श्रीकृष्णाच्या डाव्या बाजूने एक सुंदर, अविवाहित कन्या प्रकट झाली. ती गोलोकातील रासमंडळात जन्मली होती आणि प्रकट होताच हरिपुढे धावली. ही कन्या म्हणजेच जीवनाची अधिष्ठात्री देवी, श्रीकृष्णाच्या, परमात्म्याच्या, जीवनशक्तीची मूर्तिमंत प्रतिमा होती. ती सोळा वर्षांची, ताज्या यौवनाने भरलेली, अनुपम सौंदर्याने नटलेली होती. सुंदरांमध्ये सर्वात सुंदर, नाजूक अंगप्रत्यंग आणि मोहक रूप असलेल्या या देवीचे ओठ बंदुजीव फुलापेक्षाही लाल आणि तेजस्वी होते. पृथ्वीवरील सर्व स्त्रियांमध्ये ती श्रेष्ठ होती. तिचा तेजस्वी चेहरा दहा कोटी शरद पौर्णिमेच्या चंद्रांप्रमाणे उजळ, निर्मळ आणि मंगलमय होता. तिची नाकडी राजहंसाच्या चोचीपेक्षाही सुंदर, आकर्षक आणि मोहक होती. तिच्या कानात सुंदर रत्नजडित कुंडले झळकत होती. गालांवर कुंकवाचा मोहक ठिपका तिच्या सौंदर्यात अजूनच भर घालत होता. तिच्या डोक्यावर घनदाट, सुगंधी आणि सुंदर केसांचा सडा होता. तिची चाल राजहंस आणि चक्रवाक यांच्या चालीलाही लाजवेल अशी होती. ती आपल्या गळ्यात हिरेजडित हार, हातात रत्नजडित कडे आणि बाजूबंद घालून शोभत होती. तिच्या अंगावर अनमोल दागिने होते आणि तिच्या पैंजणांचा नाद मनाला मोहवणारा होता. अशी ही दिव्य देवी, श्रीकृष्ण, गोविंद, जो सुंदर रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान होता, त्याच्याशी बोलू लागली. त्या क्षणी, तिच्या शरीराच्या रोमकूपांतून असंख्य गोपी कन्या प्रकट झाल्या. त्यांची संख्या कोट्यवधी होती, त्या नेहमीच तरुण आणि दृढ निष्ठावान होत्या. तसेच, श्रीकृष्णाच्या रोमकूपांतूनही असंख्य गोप प्रकट झाले, त्यांची संख्या तीस लाख होती, ते अत्यंत आनंददायी आणि आकर्षक होते. हे सर्व गोप आणि गोपी श्रीकृष्णाच्या शरीरातूनच प्रकट झाले. त्याचप्रमाणे, बलवान वृषभ, सुरभी गायी, आणि विविध जातींची वासरं, ही सर्व शुभ चिन्हांची जनावरेही प्रकट झाली. त्यातील एका वृषभामध्ये दशलक्ष सिंहांची ताकद होती. श्रीकृष्णाच्या पायांच्या नखांतून एक सुंदर हंसांची रांग प्रकट झाली, त्यातील एका राजहंसामध्ये अपूर्व सामर्थ्य आणि शौर्य होते. श्रीकृष्णाच्या डाव्या कानाच्या छिद्रातून एक श्वेत घोडा प्रकट झाला, जो धर्मसंस्थापनासाठी आणि वाहन म्हणून देण्यात आला. उजव्या कानाच्या छिद्रातून, देवांच्या सभेत, आणखी एक घोडा प्रकट झाला आणि श्रीकृष्णाने तो अत्यंत सन्मानाने प्रकृतीला दिला. योगेश्वर श्रीकृष्णाने आपल्या योगशक्तीने पाच अद्भुत रथांची निर्मिती केली. प्रत्येक रथ एक लाख योजन उंच आणि दहा हजार योजन लांब होता. हे रथ सुखोपभोगासाठी अत्यंत योग्य, असंख्य सुंदर पलंगांनी सजलेले होते. विविध अद्भुत अलंकारांनी आणि उत्कृष्ट रत्नांच्या भांड्यांनी ते उजळले होते. अग्निप्रसुत वस्त्रांनी आणि विविध प्रकारच्या मोत्यांच्या जाळ्यांनी ते अलंकृत होते. सर्वोच्च लाल रंगाच्या रत्नांच्या सारांशाने, अत्यंत कुशलतेने ते बांधले गेले होते. या रथांपैकी एक श्रीकृष्णाने नारायणाला दिला. यानंतर, श्रीकृष्णाच्या गुप्त भागातून एक अद्भुत जीव प्रकट झाला, म्हणून त्यांना 'गुह्यक' असे नाव मिळाले. त्याचप्रमाणे, कुबेराच्या डाव्या बाजूनेही एक कन्या प्रकट झाली. त्याच वेळी, विविध प्रकारचे प्रेत, भूत, पिशाच्च, किन्नर, ब्रह्मराक्षस, तसेच शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण करणारे, वनमाळांनी अलंकृत असणारे दिव्य जीवही प्रकट झाले. या प्रकारे, श्रीकृष्णाच्या दिव्य देहातून आणि इच्छाशक्तीतून, गोलोकातील अद्भुत सृष्टी प्रकट झाली.