महादेव स्वतः त्रिशूल आणि शूल हातात धरून, कमंडलू आणि माळ घेऊन, सर्वोच्च तेजस्वी स्वरूपात प्रकट झाले. मृत्यूच्या मृत्यूचे कारण असलेले, सर्वांचा अधिपती, मृत्यूवर विजय मिळवणारे, हे शिव स्वतः होते. त्यांचे मुख आणि दृष्टी पूर्ण चंद्रासारख्या तेजाने उजळून निघाले होते, आणि त्यांचे दर्शन अत्यंत मोहक होते. श्रीकृष्णासमोर उभे राहून, महादेवांनी दोन्ही हात जोडून त्यांची स्तुती केली. त्यांनी नम्रतेने म्हटले, “मी त्या अजिंक्य, विजय आणि वर देणाऱ्या श्रेष्ठ परमात्म्याला वंदन करतो.” तोच हा विश्व आहे, विश्वाच्या अधिपतींचा अधिपती, विश्वाचा स्वामी आणि विश्वाचा कारण आहे. तोच या सृष्टीच्या रक्षणाचा कारण, संहार करणारा, आणि या विश्वातून उत्पन्न झालेला सर्वोच्च आहे. त्याचे स्वरूपच तेज आहे, प्रकाश देणारा, सर्व तेजस्वींमध्ये श्रेष्ठ आहे. अशा नारायणाचे स्मरण करून, महादेव श्रीकृष्णाच्या आज्ञेने तेथेच स्थिर राहिले. जो कोणी संयमाने, शंभूने रचलेली ही स्तुती म्हणतो, त्याचे मित्र, संपत्ती आणि ऐश्वर्य नेहमीच वाढत राहते. अशा प्रकारे ब्रह्मवैवर्त पुराणात, शंभूने श्रीकृष्णाची स्तुती केली. त्यानंतर, कृष्णाच्या नाभिकमळातून, पांढऱ्या वस्त्रात, पांढऱ्या दातांनी आणि पांढऱ्या केसांनी युक्त, चतुर्मुख ब्रह्मा प्रकट झाले. ते तपस्येचे फळ देणारे, सर्व संपत्तीचे दाते आहेत. ते चारही वेदांचे कर्ते, वेदांचे जाणणारे आणि वेदांच्या मूळाचे अधिपती आहेत. श्रीकृष्णासमोर उभे राहून, त्यांनीही दोन्ही हात जोडून त्यांची स्तुती केली. तो कृष्ण अव्यक्त, अविनाशी, व्यक्त असून, गवळणाचा रूप धारण करतो. तो तरुण, शांत, गोपिकांचा प्रिय आणि अत्यंत मोहक आहे. वृंदावनाच्या अरण्याजवळील रासमंडळात तो स्थित आहे. ब्रह्माने असे म्हणून, वंदन करून, रत्नजडित सिंहासनावर बसलेल्या कृष्णाला वर दिला. जो कोणी ब्रह्माने रचलेली ही स्तुती सकाळी उठून म्हणतो, त्याला गोविंदावर भक्ती प्राप्त होते, आणि त्याच्या संततीचे, नातवंडांचे ऐश्वर्य वाढते. अशा प्रकारे ब्रह्मवैवर्त पुराणात, ब्रह्माने श्रीकृष्णाची स्तुती केली. त्यानंतर, परमात्म्याच्या वक्षस्थळातून एक दिव्य पुरुष प्रकट झाला. तो सर्वांचा साक्षी, सर्वज्ञ, सर्व प्राण्यांचा आणि सर्व कर्मांचा जाणणारा आहे. तो धर्माचा जाणकार, स्वतः धर्मस्वरूप, धर्मात स्थित आणि धर्म देणारा आहे. श्रीकृष्णासमोर उभा राहून, पूर्णपणे पृथ्वीवर वाकून, त्याने वंदन केले. श्री धर्माने म्हटले, “कृष्ण, विष्णू, वासुदेव, परमात्मा, प्रभू, गवळ्यांचा स्वामी, गोपिकांचा स्वामी, गायींचा रक्षक, बलशाली, गायी, गवळण आणि गोपिकांमध्ये स्थित, सर्वश्रेष्ठ, परमपुरुष!” असे म्हणून, तो रत्नजडित सिंहासनावरून उठला. धर्माच्या मुखातून उच्चारलेली श्रीकृष्णाची चोवीस नावे, मृत्यूसमयी हरिचे नाव घेतल्याने निश्चितच इच्छित फल प्राप्त होते. धर्म नेहमी त्याच्याशी राहतो; त्याला अधर्माशी कधीच आसक्ती नसते. त्याचे दर्शन होताच, सर्व पापे भयाने पळून जातात. अशा प्रकारे ब्रह्मवैवर्त पुराणात, धर्माने श्रीकृष्णाची स्तुती केल्यानंतर, धर्माच्या डाव्या बाजूला एक कन्या प्रकट झाली. त्यानंतर ती परमात्म्याच्या समोरून प्रकट झाली. तिचे तेज दहा कोटी पूर्ण चंद्रांइतके होते, आणि तिची डोळे शरदऋतूतील कमळासारखी होते. ती गोड हसणारी, सुंदर दातांची, कृष्णवर्ण, आणि सर्व सौंदर्यवंतांमध्ये सर्वात सुंदर होती. ती वाणीची अधिष्ठात्री देवी, कवींना प्रिय असलेली सरस्वती होती. गोविंदासमोर उभी राहून, तिने प्रथम आनंदाने गाणे गायले. तिने प्रत्येक कल्प आणि युगातील श्रीकृष्णाने केलेल्या लीलांचे गान केले. सरस्वती म्हणाली, “रत्नजडित सिंहासनावर विराजमान आणि रत्नभूषणे परिधान केलेल्या...