धर्म नेहमीच त्या विभूतीला चिकटून असतो; त्याला अधर्माची कधीही आसक्ती नसते. त्याला पाहताच, सर्व पापे घाबरून दूर पळून जातात. श्रीकृष्णाच्या स्तवनानंतर, जे धर्माने रचले होते, ब्रह्मवैवर्त पुराणात धर्माच्या डाव्या बाजूला एक कन्या प्रकट झाली. नंतर ती कन्या परमात्म्याच्या समोरून प्रकट झाली. तिच्या तेजाची तुलना दहा कोटी पूर्णिमेच्या चंद्रांशी होईल अशी होती, आणि तिच्या डोळ्यांना शरद ऋतूतील उमललेल्या कमळासारखे सौंदर्य होते. ती गोड हसत होती, तिचे दात सुंदर होते, तिचा वर्ण काळा होता आणि सर्व सुंदर स्त्रियांमध्ये ती सर्वात सुंदर होती. ही देवी वाणीच्या रूपात ओळखली जाते, कवींना प्रिय असलेली देवी. गोविंदाच्या समोर उभी राहून, तिने प्रथम आनंदाने गाणे गायले. तिने प्रत्येक कल्पात आणि प्रत्येक युगात झालेले श्रीकृष्णाचे लीला-कृत्ये गातली. सरस्वती म्हणाली: "जो रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान आहे, रत्नमाळांनी सुशोभित आहे, तोच रासमंडळाचा अधिपती, रासाचा कर्ता, रासेश्वरीचा सर्वोच्च ईश्वर आहे. रासलीलेतील श्रमाने थकून, तो त्या रासाच्या आनंदात मग्न होतो." असे म्हणत तिने नम्रतेने वंदन केले आणि आनंदी मनाने तेथेच राहिली. जो कोणी वाणीने रचलेले हे स्तवन सकाळी उठून पठण करतो, त्याच्यासाठी हे स्तोत्र अत्यंत पुण्यदायी आहे. ब्रह्मवैवर्त पुराणात, श्रीकृष्णाच्या मनातून सरस्वतीने रचलेले हे स्तोत्र प्रकट झाले. पिवळ्या वस्त्रांनी सुशोभित, हसतमुख, सदैव तरुण, ती स्वर्गातील देवतांमध्ये लक्ष्मी आणि राजांमध्ये राजलक्ष्मी आहे. ती हरि, परमात्मा, प्रभू यांच्या समोर उभी राहिली. महालक्ष्मी म्हणाली: "मी त्या सत्याच्या अधिष्ठानाला, सत्यज्ञाना, आणि ज्याचा मूळ सत्य आहे अशा श्रीहरीस वंदन करते." असे म्हणत तिने श्रीहरीस वंदन केले आणि सुखासनावर विराजमान झाली. त्यानंतर ती परमात्म्याच्या मनातून प्रकट झाली. तिचा वर्ण वितळलेल्या सोन्यासारखा तेजस्वी, तिचे तेज दहा कोटी सूर्यांइतके प्रखर होते. ती लाल वस्त्रांनी सुशोभित होती आणि रत्नमाळांनी अलंकृत होती. त्या सर्व शक्तींमध्ये अधिष्ठाता स्वयं भगवानच आहेत. ही जगज्जननी, सर्वोच्च माता, त्यांच्या स्वतःच्या शक्तीचे मूर्तरूप आहे. तिच्या हातात शंख, चक्र, गदा, पद्म, जपमाळ आणि कमंडलु होते. नारायणास्त्र, ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र आणि पाशुपतास्त्र इत्यादी अस्त्रे घेऊन ती श्रीकृष्णासमोर आनंदाने स्तुती करू लागली. प्रकृती म्हणाली: "हे प्रभो, हे विश्व माझ्या द्वारे सर्व शक्तींनी युक्त आहे आणि शक्तीने व्यापलेले आहे. हे तुझ्याद्वारे निर्माण झाले असून, ते स्वतंत्र नाही; तूच या सर्व जगाचा अधिपती आहेस. निर्माणासाठी तू स्रष्टा आहेस, संहारासाठी तू संहारकर्ता आहेस, आणि केवळ ब्रह्माच्या डोळ्याच्या पापणीच्या क्षणात संहार घडतो. तुझ्या अगाध शक्तीचे वर्णन कोण करू शकेल? या विश्वातील सर्व चल-अचल प्राणी, आणि ब्रह्मा आदी देवता—सर्वजण तुझ्या सामर्थ्यापुढे नतमस्तक आहेत. मी त्या पूर्ण, स्तुत्य, नित्य आनंदमय परमात्म्याला वंदन करते. अगदी ब्रह्मा, विष्णू, शिव आणि इतरही तुझी पूर्ण स्तुती करू शकत नाहीत. वेद, जे सर्वश्रेष्ठ ज्ञानी आहेत, त्यांनाही हे शक्य नाही." असे म्हणून दुर्गा, रत्नजडित सिंहासनावर बसली. याप्रमाणे दुर्गेने रचलेले श्रीकृष्ण, परमात्म्याचे स्तोत्र पूर्ण झाले. दुर्गा, घरातून बाहेर गेल्यावरही, कधीही त्या घरातून दूर जात नाही. सौतिने सांगितले: त्या देवीचे तेज पारदर्शक स्फटिकासारखे होते, ती एकमेव व मोहक होती. ती पांढऱ्या वस्त्रांनी सुशोभित होती, सर्व अलंकारांनी विभूषित होती. ती सर्वोच्च, सनातन ब्रह्माच्या समोर उभी राहून स्तुती करू लागली.