ती बेहोश होती, तिच्या देहावर आनंदाच्या चिन्हांनी उजळलेली एक दिव्य तेज झळकत होते. तिच्यासोबत तीस दशलक्ष गोपिका होत्या, आणि त्यांच्या चमकाने लाखो चंद्रांची उजवण झाली होती. तिच्या कांतीला पांढऱ्या चंपक फुलांसारखी शुभ्रता होती, आणि ती अभिमानाने चालणाऱ्या हत्तीच्या सौंदर्याने चालत होती. तिच्या गळ्यात अग्निसारख्या शुद्ध आणि अमूल्य मण्यांनी सजलेली हार होती. तिच्या पायांना कमळाच्या फुलांचा कोमल आणि देवांना आनंद देणारा प्रकाश होता. ती रत्नांनी सजलेल्या दिव्य महालातून उतरली. तिच्या कपाळावर कस्तुरीचा टिळा होता, चंदन आणि चंद्रासारख्या चिन्हांनी अलंकृत. तो टिळा तिच्या कपाळाच्या मध्यभागी, केसांच्या रेषेखाली उजळत होता. तिचे सुंदर, घनदाट केस थरथरत होते, आणि ती स्वतःही थरथरत होती. ती कृष्णाच्या जवळ, रत्नांनी सजलेल्या दिव्य सिंहासनावर येऊन उभी राहिली. कृष्ण, जो अच्युत आहे, तिला पाहून आदराने उठला. गोप भयभीत होऊन, मान खाली घालून नम्रतेने वाकले. मग गंगा झटपट उठली आणि बोलू लागली. ती नम्र भावनेने, भयभीत अवस्थेत, गळा, ओठ आणि तालू कोरडे झालेले उभी होती. कृष्ण, कमळावर बसलेला, भयभीत गंगेला निर्भयता दिली. गंगेला सिंहासनावर बसलेली राधा दिसली; ती अनंत ब्रह्म्यांचा आद्य स्वरूप, सृष्टीची शाश्वत मूळ होती. ती विश्वातील सर्वांचे स्वरूप आणि गुणात अद्वितीय होती. शुभ, सुभद्रा, सौभाग्यशाली, आपल्या स्वामीच्या सौभाग्याने संपन्न होती. ती कृष्णाच्या शरीराचा अर्धा भाग होती, तेज, यौवन आणि कांतीमध्ये कृष्णासम होती. तिच्या तेजाने प्रभूंच्या सभेचे तेज लपवले, आणि ती सभा अतिशय दिव्य झाली. ती अजन्मा, सर्वांची माता, धन्य, सन्मानित आणि आत्मसन्मानाने परिपूर्ण होती. त्या क्षणी राधा जगाच्या प्रभूला बोलली. राधा म्हणाली: मी नेहमी तुझ्या बाजूला तुझ्याकडे पाहते, इच्छा आणि प्रेमाने, माझ्या डोळ्यांत कामभावनेने लालसरता आहे. मी सौंदर्यामुळे बेशुद्ध होते, माझ्या शरीरावर रोमांच उठतात. आणि तूही नेहमी माझ्याकडे इच्छा आणि हास्याने पाहतोस. हे अनुचित कृत्य तूच वारंवार करतोस. हे चंचल, ही प्रिय प्रेयसी घे आणि गोलोकातून निघून जा. मी तुला विरजासोबत चंदनवनात पाहिले. तुझ्या तोंडून माझे नाव ऐकताच, ती एकदा अदृश्य झाली. ते वन शंभर योजन रुंद आणि चारपट लांब होते. मी घरी गेल्यावर, तू पुन्हा तिच्याकडे गेलास. मग, ती योगशक्तीने पाण्यातून उठली आणि सिद्ध योगिनी झाली. नंतर तू तिला आलिंगन दिलेस आणि तुझा बीज तिच्यात ठेवला. मी तुला चंपकवनात सुंदर गोपिकेसोबत पाहिले. तिचे सौंदर्य, तिच्या शरीरातून निघून, चंद्राच्या मंडळात गेले. जे तू दिले आहेस, शुद्ध मनाने वाटले आहेस— एक भाग कमळमुख स्त्रियांना, एक भाग राजाला, एक भाग चंदनाच्या लेपांना, आणि एक भाग पाण्याला, एक भाग फळे आणि धान्यांना, आणि जे चांगले पिकलेले आहेत त्यांनाही.