ब्रह्मवैवर्त पुराणात पुढील कथा उलगडते : ब्रह्मदेवांनी श्रीकृष्णाची स्तुती करणारे एक दिव्य स्तोत्र रचले आणि ते परमात्म्याच्या छातीमधून प्रकट झाले. श्रीकृष्ण हे सर्व प्राण्यांचे आणि त्यांच्या सर्व कृतींचे साक्षी, सर्वज्ञ, धर्माचे ज्ञाता, स्वतः धर्मरूप आणि धर्माचे दाता आहेत. ते नेहमीच धर्मात स्थित असतात. श्रीकृष्णासमोर, सपाट नतमस्तक होऊन, धर्माने नम्रतेने श्रीकृष्ण, विष्णु, वासुदेव, परमात्मा, गोपाळ, गोपिकांचा स्वामी, गोमातांचा रक्षक आणि महान शक्तिमान अशा विविध नावांनी त्यांची स्तुती केली. तो गोमाता, गोप आणि गोपिकांमध्ये स्थित असलेला, सर्वश्रेष्ठ आणि परमपुरुष आहे. धर्माने अशा प्रकारे स्तुती केल्यानंतर, तो आपल्या रत्नजडित सिंहासनावरून उठला. धर्माच्या तोंडातून श्रीकृष्णाची चोवीस पवित्र नावे उच्चारली गेली. मृत्युसमयी हरिनामाचा उच्चार केल्यास इच्छित फल निश्चित मिळते, कारण धर्म नेहमी त्यांच्याजवळ असतो आणि अधर्माशी त्यांना कधीच आसक्ती नसते. त्यांना पाहताक्षणी सर्व पापे घाबरून पळून जातात. या स्तोत्रानंतर, धर्माच्या डाव्या बाजूला एक कन्या प्रकट झाली. ती परमात्म्याच्या समोरून प्रकट झाली आणि तिचा तेज दहा कोटी पूर्णिमेच्या चंद्रांसारखा होता; तिची नेत्रे शरद ऋतूतील कमळासारखी उमललेली होती. ती गोड हसणारी, सुंदर दात असलेली, श्यामवर्णी आणि सर्व सौंदर्यांमध्ये श्रेष्ठ होती. ती वाणीची अधिष्ठात्री देवी, कवींना प्रिय असणारी सरस्वती होती. सरस्वती गोविंदासमोर उभी राहून आनंदाने गाऊ लागली. तिने प्रत्येक कल्पात आणि युगात श्रीकृष्णाने केलेल्या दिव्य लीलांचे गान केले. तिने सांगितले की, श्रीकृष्ण रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान, रत्नांनी अलंकृत, रासमंडलाचे अधिपती, रासाचा आनंद घेणारे, राधेचे परमेश्वर आहेत. रासक्रीडेमुळे श्रमलेले श्रीकृष्ण रासाच्या आनंदात मग्न असतात. सरस्वतीने नम्रतेने वंदन करून, आनंदित मनाने तेथेच स्थित राहिली. जी व्यक्ती सकाळी उठून सरस्वतीने रचलेले हे स्तोत्र म्हणते, त्याला सर्व शुभ फल मिळते. हे स्तोत्र श्रीकृष्णाच्या मनातून प्रकट झाले होते. यानंतर, पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, हसतमुख, सदा तरुण, स्वर्गातील देवतांची लक्ष्मी आणि राजांची राजलक्ष्मी अशी श्रीमहालक्ष्मी हरिपुढे उभी राहिली. तिने नम्रतेने वंदन करून म्हटले, "जो सत्याचा आधार, सत्याचा ज्ञाता आणि ज्याचे मूळ सत्य आहे, त्या श्रीकृष्णास मी वंदन करते." असे म्हणून तिने श्रीहरिवर बसून आसन घेतले. ती परमात्म्याच्या मनातून प्रकट झाली. तिचा वर्ण वितळलेल्या सोन्यासारखा आणि तेज दहा कोटी सूर्यांसारखे होते. ती लाल वस्त्रांनी अलंकृत आणि रत्नांनी सजलेली होती. सर्व शक्तींपैकी प्रमुख अधिष्ठात्री श्रीकृष्णच आहेत; ती विश्वमातेची सर्वोच्च मूर्ती त्यांच्या स्वतःच्या शक्तीचे रूप आहे. शंख, चक्र, गदा, पद्म, जपमाळ, कमंडलू, नारायणास्त्र, ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र, पाशुपतास्त्र अशा विविध दिव्य आयुधांसह ती कृष्णासमोर आनंदाने उभी राहून त्यांची स्तुती करू लागली. प्रकृती म्हणाली, "हे प्रभो, या विश्वातली सर्व शक्ती माझ्यामधून प्रकट होते आणि हे विश्व शक्तीने व्यापलेले आहे. हे विश्व तुझ्यामुळे निर्माण झाले असून, ते स्वतंत्र नाही; तूच या सर्व जगाचा स्वामी आहेस. सृष्टीसाठी तूच स्रष्टा, संहारासाठी तूच संहारकर्ता; ब्रह्माच्या एका डोळ्याच्या पापण्येत संहार घडतो. प्रभो, तुझ्या अमाप शक्तीचे वर्णन कोण करू शकेल?" अशा प्रकारे, ब्रह्मवैवर्त पुराणात श्रीकृष्णाच्या स्तुतीरुपाने ब्रह्मा, धर्म, सरस्वती, लक्ष्मी आणि प्रकृती यांनी परमात्म्याची विविध रूपांनी स्तुती केली आणि त्यांच्या अनंत शक्तीचे गान केले.