ती देवी सौंदर्याने संपन्न होती, शुभ नारळाच्या जोडीसारखी मनोहारी आणि लक्ष्मीने अलंकृत होती. तिचे रूप अत्यंत सुंदर, शांत, मंद स्मित असलेले, किंचित वाकलेल्या मोहक डोळ्यांनी युक्त होते. तिचे डोळे हंस आणि चकोर पक्ष्यांसारखे होते; ती सदैव आनंदाने आणि प्रेमाने पाहत असे. तिच्या अंगावर कस्तुरीचे ठिपके आणि चंदनाचा सुंदर टिळा होता. तिचे केस सुरेख मांडलेले होते आणि जाईच्या फुलांच्या माळांनी सजवलेले होते. तिच्या तेजाने ती दहा कोटी चंद्रांच्या प्रकाशालाही मागे टाकणारी होती. रासमंडळात, रासक्रीडेच्या वर्तुळात, त्या परमेश्वरासोबत ती अत्यंत एकरूप झाली होती. तो, जणू प्रेमाचा साक्षात अवतार, तिच्यासोबत विविध प्रकारच्या रम्य क्रीडा करीत होता. नंतर, या क्रीडेतून थकून, जगाचा पिता तिच्या गर्भात प्रवेशला. त्या दिव्य संयोगाच्या समाप्तीनंतर, तिच्या शरीरातून, ती देवी थकली असता, एक श्वास बाहेर पडला. तो श्वास सर्व जगाचा आधार बनला. त्या मूर्तिमंत वायूच्या डाव्या बाजूपासून प्राणप्रिय प्रकट झाला. प्राण, अपान, समान, उदान आणि व्यान हे पाच प्राण त्यातून उत्पन्न झाले. तिच्या घाम आणि पाण्यातून महादेव वरुणाचा जन्म झाला. मग त्या कृष्णशक्तीने कृष्णापासून एक पुत्र प्राप्त केला. ती देवी कृष्णाच्या जीवनाची अधिष्ठात्री होती आणि कृष्णाला स्वतःच्या प्राणापेक्षाही अधिक प्रिय होती. शंभर मन्वंतरं उलटून गेल्यावर, त्या अत्यंत सुंदर देवीने अंड पाहिलं आणि तिच्या अंतःकरणात ती खूप व्यथित झाली. त्या त्यागाचे दर्शन होताच, कृष्णाने दुःखाने आक्रोश केला. "हे कठोर आणि क्रोधी, तू आपल्या संततीचा त्याग केलास," असे म्हणून कृष्णाने तिला उद्देशून सांगितले, "तुझ्या अंशाने जन्मणाऱ्या सर्व देवींना हे फळ भोगावे लागेल." इतक्यात, अचानक देवी कृष्णाच्या जिभेच्या टोकावरून प्रकट झाली. ती पिवळ्या वस्त्रांनी परिधान केलेली होती, हातात वीणा आणि ग्रंथ धारण केले होते. काही काळाने तिने द्वैतीय रूप धारण केले. त्याच क्षणी, कृष्णानेही द्वैतीय रूप धारण केले. श्रीकृष्णाने वाणीला सांगितले, "तू त्याची प्रियतमा हो." मग प्रसन्न होऊन, कृष्णाने लक्ष्मीला नारायणाला अर्पण केले. "आणि तू संततीहीन असल्याने, राधेच्या अंशातून दोन उत्पन्न होतील. तेज, वय, सौंदर्य आणि गुणात ते हरिसमान असतील." मग, ऋषी, गोलोकनाथाच्या रोमकूपातून—रूप, गुण, वस्त्र किंवा पराक्रमाने—राधेच्या शरीराच्या रोमकूपातून गवळणी जन्माला आल्या. त्या रत्नालंकारांनी अलंकृत होत्या, त्यांचे सौंदर्य सदैव ताजे आणि तरुण होते. दरम्यान, ब्राह्मण, अचानक कृष्णाच्या शरीरातून—नारायणी देवी प्रकट झाली. ती सर्व शक्तींची मूर्त स्वरूप, सर्व देवींच्या बीजस्वरूपा, आद्य प्रकृती, परमेश्वरी होती. तिच्या तेजाने वितळलेल्या सोन्यासारखी, दहा कोटी सूर्यांच्या तेजाने चमकत होती. ती अनेक प्रकारची शस्त्रास्त्रे धारण करणारी, त्रिनेत्री होती. तिच्या अंश आणि उपांशांनी सर्व स्त्रिया उत्पन्न झाल्या.