शौनक ऋषीने विचारले, "तो कसा जन्माला आला? कृपया आम्हाला ते सांग." सूत म्हणाला, "कलावती, ड्रमिलाची पत्नी, पतीप्रती अत्यंत निष्ठावान होती, पण तिला संतान नव्हते." तिच्या पतीच्या दोषामुळेच ती वंध्या होती; आणि कालांतराने, पतीच्या आज्ञेने— कलावतीने श्रीकृष्णाचे ध्यान केले, ज्याचा तेज ब्रह्माच्या प्रकाशासारखा होता. त्या तेजाचा दिव्य प्रकाश म्हणजे जणू उन्हाळ्यातील मध्यान्हाच्या सूर्याचा प्रखर उजेड. ध्यानाच्या शेवटी, कृष्णभक्त श्रेष्ठ ऋषीने एक सुंदर स्त्री पाहिली, तिची कांती चंपक फुलांसारखी होती, आणि तिचे डोळे शरद ऋतूतील कमळासारखे होते. तिचे रुंद कंबर तिच्यावर भारदस्त होती, तिचे उर आणि जांघे भरगच्च आणि आकर्षक होते. ती मोहिनी, ऋषीच्या रूपात, कामबाणांनी व्याकुळ झालेली होती. तिच्या कपाळावर सुंदर कुंकू आणि डोळ्यांवर उजळ काजळ चमकत होते. ऋषीने तिला पाहून विचारले, "हे कामिनी, या एकाकी ठिकाणी तू कोण आहेस?" ऋषीचे शब्द ऐकून कलावती थरथरली. ती म्हणाली, "मी आपल्या पायाशी पुत्राची याचना घेऊन आली आहे, पतीच्या आज्ञेने." "मला आपले वीर्य द्या; स्त्री जेव्हा येते, तिची अवहेलना होऊ नये." या नीच जातीच्या स्त्रीचे शब्द ऐकून, श्रेष्ठ ऋषीला राग आला. कश्यप म्हणाला, "ती त्याला सोडते, आणि तो भ्रमित होतो; वेदांचा हा निश्चित उपदेश आहे." "तुला पुन्हा कधी ड्रमिलाच्या सुखाचा अनुभव घेता येणार नाही." "जो ब्राह्मण, विवेकशून्य, शूद्र स्त्रीला पत्नीत्व देतो—" "पितृयज्ञ, यज्ञ, पाषाणाचा स्पर्श, किंवा देवपूजेत—" "तो स्वतः कुम्भीपाक नरकात जातो, आणि इतरांना तिथे पाडतो." "ते अर्पण मूत्र होते, पिंड ताबडतोब विष्ठा होते," "नियोजित देव त्या अर्पणाचा स्वीकार करतो, पण अन्नाचा आणि त्या पाण्याचा स्वीकार करत नाही." तो इंद्राच्या राज्यकालापर्यंत कुम्भीपाक नरकात शिजतो. "जो ब्राह्मण आपल्या पत्नीच्या उरलेल्या अन्नाचे सेवन करतो, तो ब्राह्मणांमध्ये सर्वात नीच, शूद्रासारखा असतो." "जर शूद्र, ज्ञानात दुर्बल, ब्राह्मण स्त्रीला पत्नीत्व देतो," "तो अठरा इंद्रकाल कालयसूत्र नरकात राहतो." "नंतर, ब्राह्मण स्त्री चांडाळांच्या वंशात जन्म घेते." असे सांगून, श्रेष्ठ ऋषी शौनक शांत झाला. दरम्यान, मेनका त्या मार्गाने पुढे गेली. त्या नीच स्त्रीने, शुद्धीप्राप्त होऊन, आनंदाने थोडा वेळ तेथे जलपान केले. मग ती ड्रमिलाकडे गेली, त्याला वंदन केले, तो अत्यंत मोहक होता. कलावतीच्या शब्दांनी ड्रमिलाचा चेहरा आनंदाने उजळला. ड्रमिला म्हणाला, "तुला वैष्णव पुत्र होईल, आणि तू पतीनिष्ठा असलेल्या स्त्री, भाग्यवान होशील." "ज्या गर्भातून वा ज्या वीर्यातून वैष्णव जन्मतो, हे पतीनिष्ठे," "दोघेही विष्णूच्या रत्नमय विमानात आरूढ होतील." "हे शुभकांती, तू कोणत्याही ब्राह्मणाच्या घरी जा." असे सांगून, गवळ्यांचा राजा स्नान करून यज्ञ केला. त्याच्या सैन्यात चार लाख घोडे, एक लाख हत्ती, पाच लाख उच्चैःश्रवस, हजार रथ, बाराशे हजार गायी आणि तीन लाख म्हशी होत्या.