हे ऋषीश्रेष्ठा, नारायणाला प्रिय असलेली गंगा अशीच झाली. पूर्वी गोलोकात, गंगा द्रव रूपात अस्तित्वात होती. द्रवांचे अधिष्ठात्री देवी म्हणून गंगा पृथ्वीवर अद्वितीय रूपाने प्रकट झाली. तिचा चेहरा शरद ऋतूतील मध्यान्हीच्या कमलासारखा, हसरा आणि अत्यंत सुंदर होता. तिच्या कांति सौम्य आणि तेजस्वी होती; ती शुद्ध अस्तित्वाचा साक्षात embodiment होती. तिची उरोज पूर्ण, उंच, दृढ आणि गोलाकार होते. तिचे विपुल, लहरदार केस जास्वंदीच्या हारांनी सजले होते. तिच्या मोहक गालांवर कस्तुरीचे डाग होते. तिच्या चमकदार दातांची रांग पिकलेल्या डाळिंबाच्या दाण्यांसारखी दिसत होती. इच्छा करून, गंगा लाजत कृष्णाच्या बाजूला उभी राहिली. तिचे रूप आनंदात रंगलेल्या चिन्हांनी उजळून निःश्चेतन झाले होते. तीस लाख गोपींसह तिची कांति कोटी चंद्रांच्या प्रकाशासारखी भासली. तिच्या तेजाचा रंग श्वेत चंपकाच्या फुलांसारखा होता आणि ती गर्विष्ठ हत्तीच्या चालीसारखी चालत होती. तिच्या गळ्यात अग्नीप्रमाणे शुद्ध, अनमोल माणकांनी सजलेली हार होती. तिचे पाय कमलाच्या प्रकाशाने शोभायमान होते, मऊ आणि देवांना आनंद देणारे होते. गंगा आकाशातील रत्नांनी सजलेल्या राजवाड्यातून उतरली. तिच्या कपाळावर कस्तुरीचा तिलक होता, चंदन आणि चंद्रासारख्या चिन्हांनी अलंकृत. तिच्या केसांच्या रेषेखाली, कपाळाच्या मध्यभागी, तो तिलक उजळून दिसत होता. तिचे सुंदर, विपुल केस हलत होते आणि ती स्वतःही थरथरत होती. ती कृष्णाच्या जवळ आली आणि रत्नांच्या सिंहासनावर उभी राहिली. तिचे दर्शन होताच, कृष्ण, अजिंक्य, आदराने उठले. गोप भयभीत झाले आणि नम्रतेने मान झुकवून नमस्कार केला. गंगा झटपट उठली आणि बोलायला सुरुवात केली. ती भयभीत, नम्र मुद्रेत उभी राहिली; तिचा घसा, ओठ आणि तालु कोरडे झाले होते. कृष्ण, कमलावर विराजमान, भयभीत गंगेला निर्भयता दिली. त्यानंतर गंगेला सिंहासनावर बसलेली राधा दिसली. तिने अनंत ब्रह्म्यांचा आद्य स्वरूप, सृष्टीचा शाश्वत आधार पाहिला. विश्वातील सर्व समूहांमध्ये रूप आणि गुणांनी अद्वितीय अशी राधा होती. राधा शुभ, सुभद्रा, आपल्या स्वामीच्या सौभाग्याने संपन्न होती. ती कृष्णाच्या शरीराचा अर्धा भाग होती, तेज, यौवन आणि कांतीमध्ये कृष्णासमच होती. तिच्या कांतीने भगवानाची सभा झाकली, आणि ती सभा अत्यंत दिव्य झाली. ती अजन्मा, सर्वांची माता, धन्य, सन्मानित आणि आत्मगौरवाने परिपूर्ण होती. त्या क्षणी, राधा जगत्पतीकडे बोलली. राधा म्हणाली: "मी नेहमी तुझ्या बाजूला तुला पाहते, इच्छा आणि प्रेमाने, माझ्या डोळ्यांत कामुकतेने लालिमा आहे. तिच्या सौंदर्यामुळे गंगा बेशुद्ध होते, तिच्या शरीरावर रोमांच उमटतात. आणि तूही, नेहमी मला इच्छा आणि हास्याने पाहतोस. हे अनुचित कृत्य फक्त तूच वारंवार करतोस. हे प्रिय प्रेयसी, हे चपल, घे आणि गोलोकातून निघून जा. मी तुला विरजा सोबत चंदनवनात पाहिले. फक्त माझे नाव तू उच्चारलेस, आणि त्यानेच ती एकदा अदृश्य झाली.