महासंयोगाने थकलेल्या त्या देवीच्या शरीरातून एक श्वास बाहेर पडला. हा श्वास सर्व विश्वाचा आधार बनला. त्या साकार वायूच्या डाव्या भागातून, जीवनाची प्रियसी प्रकट झाली. त्याच वेळी प्राण, अपान, समान, उदान आणि व्यान हे पंचप्राण उत्पन्न झाले. त्या देवीच्या घामातून आणि जलातून महादेव वरुणाचा जन्म झाला. यानंतर कृष्णशक्तीने कृष्णापासून एक पुत्र प्राप्त केला. ही देवी, जी कृष्णाच्या जीवनाची अधिष्ठात्री होती, कृष्णाला स्वतःच्या प्राणाहूनही अधिक प्रिय होती. शंभर मन्वंतरं उलटून गेल्यावर, त्या अत्यंत सुंदर देवीने एका अंड्याला पाहिलं आणि तिच्या हृदयात तीव्र दुःख निर्माण झालं. त्या अंड्याचं परित्याग पाहून कृष्णाने मोठ्या शोकाने आक्रोश केला. "हे कठोर आणि क्रोधिते, तू आपली संतती टाकून दिलीस," असं कृष्णाने तिला उद्देशून म्हटलं. "जेव्हा तुझ्या अंशाने इतर देव्या जन्म घेतील..." असं म्हणून कृष्णाने तिच्या भविष्याचा उल्लेख केला. तेवढ्यात, देवी अचानक कृष्णाच्या जिभेच्या टोकावरून प्रकट झाली. ती पिवळ्या वस्त्रात, हातात वीणा आणि पुस्तक घेऊन उभी होती. काही काळाने तिने द्वैतरूप धारण केलं. त्याच क्षणी कृष्णानेही द्वैतरूप घेतलं. श्रीकृष्णाने वाणीला सांगितलं, "तू त्याची प्रियतमा हो." त्यामुळे संतुष्ट होऊन कृष्णाने लक्ष्मीला नारायणाला अर्पण केलं. "आणि कारण तू पुत्रहीन आहेस, राधेच्या अंशातून दोन कन्या उत्पन्न होतील," असं कृष्णाने सांगितलं. तेज, वय, सौंदर्य आणि गुणांमध्ये त्या हरिसमान असतील. तेव्हा, हे मुनी, गोलोकनाथाच्या रोमकूपातून—रूप, गुण, वस्त्र किंवा पराक्रम यांमध्ये—राधेच्या शरीरातील रोमकूपांतून गोपीकन्या उत्पन्न झाल्या. त्या सर्वजण रत्नांनी अलंकृत, सदैव तरुण आणि सुंदर होत्या. याच दरम्यान, कृष्णाच्या शरीरातून अचानक एक महान देवी प्रकट झाली—नारायणी, सर्व शक्तींची अधिष्ठात्री, सर्व देवतांचा बीजस्वरूप, आद्य प्रकृती, पराशक्ती. ती वितळलेल्या सोन्यासारखी तेजस्वी होती, दहा कोटी सूर्यांच्या प्रकाशासारखी उजळ. तिच्या हातात विविध अस्त्र-शस्त्रं होती आणि ती त्रिनेत्री होती. तिच्या अंश-उपांशांनी सर्व स्त्रिया निर्माण झाल्या. ती इच्छुकांना सर्व संपत्ती देणारी, गृहस्थांना कल्याणकारी, मुक्तीचा इच्छुकांना मोक्ष देणारी, आनंदी लोकांना सुखदायिनी आहे. ती तपस्वींमध्ये तप, राजांमध्ये सौंदर्य, चंद्रात तेज आणि कमळांमध्ये सर्वात सुंदर आहे. तिच्यामुळे आत्मा समर्थ होतो आणि जगात शक्तीचा संचार होतो. तीच सृष्टीच्या झाडाची शाश्वत बीजस्वरूप आहे. भूक, तहान, दया, श्रद्धा, झोप, झोपाळूपणा, क्षमा, सहनशीलता—हे सर्व तिच्या रूपातून उत्पन्न झाले. तिचं स्तवन झाल्यावर ती सर्वांच्या अधिपती परमेश्वरासमोर उभी राहिली. याच वेळी, त्या स्थळी चारमुखी ब्रह्मा त्यांच्या पत्नीसमवेत प्रकट झाले. त्यांच्या हातात कमंडलू होता, ते तेजस्वी, तपस्वी आणि सर्वांत ज्ञानी होते.