त्या वेळी तिचे शरीर अत्युच्च गुणांनी संपन्न झाले. तिने आपला एक अंश तुझ्या मंत्राला भक्तीपूर्वक जपणाऱ्यांना आणि वैष्णवांना दिला. पूर्वी मी तुला गोपीसह, क्षमेसह, क्षमाशीलतेने युक्त पाहिले होते. ती गोपी रत्नांनी अलंकृत होती, सुंदर चंदनाच्या लेपाने सुशोभित होती. त्यांच्या नव्या मिलनानंतर त्या दोघांना प्रचंड आनंद झाला आणि तो आनंदातच झोपेच्या मिठीत गेला. तुझ्या पिवळ्या वस्त्रासह तुझी मोहक बासरीही घेतली गेली होती. नंतर सखींच्या शब्दावर, प्रेमाने ती वस्त्रे आणि बासरी परत देण्यात आली. लाजेखातर क्षमा (क्षमा देवी) आपले शरीर सोडून पृथ्वीमध्ये विलीन झाली. पूर्वी तू जे काही प्रेमाने, अश्रू ढाळत, धर्मासाठी आणि थोडेसे दुर्बलांसाठी दिले होते—ते सर्व धर्मनिष्ठांसाठीच होते. हे सर्व मी तुला सांगितले आहे; आता तुला आणखी काय ऐकायचे आहे? असे म्हणून, राधा—जिच्या डोळ्यांमध्ये कमळाच्या पाकळ्यांसारखी लालिमा होती—तिने हे सांगितले. गंगा, सिद्ध योगिनी, योगाच्या सामर्थ्याने हे गूढ जाणून होती. राधा देखील योगाच्या शक्तीने तिची सर्वत्र उपस्थिती जाणत होती. गंगा, सिद्ध योगिनी, योगाने हे गुपित जाणून होती. गोलोक, वैकुंठ, ब्रह्मलोक आणि इतर सर्व लोकांमध्ये पाणी नव्हते, सर्वत्र कोमेजलेल्या कमळांनी व्यापलेले जग होते. ब्रह्मा, विष्णू, शिव, अनंत, धर्म, इंद्र, चंद्र आणि सूर्य—हे सर्वजण गोलोकात आले, त्यांच्या घशाला, ओठांना आणि तालूंना तहान लागली होती. तेथे वरदाते, श्रेष्ठ, वरदान देणारे, सर्व वरांचे कारण असणारे, इच्छा नसलेले, निराकार, अस्पर्श्य, आधाररहित, स्वेच्छाधारी, तरीही साकार, भक्तांवर कृपा करणारे, सर्वोच्च, पारमार्थिक, सर्वांचे अधिपती, असे परमेश्वर होते. त्यांच्या आवाजात कंप, डोळ्यात अश्रू, अंगावर रोमांच—अशी स्थिती होती. ते तेजस्वी, सर्वोच्च ब्रह्म, सर्व कारणांचे कारण होते. गवळण मुलांनी त्यांची सेवा केली, पांढऱ्या यक्तेलच्या पंख्यांनी त्यांना शीतलता दिली. शेकडो कोटी सुंदर वस्त्रांनी अलंकृत गवळण मुलांनी त्यांना वेढले होते. ते नव्या मेघासारखे काळे, तरुण, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेले होते. त्यांचे रूप कोटी चंद्रांच्या कांतिने शोभायमान होते, अपूर्व तेजाने युक्त होते. कोटी कोटी मदनांच्या लावण्याने आणि चपलतेने त्यांच्या रूपात मोहकता होती. मोठ्या रत्नांनी बनवलेल्या अलंकारांनी ते सुशोभित होते. ते सर्वात प्रिय, जीवापेक्षा अधिक प्रिय, पूज्य, आपल्या भक्तांच्या छातीवर विसावलेले होते; देवांनी त्यांना सर्व बाजूंनी, रसात पूर्ण, परिपूर्ण अवस्थेत पाहिले. ऋषी, मानव, सिद्ध, आणि तपश्चर्या करणारे योगी—सर्वांनी एकत्र चर्चा करून चतुर्मुख ब्रह्माला संबोधले. ब्रह्मा, ती वचने ऐकून, विष्णूच्या उजव्या बाजूला उभे राहिले. ते परमआनंदाने भरलेले, परमआनंदरूप होते. सर्वजण सारख्या वस्त्रात, सभेत बसले होते. दोन हात, हातात बासरी, वनफुलांच्या माळेने अलंकृत, अत्यंत मोहक, सुंदर, शांत रूप असणारे, वस्त्र, कीर्ती, रूप आणि सौंदर्याने समान—अशा स्वरूपात सर्वजण दिसत होते.