ती एकच आद्य प्रकृती आहे, जी ब्रह्माचे पूर्णत्व आपल्या अंगी बाळगते. तीच देवी सर्व प्राणशक्तीवर अधिपत्य ठेवणारी आहे, कृष्णाची – त्या परब्रह्मस्वरूप परमात्म्याची – हीच प्रिय आहे. लक्ष्मी, नारायणाची अत्यंत प्रिय, ही सर्व संपत्तीची मूर्तिमंत प्रतिमा आहे. सावित्री, वेदांची माता, पूजनीय आणि ब्रह्माला अत्यंत प्रिय अशी आहे. या प्रकारे, 'भगवंताच्या स्तुतीचे स्वरूप' या अध्यायाचे ब्रह्मखंडातील वर्णन पूर्ण होते, जिथे सौती आणि शौनक यांच्यात संवाद चालू आहे. श्रीगणेशास वंदन करून पुढचा प्रसंग पुढे येतो. सृष्टीच्या प्रारंभकाळात सावित्री पाच प्रकारच्या स्वरूपात प्रकृती म्हणून ओळखली जाते. पण ती नेमकी कोणत्या माध्यमातून प्रकट झाली, आणि ती कोण आहे – हे जाणणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ कोण आहे? या सर्वांचा कथा काय आहे, आणि तिची योग्य पूजा कशी करावी, हे जाणून घेण्याची उत्सुकता आहे. नारायण म्हणतात – 'मी धर्माच्या मुखातून ऐकलेले थोडक्यात सांगतो.' 'प्र' हा उपसर्ग श्रेष्ठत्व दर्शवतो, आणि 'कृती' म्हणजे सृष्टी. शास्त्रांमध्ये 'प्र' हा उपसर्ग सत्त्वगुणाच्या उत्कृष्टतेसाठी वापरला जातो. जी देवी त्रिगुणमयी आहे, सर्व सामर्थ्यांनी युक्त आहे, तिच्या स्वरूपातच 'प्र' हा उपसर्ग प्रथम येतो, आणि 'कृती' म्हणजे सृष्टी. योगाच्या माध्यमातून, आत्म्याने सृष्टीच्या प्रक्रियेत स्वत:ला द्वैती केले. ती देवी ब्रह्मस्वरूप, सनातन आणि अनादि मायाच आहे. म्हणून, सर्वोच्च योगी स्त्री-पुरुष या भेदाकडे पाहत नाही. श्रीकृष्णाच्या इच्छेने, त्यांच्या संकल्पाने आणि आज्ञेने, सृष्टीची पाच प्रकारची कृत्ये विविध रूपांनी घडतात. गणेशाची माता दुर्गा, ही शिवस्वरूप आणि शिवाची अत्यंत प्रिय आहे. तिला ब्रह्मा, इतर देव, ऋषी आणि मनु नेहमी पूजतात. ती यश, मंगल, धर्म, संपत्ती, सत्य आणि पुण्य प्रदान करते. जी संकटात, दरिद्री, किंवा शरण आलेल्यांना तारण्यासाठी नेहमी तत्पर असते. ती सर्व शक्तींची मूर्ती, आणि प्रभूची अखंड ऊर्जा आहे. बुद्धी, झोप, भूक, तहान, सावली, आळस, करुणा, स्मरणशक्ती – हे सर्व तिच्याच स्वरूपात आहेत. समाधान, पोषण, लक्ष्मी, उपजीविका आणि मातृत्व देखील तिच्या अंगी आहे. तिच्या गुणांचे शास्त्रांमध्ये वर्णन केले गेले आहे, जरी ते थोडक्यात सांगितले गेले असले तरी. शुद्ध सत्त्वगुणाची मूर्ती, पद्मा, ही परब्रह्माची आहे. ती अत्यंत सुंदर, संयमी, शांत, सद्गुणी आणि सर्व मंगलाचे मूळ आहे. तिला संसारातील आसक्ती नाही, पण ती पतीवर प्रेम करणारी, सर्वांत श्रेष्ठ, आणि पतीभक्त आहे. ती सर्व अन्नधान्यांची साररूप, आणि सर्व प्राण्यांच्या पोषणाची मूर्ती आहे. स्वर्गात ती लक्ष्मी म्हणून, राजांमध्ये राजसंपत्ती म्हणून, सर्व प्राण्यांत आणि संपत्तीत सौंदर्य व आनंद म्हणून वास करते. व्यापाऱ्यांमध्ये ती व्यापाररूप, तर दुष्टांमध्ये भांडण घडवणारी आहे. चंचलांमध्ये ती चंचल, आणि भक्तांच्या संपत्तीचे रक्षण करणारी आहे. दुसरी देवी म्हणजे शक्ती, जिचे वेदांनी आणि सर्वांनी मान्य केले आहे. ती वाणी, बुद्धी, ज्ञान आणि परब्रह्माच्या विवेकाची अधिष्ठात्री देवी आहे. ती सद्गुणी लोकांना उत्तम समज, काव्य, बुद्धिमत्ता, तेज आणि स्मरणशक्ती देते. ती स्पष्टीकरण आणि समजावून सांगण्याची मूर्ती, आणि सर्व शंका दूर करणारी आहे. ती सर्व संगीत, स्वर, लय यांचे रूप घेते. तिच्याविना संपूर्ण जग नेहमी मुकं, जणू काही प्राणहीनच आहे. अशा प्रकारे, या देवींच्या विविध स्वरूपांचे, त्यांच्या गुणांचे आणि त्यांच्या सृष्टीतील भूमिकांचे सुंदर वर्णन या संवादात केले आहे.