त्या दिव्य स्वरूपाचे वर्णन अत्यंत सुंदर आणि मोहक होते. त्याच्या दातांची रांग मोत्यांच्या माळेसारखी चमकत होती. त्या स्वरूपाचे सौंदर्य कोटी कोटी कामदेवांपेक्षा अधिक होते; ते खेळकर आकर्षणाचे निवासस्थान होते. तो त्रिभंग मुद्रेत उभा होता, दोन हातांनी, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेला. त्याच्या गालांवर रत्नांच्या कुंडलांचा जोडा झळकत होता. गुडघ्यापासून वरपर्यंत जाईच्या फुलांची माळ त्याच्या अंगावर शोभत होती. त्याच्या छातीवर कौस्तुभ मणी अतिशय तेजस्वीपणे झळकत होता. त्याच्या सभोवती नेहमीच तरुणपणाने संपन्न असलेले लोक होते. ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतर देव त्या स्वरूपाची पूजा, नमस्कार आणि स्तुती करत होते. तो स्वरूप निर्लेप, साक्षी, निर्गुण आणि प्रकृतीच्या पलीकडे होता. हे ध्यान, स्तोत्र आणि रक्षण मंत्र मी तुला सांगितले आहे, हे ऋषी. त्या क्षणी, तो बालक तिथे ध्यानात मग्न राहिला, हे शौनक. सिद्ध मंत्राच्या प्रभावाने त्याचा आत्मा समर्थ आणि पुष्ट झाला होता. तो रत्नांच्या सिंहासनावर बसला होता, रत्नांच्या अलंकारांनी सजलेला. त्याच्या सभोवती गोपालक आणि गोपिका, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेले होते. ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतर देव त्याची स्तुती करत होते; तो सर्वोच्च, सर्वांच्या पलीकडे होता. मग, दुःखाने ग्रस्त होऊन, तो बालक थांबला; त्याला ते दिव्य स्वरूप पुन्हा दिसले नाही. आकाशातून एक आवाज आला, रडणाऱ्या त्या बालकाला सांगितले: "हे स्वरूप एकदा दाखवले गेले आहे; आता ते पुन्हा दिसणार नाही." त्या स्वरूपाच्या अदृश्य झाल्यानंतर, पुन्हा एक दिव्य स्वरूप प्रकट झाले. हे ऐकून, तो बालक थांबला आणि आनंदाने भरून गेला. स्वर्गात देवांचे ढोल वाजले नाहीत, पण पुष्पवृष्टी झाली. त्याचे शरीर, त्वचा आणि आत्मा ब्रह्म स्वरूपात विलीन झाले. ज्यांचे शरीर शाश्वत आहे, त्यांना इच्छेनुसार प्रकटता आणि अदृश्यता प्राप्त होते. सौती म्हणाला: मारिची आणि इतर ऋषींसह, तो विद्धीच्या घशातून प्रकट झाला. विद्धीच्या घशातून नारद नावाचा ऋषीही प्रकट झाला. धातृच्या मनातून जन्मलेला पुत्र एक श्रेष्ठ ऋषी होता. धातृचा पुत्र अचानक दक्षच्या बाजूला जन्मला. कर्दमाचा उल्लेख वेदांमध्ये छायेत स्पष्टपणे केला आहे. मारिचीचा उल्लेख वेदांमध्ये तेजाचा विभाग म्हणून स्पष्टपणे केला आहे. एका अन्य जन्मात, बाळाने यज्ञांचा समूह केला. धातृच्या मुख्य अंगातून एक बालक जन्मला. भृगु, अत्यंत तेजस्वी, उपस्थित होता; अग्नी नव्हता, हे शौनक. तो बालक, लालसर वर्णाचा, मोठ्या तेजाने क्षणात जन्मला. त्या हंसांचे इच्छेने, योगाने, योगी नेहमीच राहतात. तो बालक संयमित आणि शिष्य झाला, क्षणात जन्मला. पुलस्त्याच्या सततच्या प्रयत्न आणि तप वेदांमध्ये आजही स्पष्टपणे आहेत. पुलहाने त्या बालकासह तपाचा समूह निर्माण केला; आणि पुलस्त्याने त्या बालकासह तपसमूहाचा रूप घेतला. त्रिगुणात आणि विष्णूच्या तीन स्वरूपांत ते कार्यरत होते. त्याच्या डोक्यावर पाच केशराशि अग्नीच्या जिव्हेसारख्या होत्या. अंतर्गत प्रदेशात, एका अन्य जन्मात, त्याने तप केले.