ब्रह्मवैवर्त पुराणात सांगितल्याप्रमाणे, शंभुने श्रीकृष्णाची स्तुती करणारे एक सुंदर स्तोत्र रचले. त्यानंतर, श्रीकृष्णाच्या नाभीतील कमळातून एक अद्भुत दिव्य मूर्ती प्रकट झाली—संपूर्ण शुभ्र वस्त्रांनी, शुभ्र दातांनी आणि शुभ्र केसांनी युक्त, चतुरानन ब्रह्मा प्रकट झाले. हे ब्रह्मा तपश्चर्येचे फळ देणारे, सर्व संपत्तीचे दाते, चारही वेदांचे कर्ते, वेदांचे ज्ञाता आणि वेदांच्या मूळाचे अधिपती होते. ब्रह्मा श्रीकृष्णासमोर हात जोडून उभे राहिले आणि त्यांची स्तुती करू लागले. श्रीकृष्ण हे अव्यक्त आणि अविनाशी असून, ते प्रकटही होतात आणि कधी कधी गवळ्याच्या रूपातही प्रकट होतात. ते नेहमीच तरुण, शांत, गोपिकांच्या प्रिय आणि अत्यंत मोहक आहेत. वृंदावनाच्या वनाजवळील रासमंडळात ते रममाण असतात. ब्रह्मा यांनी आपली स्तुती संपवली, श्रीकृष्णांना वंदन केले आणि जडित रत्नांच्या सिंहासनावरून वर मागितला. जो कोणी ब्रह्म्यांनी रचलेले हे स्तोत्र रोज सकाळी उठल्यावर पठण करतो, त्याच्या आयुष्यात गोविंदभक्ती वाढते आणि त्याच्या संततीची भरभराट होते. यानंतर, या स्तोत्रानंतर, परब्रह्माच्या वक्षस्थळातून पुन्हा एक स्तोत्र प्रकट झाले, जे ब्रह्म्यांनी श्रीकृष्णासाठी रचले होते. श्रीकृष्ण सर्वांचा साक्षी, सर्वज्ञ, सर्व प्राण्यांचे आणि त्यांच्या कर्मांचे जाणणारे आहेत. धर्माचे ज्ञान असलेले, धर्मस्वरूप, धर्मात स्थित आणि धर्माचा दाता असे हे श्रीकृष्ण आहेत. श्रीकृष्णासमोर, सपाट पडून नमस्कार करून धर्माने त्यांच्या स्तुती केली—"कृष्ण, विष्णू, वासुदेव, परब्रह्म, प्रभो! गोपालांचा, गोपिकांचा अधिपती, गायींचा रक्षक, पराक्रमी! गायी, गवळ्यांमध्ये आणि गोपिकांमध्ये स्थित असलेला, सर्वश्रेष्ठ पुरुष!" धर्माने हे बोलून, उत्तम रत्नांच्या सिंहासनावरून उठले. धर्माच्या मुखातून उच्चारलेली श्रीकृष्णाची चोवीस नावे, मृत्यूच्या वेळी जरी उच्चारली, तरी इच्छित फल देतात. धर्म नेहमी त्यांच्या जवळ असतो; त्यांना अधर्माशी कधीच आसक्ती नसते. त्यांना पाहताच सर्व पापे घाबरून पळून जातात. या स्तोत्रानंतर, धर्माच्या डाव्या बाजूला एक कन्या प्रकट झाली. नंतर ती परब्रह्माच्या समोरून प्रकट झाली. तिचा तेज दहा कोटी पूर्ण चंद्रांइतका उजळ होता, आणि तिच्या डोळ्यांची शोभा शरद ऋतूतील उमललेल्या कमळासारखी होती. ती गोड हसणारी, सुंदर दातांची, श्यामवर्णाची आणि सर्व सुंदरांमध्ये श्रेष्ठ होती. ती वाणीची अधिष्ठात्री देवी आणि कवींना प्रिय असलेली सरस्वती होती. तिने गोविंदासमोर आनंदाने उभी राहून गाणे सुरू केले. प्रत्येक कल्पात आणि युगात श्रीकृष्णाने केलेल्या लीला तिने गायल्या. सरस्वती म्हणाली—"रत्नांच्या सिंहासनावर विराजमान, रत्नमालांनी विभूषित, रासाचा स्वामी, रासाचा कर्ता आणि रासराणीचा परमेश्वर!" रासक्रीडेमुळे थकूनही, तो श्रीकृष्ण रासातील आनंदात रमतो. तिने वंदन करून, आनंदित मनाने तेथेच उभी राहिली. जो कोणी वाणीने रचलेले हे स्तोत्र दररोज सकाळी पठण करतो, त्याला उत्तम फल प्राप्त होते. या प्रकारे, ब्रह्मवैवर्त पुराणात, श्रीकृष्णाच्या मनातून प्रकट झालेले सरस्वतीने रचलेले स्तोत्र प्रकट झाले. यानंतर, पिवळ्या वस्त्रांत, हसतमुख, सदैव तरुण, स्वर्गातील देवतांमध्ये लक्ष्मी आणि राजांमध्ये राजलक्ष्मी अशी एक दिव्य देवी प्रकट झाली. ती श्रीहरी, परब्रह्म, प्रभू यांच्या समोर उभी राहिली. महालक्ष्मी म्हणाली—"मी त्या सत्यस्वरूप, सत्याचा ज्ञाता आणि ज्यांची मुळे सत्यात आहे अशा श्रीकृष्णांना वंदन करते." असे म्हणून तिने श्रीहरीला वंदन केले आणि सुखद आसनावर बसली. यानंतर, ती परब्रह्माच्या मनातून प्रकट झाली. अशा प्रकारे, ब्रह्मवैवर्त पुराणातील या अध्यायात, श्रीकृष्णाच्या स्तुतिस्वरूप ब्रह्मा, धर्म, सरस्वती आणि महालक्ष्मी यांचे स्तोत्र प्रकट झाले, आणि त्या स्तोत्रांच्या महिम्याने सर्व विश्व मंगलमय झाले.