ती देवी जिचा वर्ण वितळलेल्या सोन्यासारखा तेजस्वी होता, तिचा तेज दहा कोटी सूर्यांइतका प्रखर भासत होता. ती लाल वस्त्रांनी सजलेली होती आणि तिच्या अंगावर रत्नांनी अलंकृत असे दागिने झळकत होते. त्या सर्व शक्तींमध्ये अधिष्ठात्री देवता म्हणजेच भगवानच होते. ती परमेश्वरी, जगदंबा, स्वतः भगवानाचीच शक्तिरूप होती. तिच्या समोर शंख, चक्र, गदा, कमळ, जपमाळ, कमंडलू, नारायणास्त्र, ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र आणि पाशुपतास्त्र असे सर्व अस्त्रे उभी होती. ती देवी, अत्यंत आनंदित होऊन, श्रीकृष्णाची स्तुती करू लागली. प्रकृती म्हणाली, "हे प्रभो, हे विश्व सर्व शक्तींनी युक्त आहे, माझ्यामुळेच अस्तित्वात आहे आणि मीच त्यात व्यापलेली आहे. हे सर्व विश्व तूच निर्माण केलेस, ते स्वतंत्र नाही; तूच या विश्वाचा एकमेव अधिपती आहेस. सृष्टीसाठी तूच कर्ता, संहारासाठी तूच संहारकर्ता; ब्रह्मदेवाचा क्षणमात्र डोळा लवते, तेव्हा देखील संहार घडतो. प्रभो, तुझ्या अथांग सामर्थ्याचे वर्णन कोण करू शकेल? या विश्वातील सर्व चराचर जीव, ब्रह्मा आणि इतर देवतासुद्धा—सर्वजण तुझ्या चरणी वंदन करतात. मी त्या परिपूर्ण, सर्वश्रेष्ठ, सर्वदा आनंदमय अशा परमात्म्याला वंदन करते. अगदी ब्रह्मा, विष्णु, शंकर आणि इतर देवतासुद्धा तुझी स्तुती करू शकत नाहीत. वेद आणि महान ज्ञानीही तुझी संपूर्ण स्तुती करू शकत नाहीत." अशी स्तुती करून दुर्गा, रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान झाली. या प्रकारे दुर्गेने श्रीकृष्ण, परमात्मा यांची स्तुती संपवली. दुर्गा, जरी त्या घरातून बाहेर गेली, तरी ती कधीही त्या घरातून निघून जात नाही. सौतिने सांगितले, की त्या वेळी देवी, स्वच्छ स्फटिकासारखी तेजस्वी, एकच आणि अत्यंत मोहक स्वरूपात प्रकट झाली. ती शुभ्र वस्त्रांनी सजलेली होती आणि सर्व प्रकारच्या अलंकारांनी अलंकृत होती. ती परम, सनातन ब्रह्माच्या समोर उभी राहून त्याची स्तुती करू लागली. सावित्री म्हणाली, "जो सर्वोच्च, काळ्या वर्णाचा, अपरिवर्तनीय आणि कलंकरहित आहे, तोच एक आहे." असे म्हणून, हसतमुख देवी रत्नजडित सुंदर सिंहासनावर बसली. त्यानंतर ती पुन्हा श्रीकृष्ण, परमात्मा यांच्या समोर प्रकट झाली. श्रीकृष्ण आपल्या पाच बाणांनी सर्व प्रेमिकांच्या मनाला आंदोलित करतो. त्या पुरुषाच्या डाव्या बाजूने, सर्व इच्छाधारी स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ, कामदेवाची प्रिया अशी एक स्त्री प्रकट झाली. रती, सर्वांची प्रिय, ती हसतमुख आणि सद्गुणी होती. तिने हरि (विष्णु) यांची स्तुती केली आणि त्या दोघे हरिच्या समोर राहू लागले. कामदेवाने त्याचे सर्व बाण—मरण, मूर्छा, जांभई, आणि शुष्कता घडवणारे—सोडले. कामदेवाने त्याच्या सामर्थ्याची परीक्षा म्हणून हे सर्व बाण सोडले. रतीला पाहताच ब्रह्मदेवाचे वीर्य प्रकट झाले. त्यामुळे त्या वस्त्राला जाळणारी प्रखर अग्नी उत्पन्न झाली. हे देवाधिदेव, अग्नीची ती प्रखरता पाहून, श्रीकृष्णाने आपल्या मायेमुळे जलाची निर्मिती केली. त्याच्या तोंडातून पडलेल्या एका थेंबातून संपूर्ण विश्व जलाने व्यापले गेले. तेव्हापासून अग्नी पाण्याने विझवला जातो. त्या जलातून एक पुरुष प्रकट झाला—तोच वरुण म्हणून ओळखला जातो. त्या अग्नीच्या डाव्या बाजूने एक कन्या प्रकट झाली. जलाधिपतीच्या डाव्या बाजूनेही एक कन्या उत्पन्न झाली. परमात्म्याच्या श्वासातून तेजस्वी वायू प्रकट झाला. त्या वायूच्या डाव्या बाजूनेही एक कन्या उत्पन्न झाली. श्रीकृष्णाच्या इच्छेच्या बाणामुळे पुन्हा एकदा वीर्याचा स्त्राव झाला. या प्रकारे, देवींच्या आणि देवांच्या अद्भुत प्रकट्यांची ही दिव्य कथा सनातन धर्माच्या महान परंपरेत सांगितली जाते.