ही स्थळे सर्व प्रकारच्या सुख आणि आनंदासाठी योग्य होती, कारण ती अनंत विलासी पलंगांनी सजवलेली होती. त्या स्थळी विविध अद्भुत नक्षीकामांनी अलंकृत भांडी आणि उत्कृष्ट रत्नांनी झळाळणारी पात्रे होती. तिथे अग्नीने शुद्ध केलेल्या वस्त्रांनी आणि विविध सौंदर्याने नटलेल्या मोत्यांच्या जाळ्यांनी त्या स्थळांची शोभा वाढली होती. या सर्व वास्तू श्रेष्ठ लाल रंगाच्या रत्नांच्या साराने, अत्यंत कुशलतेने घडवलेल्या होत्या. त्यापैकी एक स्थान, हे द्विजश्रेष्ठा, कृष्णाने नारायणाला अर्पण केले. त्यानंतर, कृष्णाच्या गूढ प्रदेशातून आणखी एक अद्भुत जीव प्रकट झाला. हे जीव गूढ भागातून प्रकटले असल्यामुळे त्यांना ‘गुह्यक’ असे नाव मिळाले. त्याच वेळी, कुबेराच्या डाव्या बाजूला एक कन्या प्रकट झाली. त्याच वेळी, भूत, प्रेत, पिशाच्च, वेताळ आणि ब्रह्मराक्षस हेही तेथे प्रकट झाले. शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण करणारे, वनमाला घातलेले दिव्य रूपधारीही तेथे होते. ते मुकुट, कुंडले आणि रत्नजडित अलंकारांनी सुशोभित होते. कृष्णाने नारायणाला चार भुजांचे सेवकही दिले. तसेच, दोन भुजा असलेले, काळ्या वर्णाचे, जपमाळ घेणारे उत्तम सेवकही तेथे होते. दहा दासी नियुक्त करण्यात आल्या, ज्या अत्यंत श्रद्धेने अर्पण घेऊन येत असत. त्या दासींच्या अंगावर रोमांच उभे राहत, डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहत आणि त्यांच्या स्वरात भक्तीने थरार उमटत असे. कृष्णाच्या उजव्या डोळ्यातून भयंकर जीव प्रकट झाले. हे जीव नग्न, प्रचंड आकाराचे आणि जणू ज्वालामुखीच्या जिभेसारखे धगधगणारे होते. त्यांची नावे होती—रुरु, संहार आणि काल—हे सर्व काळ्या क्रोधाने भरलेले होते. कृष्णाच्या डाव्या डोळ्यातूनही एक अत्यंत भयंकर जीव प्रकट झाला. तो नग्न, विशाल, तीन डोळे असलेला आणि शिरावर चंद्र धारण करणारा होता. त्याच्याबरोबर हजारो डाकिनी, योगिनी आणि क्षेत्रपालही प्रकट झाले. तसेच, दहा कोटींहून अधिक दिव्य रूपधारी, अद्भुत शक्ती असलेली असंख्य दैवी सत्त्वेही तेथे प्रकट झाली. सौतिने सांगितले की, कृष्णाने रत्नांचा स्वामी आणि एक माळ नारायणाला दिली. सावित्री ब्रह्माला दिली, आणि धर्माला आदरपूर्वक एक रूप प्रदान केले. इतर ज्या ज्या सत्त्वांची रूपे निर्माण झाली, ती सर्व संबंधितांना अर्पण केली. यानंतर, कृष्णाने सर्वांचा स्वामी, योगींचे गुरु, शंकर यांना बोलावले. श्रीकृष्णाचे शब्द ऐकून नीललोहित स्मित केले. श्री महेश्वर म्हणाले, “हे प्रभो, जी तुझ्या उपासनेसाठीच समर्पित आहे, आणि सेवाधर्माच्या मार्गाच्या विरोधात आहे, ती ज्ञानाच्या स्वरूपाच्या आडून लपलेली आहे आणि योगाच्या द्वारावर द्वारपाल आहे. तिचे रूप तपाने लपवले गेले आहे आणि ती मोठ्या मोहाचा साठा आहे. ती नेहमी विवेकाची माता असली तरी, ती चांगल्या बुद्धीचा नाश करणारी आहे. हे प्रभो, मला पत्नी नको; पण मी ज्या वराची इच्छा करतो तो मला दे. तुझ्या सेवाभक्तीची माझी आस अखंड वाढत राहो. माझ्या पाच मुखांनी मी तुझे, सर्व सद्गुणांचा आणि शुभतेचा आश्रय असलेल्या तुझे नाव जपावे अशी माझी इच्छा आहे. अनंत कल्पांपर्यंत माझा मन तुझ्या ध्यानात मग्न राहो. तुझ्या सेवेत, पूजेत, नमस्कारात, तुझे नामगान करण्यात, स्मरणात, स्तुत्यात, तुझे नाव आणि गुण गाण्यात, ऐकण्यात आणि पठणात—या सर्वांत माझे मन गुंतले राहो. तुझ्यासाठी स्वतःचे अर्पण करण्यात आणि तुझ्यासाठी अन्न ग्रहण करण्यात मी रममाण राहो. तुझे धाम, तुझी लोक, तुझे रूप, तुझे सान्निध्य आणि तुझ्या स्वरूपात विलीन होण्याचे भाग्य मला मिळो. मिनुत्व, लघुता, प्राप्ती, स्वेच्छा आणि महिमा—या दिव्य शक्तीही मला प्राप्त होवोत.