ന ജേതാ തേ ത്രിഭുവനേ ഹ്യസുരേംദ്രോ ഭവിഷ്യസി
നീ മൂന്ന് ലോകത്തും ജയിക്കില്ല; അസുരരിൽ രാജാവാകാനും കഴിയില്ല.
ആഗമിഷ്യസി പംചാശദ്യുഗാംതേ തു മമാശിഷാ 4.3.
എന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട്, അമ്പത് യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് നീ തിരികെ വരും.
ത്വദ്ഭക്തിരഹിതം മാം ച കദാചിന്ന കരിഷ്യസി
നിന്റെ ഭക്തി ഇല്ലാതെ എന്നെ ഒരിക്കലും ആക്കാൻ കഴിയില്ല.
പശ്ചാജ്ജഗാമ സാ ദേവീ രുരോദ ച പുനഃപുനഃ
പിന്നീട്, ദേവി പോയി വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
ശ്രീദാമാഽപി ച താം നത്വാ രുരോദ പ്രേമവിഹ്വലഃ
ശ്രീദാമനും അവളെ വന്ദിച്ച്, പ്രേമത്തിൽ ഉണര്ന്ന് കരഞ്ഞു.
ഗതേ ശ്രീദാമ്നി സാ ദേവീ ജഗാമേശ്വരസന്നിധിമ്
ശ്രീദാമൻ പോയപ്പോൾ, ദേവി ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി.
ശോകാതുരാം ച താം കൃഷ്ണോ ബോധയാമാസ പ്രേയസീമ്
ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായ പ്രിയയെ കൃഷ്ണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
രാധാ ജഗാമ ധരണീം വാരാഹേ ഹരിണാ സഹ
രാധയും ഹരിയും വരാഹരൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ എത്തി.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ശ്രീകൃഷ്ണാഖ്യാനമംഗലമ്
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മംഗളമായ കഥ മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ആജഗാമ ജഗന്നാഥോ വദ വേദവിദാം വര
ജഗന്നാഥൻ എത്തി; വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, പറയൂ.
ഭൃശം ബഭൂവ ശോകാര്താ ബ്രഹ്മാണം ശരണം യയൌ
വളരെയധികം ദുഃഖിതയായ അവൾ ബ്രഹ്മാവിനോടു അഭയം തേടി.
സുരൈശ്ചാസുരസംതപ്തൈര്ഭൃശമുദ്വിഗ്നമാനസൈഃ
അവളോടൊപ്പം ദാനവന്മാരാൽ പീഡിതരായി, മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ ദേവന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദദര്ശ തസ്യാം ദേവേശം ജ്വലംതം ബ്രഹ്മതേജസാ
അവിടെ അവൾ ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.
അപ്സരോഗണനൃത്യം ച പശ്യംതം സസ്മിതം മുദാ
അവൻ ആപ്സരസികളുടെ കൂട്ടം ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നോക്കുകയായിരുന്നു.
ജപംതം പരമം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണ ഇത്യക്ഷരദ്വയമ്
അവൻ പരമബ്രഹ്മമായ 'കൃഷ്ണ' എന്ന രണ്ടു അക്ഷരങ്ങൾ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഭക്ത്യാ സാ ത്രിദശൈഃ സാര്ദ്ധം പ്രണമ്യ ചതുരാനനമ് സാഽശ്രുപൂര്ണാ സപുലകാ തുഷ്ടാവ ച രുരോദ ച
ഭക്തിയോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം അവൾ നാലുമുഖനായവനോട് നമസ്കരിച്ചു; കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ, രോമാഞ്ചത്തോടെ അവനെ സ്തുതിച്ചു കരഞ്ഞു.
താമുവാച ജഗദ്ധാതാ കഥം സ്തൌഷി ച രോദിഷി
ലോകസ്രഷ്ടാവ് അവളോടു പറഞ്ഞു: 'നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്തുതിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്നത്?''
സുസ്ഥിരാ ഭവ കല്യാണി ഭയം കിം തേ മയി സ്ഥിതേ
''നീ ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ, ഭദ്രയേ; ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിനക്കു എന്തിനാണ് ഭയം?''
കഥമാഗമനം ദേവാ യുഷ്മാകം മമ സന്നിധിമ്
''ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിയത്?''
ഭാരാക്രാംതാ ച വസുധാ ദസ്യുഗ്രസ്താ വയം പ്രഭോ
''പ്രഭോ, ഭൂമി ഭാരത്തിൽ കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരാൽ പീഡിതരാണു.''
ഗതിസ്ത്വമസ്യാ ഭോ ബ്രഹ്മന്നിര്വൃതിം കര്തുമര്ഹസി
''ബ്രഹ്മാവേ, അവളുടെ ആശ്രയൻ നീയാണു; അവളെ ആശ്വാസം നൽകേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണു.''
വയം തേനൈവ ദുഃഖാര്താസ്തദ്ഭാരഹരണം കുരു
''ഇതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ദുഃഖിതരാകുന്നത്; ആ ഭാരമെടുത്തുകളയണം.''
ദൂരീകൃത്യ ഭയം വത്സേ സുഖം തിഷ്ഠ മമാംതികമ്
''മകനേ, ഭയം വിട്ടുകളയൂ, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കൂ.''
അപനേഷ്യാമി തം ഭദ്രേ ഭദ്രം തേ ഭവിതാ ധുവമ് പീഡിതാ യേന യേനൈവം പ്രസന്നവദനേക്ഷണാ
''ഭദ്രയേ, ഞാൻ ആ കഷ്ടം നീക്കാം; നിനക്കു നിർബന്ധമായും നല്ലത് സംഭവിക്കും, നീ എത്രയും പീഡിതയാണെങ്കിലും.''
വിനാ ബംധും സവിശ്വാസം നാന്യം കഥിതുമര്ഹതി
''വിശ്വാസമുള്ള ബന്ധുവില്ലാതെ മറ്റൊരാളോടു ഇതു പറയാൻ പാടില്ല.''
സ്ത്രീജാതിരബലാ ശശ്വദ്രക്ഷണീയാ സ്വബംധുഭിഃ
''സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും ദുർബലരാണ്; അവരെ സ്വബന്ധുക്കൾ സംരക്ഷിക്കണം.''
ത്വയാ പൃഷ്ടാ ജഗത്താത ന ലജ്ജാ കഥിതും മമ
''ലോകപിതാവേ, നീ ചോദിച്ചതിനാൽ എനിക്ക് പറയാൻ ലജ്ജയില്ല.''
കൃഷ്ണഭക്തിവിഹീനാ യേ യേ ച തദ്ഭക്തനിംദകാഃ
കൃഷ്ണഭക്തി ഇല്ലാത്തവരും, അവന്റെ ഭക്തന്മാരെ അപഹസിക്കുന്നവരും—
സ്വധര്മാചാരഹീനാ യേ നിത്യകൃത്യവിവര്ജിതാഃ
സ്വധർമ്മം പാലിക്കാതെയും, നിത്യമായി ചെയ്യേണ്ട കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവരും,
പിതൃമാതൃഗുരുസ്ത്രീണാം പോഷണം പുത്രപോഷ്യയോഃ
പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഗുരുവിനെയും ഭാര്യയെയും സംരക്ഷണം ആവശ്യമായ മകനെയും പോഷിപ്പിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നവരും,