सर्व देवता एकदम मूर्छित झाले, जणू काही रंगवलेल्या बाहुल्या असाव्यात. संपूर्ण भूमी पाण्याने व्यापली होती, आणि त्यावर राधा व हरि उपस्थित नव्हते. सृष्टीकर्त्या ब्रह्मदेवाने ध्यानाद्वारे सर्वांची इच्छांची जाण घेतली. त्यानंतर ब्रह्मा आणि इतर सर्वांनी परमेश्वराची स्तुती केली. अशा वेळी, त्या स्थळी एका देहहीन वाणीचा उद्गार झाला. ती वाणी म्हणाली, "मी सर्वांचा आत्मा आहे; मी ही शक्ती आहे, भक्तांसाठी कृपेचा मूर्तिमंत स्वरूप आहे." सर्व मनु, सर्व मानव, आणि विष्णूभक्त ऋषी देखील, "हे देवाधिदेव, तुम्ही जर माझे स्वरूप पाहण्यास इच्छुक असाल, तर हे ब्रह्मन्, सृष्टीकर्ता आणि जगाचा शिक्षक, तुम्ही स्वतः आज्ञा द्या." "अपूर्व मंत्रसंग्रहांनी, सर्व इच्छित फळे देणारे, माझा मंत्र, कवच आणि स्तोत्र निर्माण करा आणि त्याचे योग्य रक्षण करा. हजारो आणि शेकडोमध्ये फक्त एकच माझ्या मंत्राचा उपासक असेल. अन्यथा, सर्वजण गोलोकाचे रहिवासी होतील. प्रत्येक सृष्टीमध्ये पाच प्रकारचे लोक, सृष्टीकर्त्यासह, काही खाली राहतात, काही ब्रह्मलोकात निवास करतात. हे कार्य महादेवाने देवांच्या सभेत पूर्ण करावे." असे बोलून सनातन आकाशात शांत झाला. ब्रह्मदेवाच्या ज्ञानपूर्ण वचनांना ऐकून, श्रेष्ठ ज्ञानी, विष्णूच्या मायेसह, त्यांनी मंत्र आणि अन्य उच्च ग्रंथांची रचना केली. गंगेच्या पाण्याला स्पर्श करून, जर एखादी व्यक्ती खोटे बोलते... अशा प्रकारे शंकराने गोलोकातील देवांच्या सभेत बोलले, आणि सर्वांनी त्याला पाहून आनंदित होऊन परम पुरुषाची स्तुती केली. कालांतराने, शुभ्र शंभुने शस्त्रविद्येचा ग्रंथ तयार केला. ती गंगा, जी गोलोकातून उत्पन्न झाली होती, त्या वेळी द्रव स्वरूपात होती. विविध ठिकाणी, कृष्णाने, परमात्म्याने, तिची स्थापना केली. नारद म्हणाला, "ती अतिशय भाग्यवान गंगा कुठे गेली? कृपया मला हे सांग." नारायण उत्तर देतो, "शाप संपल्यावर, ती पुन्हा वैकुंठात परतली. भारतात भारतीला सोडून, ती हरिच्या निवासस्थानी गेली. गंगा, सरस्वती आणि लक्ष्मी — या तिघी हरिला अतिशय प्रिय आहेत." नारद विचारतो, "ती ब्रह्माच्या कमंडलूत आणि शंकराच्या शिरावर होती." नारायण म्हणतो, "हे श्रेष्ठ ऋषी, ती गंगा नारायणाला प्रिय झाली." पूर्वी गोलोकात, ती गंगा द्रव स्वरूपात होती. ती द्रवांची अधिष्ठात्री देवी आहे, आणि पृथ्वीवरील तिच्या रूपाला तोड नाही. तिचा चेहरा शरद ऋतूतील मध्यान्हीच्या कमळासारखा, हसरा आणि अत्यंत सुंदर आहे. तिचा प्रकाश मृदू आणि अत्यंत तेजस्वी आहे; ती शुद्ध अस्तित्वाचे मूर्त स्वरूप आहे. तिचे स्तन भरगच्च, उंच, घट्ट आणि पूर्ण गोलाकार आहेत. तिचे भरपूर, लहरी केस चमेलीच्या हारांनी सजलेले आहेत. तिच्या गालांवर कस्तुरीचे डाग आहेत. तिच्या चमकदार दातांची रांग पिकलेल्या दाण्यांसारखी आहे. कृष्णाच्या बाजूला जाण्याची इच्छा करून, ती लाजत उठली.