ന ജഹാതി സമീപം ച ക്ഷണം തസ്യ ഹരിഃ സ്വയമ്
ഹരി സ്വയം ഒരു നിമിഷം പോലും അവന്റെ അരികില് നിന്ന് വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
സുദര്ശനം ഭ്രമത്യേവ തസ്യ പാര്ശ്വേ ദിവാനിശമ്
സുദര്ശനചക്രം രാവും പകലും അവന്റെ അരികില് ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
വ്യാധയോ വിപദഃ ശോകാ വിപ്രാശ്ച ന പ്രയാംതി തമ്
രോഗങ്ങളും ദുരന്തങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും ശത്രുത്വമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവനെ സമീപിക്കില്ല.
ഋഷയോ മുനയഃ സിദ്ധാഃ സന്തുഷ്ടാഃ സര്വദേവതാഃ 4.1.
മഹർഷിമാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും എല്ലാ ദേവതകളും തൃപ്തരാകുന്നു.
തവ കൃഷ്ണകഥായാം ച രതിരാത്യംതികീ സദാ
നിന്റെ കൃഷ്ണകഥയില് എപ്പോഴും പരമമായ സന്തോഷവും ആനന്ദവും നിറയുന്നു.
വിപ്രേംദ്ര കാ പ്രശംസേയം ജന്മ തേ ബ്രഹ്മമാനസേ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സില് നിന്നുള്ള നിന്റെ ജന്മത്തെ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാനാകും?
പിതാ വിധാതാ ജഗതാം കൃഷ്ണപാദാബ്ജസേവയാ
ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും സൃഷ്ടാവും കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങള് സേവിക്കുന്നവനാണ്.
രതിഃ കൃഷ്ണകഥായാം ച യസ്യാശ്രുപുലകോദ്ഗമഃ
കൃഷ്ണകഥയില് പ്രേമം കൊണ്ടു കണ്ണുനീര് വീണു രോമാഞ്ചം വരുന്നവന്—
പുത്രദാരാദികം സര്വം ജാനാതി ശ്രീഹരേരിതി
അവന് തന്റെ പുത്രന്മാരെയും ഭാര്യമാരെയും മറ്റെല്ലാവരെയും ശ്രീഹരിയുടെതാണെന്ന് അറിയുന്നു.
നിര്ജനേ തീര്ഥസംപര്കേ നിഃസംഗാ യേ മുദാഽന്വിതാഃ
നിര്ജനതയിലും തീര്ത്ഥയാത്രയിലും ബന്ധമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നവര്—
ദയാഽസ്തി സര്വജീവേഷു സര്വം കൃഷ്ണമ യം ജഗത്
എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവര്, ഈ ലോകം മുഴുവന് കൃഷ്ണനാണെന്ന് കാണുന്നവര്—
ലബ്ധാനീഷ്ടാനി വസ്തൂനി പ്രദാതും ഹരയേ മുദാ
സ്വന്തമായി ലഭിച്ച ഇഷ്ടവസ്തുക്കള് സന്തോഷത്തോടെ ഹരിക്ക് സമര്പ്പിക്കുന്നു.
യന്മനോ ഹരിപാദാബ്ജേ സ്വപ്നേ ജ്ഞാനേ ദിവാനിശമ് 4.1.
ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങളിൽ, സ്വപ്നത്തിലോ ജാഗ്രതയിലോ, പകലും രാത്രിയും മനസ്സ് ആലോചിക്കുന്നവൻ,
ഗുരുവക്ത്രാദ്വിഷ്ണുമംത്രോ യസ്യ കര്ണേ വിശത്യലമ്
ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള വിഷ്ണുമന്ത്രം ധാരാളമായി ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ,
പൂര്വാന്ത്സപ്ത പരാന്ത്സപ്ത സപ്ത മാതാമഹാദികാന്
മുമ്പുള്ള ഏഴു തലമുറയും, പിന്നെ വരുന്ന ഏഴു തലമുറയും, അമ്മാവൻമാരെ ഉൾപ്പെടെ,
കലത്രം കന്യകാം ബംധും ശിഷ്യം ദൌഹിത്രമാത്മനഃ
ഭാര്യ, മകൾ, ബന്ധുക്കൾ, ശിഷ്യൻ, മകൻ്റെ മകൻ, സ്വയം,
സദാ വാംഛതി തീര്ഥാനി വൈഷ്ണവസ്പര്ശദര്ശനേ
എപ്പോഴും തീർത്ഥയാത്രയും, വൈഷ്ണവരുടെ സാന്നിധ്യവും സ്പർശവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ,
ഗോദോഹനക്ഷണം യാവദ്യത്ര തിഷ്ഠംതി വൈഷ്ണവാഃ
പശുക്കളെ പാൽകുടിക്കുന്ന സമയം വരെ, വൈഷ്ണവർ താമസിക്കുന്നിടത്ത്,
ധ്രുവം തത്ര മൃതഃ പാപീ മുക്തോ യാതി ഹരേഃ പദമ്
അവിടെ ഒരു പാപി മരിച്ചാൽ, അവൻ നിർബന്ധമായി മോക്ഷം പ്രാപിച്ച് ഹരിയുടെ പാദസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തും.
തുലസീകാനനേ ഗോഷ്ഠേ ശ്രീകൃഷ്ണമംദിരേ പരേ
തുളസിവനത്തിൽ, പശുക്കളുടെ കിടക്കയിലും, ഉത്തമമായ ശ്രീകൃഷ്ണക്ഷേത്രത്തിലും,
പാപാനി പാപിനാം യാംതി തീര്ഥസ്നാനാവഗാഹനാത്
പാപികൾക്ക്, തീർത്ഥത്തിൽ കുളിച്ച് മുങ്ങുമ്പോൾ, അവരുടെ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നു.
ന ഹി സ്ഥാതും ശക്നുവംതി പാപാന്യേവ കൃതാനി ച
അവിടെ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഭക്തം വര്ത്മനി ഗച്ഛംതം യേ യേ പശ്യംതി മാനവാഃ 4.1.
ഭക്തൻ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവനെ കാണുന്ന മനുഷ്യർ,
യേ നിംദംതി ഹൃഷീകേശം തദ്ഭക്തം പുണ്യരൂപിണമ്
ഹൃഷീകേശനെയും, പുണ്യസ്വരൂപനായ അവന്റെ ഭക്തനെയും അപമാനിക്കുന്നവർ,
തേ പച്യംതേ മഹാഘോരേ കുംഭീപാകേ ഭയാനകേ
അവർ ഭയാനകമായ കുംഭീപാകനരകത്തിൽ കയറി പാകപ്പെടുന്നു.
തസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ പുണ്യം നശ്യതി നിശ്ചിതമ്
അവനെ കാണുന്നവരുടെ പുണ്യം മാത്രം കാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ നശിക്കുന്നു.
വൈഷ്ണവസ്പര്ശമാത്രേണ മുക്തോ ഭവതി പാതകീ
വൈഷ്ണവനെ സ്പർശിച്ചാൽ പോലും, പാപി മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.
ഇത്യേവം കഥിതോ വിപ്ര വിഷ്ണുവൈഷ്ണവയോര്ഗുണഃ
ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണാ, വിഷ്ണുവിന്റെയും വൈഷ്ണവരുടെയും ഗുണങ്ങൾ വിവരിച്ചു.
യം യം വിധായ ഭൂമൌ സ ജഗാമ സ്വാലയം വിഭുഃ
ഭൂമിയിൽ യാതൊക്കെ സ്ഥാപിച്ചുവോ, അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി.
ഭാരാവതരണോപായം ദുഷ്ടാനാം ച വധോദ്യമമ്
ഭാരമൊഴിപ്പിക്കാൻ വേണ്ട മാർഗവും, ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കാൻ എടുത്ത ശ്രമവും.