യഥാഽസുരാശ്ച ത്രിദശാ നിത്യം നിംദംതി സംതതമ്
എങ്ങനെ അസുരന്മാരും ദേവന്മാരും എപ്പോഴും പരസ്പരം നിന്ദിക്കാറുണ്ടോ,
ഗോപ വ്രജാസുരീം യോനിം ഗോലോകാച്ച ബഹിര്ഭവ 4.3.
ഗോപ, നീ വ്രജയിലെ അസുരിമാരിൽ ജനിച്ചു ഗോലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകുക.
രാസേശ്വരീ തമിത്യുക്ത്വാ സുഷ്വാപ വിരരാമ ച
നൃത്തത്തിന്റെ ദേവിയെ വിളിച്ച് അവൾ കിടന്നു, പിന്നെ മിണ്ടാതിരുന്നതായി നിന്നു.
ശ്രുത്വാ ച വചനം തസ്യാഃ കോപേന സ്ഫുരിതാധരഃ ശ്രീദാമോവാച മാനുഷ്യാ ഇവ കോപസ്തേ തസ്മാത്ത്വം മാനുഷീ ഭുവി
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കോപത്തിൽ അധരം വിറയച്ച് ശ്രീദാമൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ കോപം മനുഷ്യരുടെ പോലെയാണ്; അതുകൊണ്ട് നീ ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യയായി ജനിക്കും.'
ഭവിഷ്യസി ന സംദേഹോ മയാ ശപ്താ ത്വമംബികേ
അംബികേ, ഞാൻ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു, സംശയമില്ലാതെ നീ അങ്ങനെ തന്നെ ആകും.
മൂഢാ രാപാണപത്നീ ത്വാം വക്ഷ്യതി ജഗതീതലേ
ഭൂമിയിൽ, രാപണന്റെ ഭ്രാന്തൻ ഭാര്യ നിന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കും.
ഭവിഷ്യതി മഹായോഗീ രാധാശാപേന ഗര്ഭജഃ
രാധയുടെ ശാപം മൂലം, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മഹായോഗി ജനിക്കും.
ഭവിതാ തേ വര്ഷശതം വിച്ഛേദോ ഹരിണാ സഹ
നിനക്കും ഹരിക്കും നൂറു വർഷം വേർപാട് ഉണ്ടാകും.
താമിത്യുക്ത്വാ ച നത്വാ ച സ ജഗാമ ഹരേഃ പുരഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വന്ദനം ചെയ്ത്, അവൻ ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ പോയി.
ആനുപൂര്വ്യാത്തു തത്സര്വം രുരോദ ച ഭൃശം പുനഃ
അതിനുശേഷം അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉരുകി കരഞ്ഞു.
ന ജേതാ തേ ത്രിഭുവനേ ഹ്യസുരേംദ്രോ ഭവിഷ്യസി
നീ മൂന്ന് ലോകത്തും ജയിക്കില്ല; അസുരരിൽ രാജാവാകാനും കഴിയില്ല.
ആഗമിഷ്യസി പംചാശദ്യുഗാംതേ തു മമാശിഷാ 4.3.
എന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട്, അമ്പത് യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് നീ തിരികെ വരും.
ത്വദ്ഭക്തിരഹിതം മാം ച കദാചിന്ന കരിഷ്യസി
നിന്റെ ഭക്തി ഇല്ലാതെ എന്നെ ഒരിക്കലും ആക്കാൻ കഴിയില്ല.
പശ്ചാജ്ജഗാമ സാ ദേവീ രുരോദ ച പുനഃപുനഃ
പിന്നീട്, ദേവി പോയി വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
ശ്രീദാമാഽപി ച താം നത്വാ രുരോദ പ്രേമവിഹ്വലഃ
ശ്രീദാമനും അവളെ വന്ദിച്ച്, പ്രേമത്തിൽ ഉണര്ന്ന് കരഞ്ഞു.
ഗതേ ശ്രീദാമ്നി സാ ദേവീ ജഗാമേശ്വരസന്നിധിമ്
ശ്രീദാമൻ പോയപ്പോൾ, ദേവി ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി.
ശോകാതുരാം ച താം കൃഷ്ണോ ബോധയാമാസ പ്രേയസീമ്
ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായ പ്രിയയെ കൃഷ്ണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
രാധാ ജഗാമ ധരണീം വാരാഹേ ഹരിണാ സഹ
രാധയും ഹരിയും വരാഹരൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ എത്തി.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ശ്രീകൃഷ്ണാഖ്യാനമംഗലമ്
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മംഗളമായ കഥ മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ആജഗാമ ജഗന്നാഥോ വദ വേദവിദാം വര
ജഗന്നാഥൻ എത്തി; വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, പറയൂ.
ഭൃശം ബഭൂവ ശോകാര്താ ബ്രഹ്മാണം ശരണം യയൌ
വളരെയധികം ദുഃഖിതയായ അവൾ ബ്രഹ്മാവിനോടു അഭയം തേടി.
സുരൈശ്ചാസുരസംതപ്തൈര്ഭൃശമുദ്വിഗ്നമാനസൈഃ
അവളോടൊപ്പം ദാനവന്മാരാൽ പീഡിതരായി, മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ ദേവന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദദര്ശ തസ്യാം ദേവേശം ജ്വലംതം ബ്രഹ്മതേജസാ
അവിടെ അവൾ ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.
അപ്സരോഗണനൃത്യം ച പശ്യംതം സസ്മിതം മുദാ
അവൻ ആപ്സരസികളുടെ കൂട്ടം ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നോക്കുകയായിരുന്നു.
ജപംതം പരമം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണ ഇത്യക്ഷരദ്വയമ്
അവൻ പരമബ്രഹ്മമായ 'കൃഷ്ണ' എന്ന രണ്ടു അക്ഷരങ്ങൾ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഭക്ത്യാ സാ ത്രിദശൈഃ സാര്ദ്ധം പ്രണമ്യ ചതുരാനനമ് സാഽശ്രുപൂര്ണാ സപുലകാ തുഷ്ടാവ ച രുരോദ ച
ഭക്തിയോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം അവൾ നാലുമുഖനായവനോട് നമസ്കരിച്ചു; കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ, രോമാഞ്ചത്തോടെ അവനെ സ്തുതിച്ചു കരഞ്ഞു.
താമുവാച ജഗദ്ധാതാ കഥം സ്തൌഷി ച രോദിഷി
ലോകസ്രഷ്ടാവ് അവളോടു പറഞ്ഞു: 'നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്തുതിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്നത്?''
സുസ്ഥിരാ ഭവ കല്യാണി ഭയം കിം തേ മയി സ്ഥിതേ
''നീ ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ, ഭദ്രയേ; ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിനക്കു എന്തിനാണ് ഭയം?''
കഥമാഗമനം ദേവാ യുഷ്മാകം മമ സന്നിധിമ്
''ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിയത്?''
ഭാരാക്രാംതാ ച വസുധാ ദസ്യുഗ്രസ്താ വയം പ്രഭോ
''പ്രഭോ, ഭൂമി ഭാരത്തിൽ കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരാൽ പീഡിതരാണു.''