कृष्णचंद्र, रासलीलेचे अधिपती, रासाचा आनंद घेणारे, आणि रासमंडळाच्या राणीचेही सर्वोच्च स्वामी आहेत. रासक्रीडेच्या परिश्रमाने ते थकले, पण तरीही त्या रासातील आनंदात रममाण झाले. त्यांच्याप्रती भक्तिभावाने वंदन करून, आनंदित मुखाने ती देवी त्यांच्या समोर राहिली. जो कोणी सकाळी उठल्यावर वाणीने रचलेली ही स्तुती म्हणतो, त्याला विशेष पुण्य लाभते. ब्रह्मवैवर्त पुराणात, श्रीकृष्णाच्या मनातून प्रकट झालेली, सरस्वतीने रचलेली ही स्तुती प्रकट झाली. ती देवी पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, सदैव हसतमुख, आणि तरुण दिसणारी आहे. देवांमध्ये ती स्वर्गीय लक्ष्मी, आणि राजांमध्ये राजलक्ष्मी आहे. ती हरि, परमात्मा, प्रभू यांच्या समोर उभी राहिली. महालक्ष्मी म्हणाली, "मी त्या सत्यस्वरूप, सत्यज्ञ, आणि ज्यांचा मूळ सत्य आहे अशा परमेश्वराला वंदन करते." असे म्हणून, श्रीहरीला वंदन करून, ती आरामदायक आसनावर बसली. त्या क्षणानंतर, ती परमात्म्याच्या मनातून प्रकट झाली. तिचा कांती वितळलेल्या सोन्यासारखा उजळ, आणि तिच्या तेजाने दहा कोटी सूर्यही फिके पडावेत असा आहे. ती लाल वस्त्रांनी सजलेली, रत्नमालांनी अलंकृत आहे. त्या सर्व शक्तींमध्ये अधिपती म्हणून प्रभूच आहेत. ही जगन्माता म्हणजे त्यांच्या स्वतःच्या शक्तीचे मूर्तस्वरूप आहे. शंख, चक्र, गदा, कमळ, माळ, आणि कमंडलू—नारायणास्त्र, ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र, आणि पाशुपतास्त्र—हे सर्व हातात धारण करून, ती कृष्णासमोर आनंदाने त्यांची स्तुती करू लागली. प्रकृती म्हणाली, "हे प्रभो! या विश्वात सर्व शक्ती माझ्या द्वारे आहेत; हे सर्व सामर्थ्याने व्यापलेले आहे. परंतु, हे सर्व तुझ्यामुळे निर्माण झाले आहे, ते स्वतंत्र नाही; तूच या सर्व जगाचा स्वामी आहेस. सृष्टीसाठी तूच स्रष्टा, संहारासाठी तूच संहारकर्ता, आणि ब्रह्माच्या डोळ्याच्या पापण्यांच्या एका क्षणातही संहार घडवू शकतोस. तुझ्या अगाध शक्तीचे वर्णन कोण करू शकेल?" "या सृष्टीतील सर्व जंगम आणि स्थावर प्राणी, तसेच ब्रह्मादि देवता—सर्वजण—तुला वंदन करतात. मी त्या पूर्ण, सर्वश्रेष्ठ, आणि नेहमीच आनंदी असलेल्या परमात्म्याला वंदन करते. ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतर देवताही तुझी स्तुती करू शकत नाहीत. वेदही, सर्वश्रेष्ठ ज्ञानीही, तुझी स्तुती करण्यात असमर्थ आहेत." असे म्हणून, दुर्गा, रत्नजडित सिंहासनावर बसली. येथेच दुर्गादेवीने रचलेली श्रीकृष्ण परमात्म्याची स्तुती समाप्त होते. दुर्गादेवी, श्रीकृष्णाच्या घरातून बाहेर गेली असली तरी, ती कधीही त्या घरातून दूर जात नाही. सौती म्हणाले, "ती देवी, पारदर्शक स्फटिकासारखी तेजस्वी, एकमेव आणि अत्यंत मोहक होती. ती शुभ्र वस्त्रांनी सुशोभित, सर्व अलंकारांनी सजलेली होती. ती सनातन, परम ब्रह्माच्या समोर उभी राहून स्तुती करू लागली." सावित्री म्हणाली, "जो सर्वोच्च आहे, काळ्या वर्णाचा, अपरिवर्तनीय आणि निष्कलंक आहे, त्या प्रभूला मी वंदन करते." असे म्हणून, हसतमुख देवी त्या रम्य रत्नसिंहासनावर बसली. यानंतर, ती पुन्हा श्रीकृष्ण परमात्म्याच्या समोर प्रकट झाली. तो प्रभू, आपल्या पाच बाणांनी सर्व प्रेमिकांच्या मनात चंचलता निर्माण करतो. त्या पुरुषाच्या डाव्या भागातून, सर्व कामनायुक्त स्त्रियांच्या मध्ये श्रेष्ठ, कामदेवाची प्रिया प्रकट झाली. रती, सर्वांची प्रिय, प्रकट झाली; तिला पाहून सर्वत्र हास्य आणि सद्गुण प्रकट झाले. त्यांनी हरिची स्तुती केली आणि तिच्यासह हरिच्या समोर स्थिर राहिले. कामदेवाने आपले सर्व बाण—मरण, मोह, जांभई, आणि शोषण करणारे—सोडले. त्याने आपल्या बाणांची शक्ती किती आहे हे तपासण्यासाठी ते सर्व बाण सोडले. रतीला पाहताक्षणी, ब्रह्माचा बीज बाहेर पडला.