ജീവന്മുക്തോഽസി പൂതസ്ത്വം ശുദ്ധഭക്തോ ഗദാഭൃതഃ
നീ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോചിതൻ, വിശുദ്ധൻ, ഗദാധരന്റെ ശുദ്ധഭക്തൻ.
പുനാസി ലോകാന്ത്സര്വാംശ്ച സ്വീയവിഗ്രഹദര്ശനാത്
നിന്റെ സ്വരൂപം കാണുന്നതിലൂടെ നീ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
യത്ര കൃഷ്ണകഥാഃ സംതി തത്രൈവ സര്വദേവതാഃ
കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെയാണു എല്ലാ ദേവതകളും.
കഥാഃ ശ്രുത്വാ കഥാംതേ തേ യാംതി സന്തോ നിരാപദമ്
കഥകൾ കേട്ടശേഷം, കഥ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, സദ്ഭാവമുള്ളവർ ഭയമില്ലാതെ പോകുന്നു.
സദ്യഃ കൃഷ്ണകഥാവക്താ സ്വസ്യ പുംസാം ശതം ശതമ് 4.1.
യാരെങ്കിലും ഉടനെ കൃഷ്ണകഥ പറയുന്നവന് തന്റെ കുടുംബത്തിന് നൂറിരട്ടി നേട്ടം ലഭിക്കും.
പ്രഷ്ടാ തു പ്രശ്നമാത്രേണ പുനാതി കുലമാത്മനഃ
ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചാലും പോലും, ആള് തന്റെ കുടുംബത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
ശതജന്മതപസ്തപ്തോ ജന്മേദം ഭാരതേ ലഭേത്
നൂറു ജന്മം കഠിനതപസ്സു ചെയ്തവന് ഈ ഭാരതഭൂമിയില് ജന്മം ലഭിക്കും.
അര്ചനം വംദനം മന്ത്രജപഃ സേവനമേവ ച
അര്ച്ചന, വന്ദനം, മന്ത്രജപം, സേവനം—
നിവേദനം തസ്യ ദാസ്യം നവധാ ഭക്തിലക്ഷണമ്
നിവേദനം, ദാസ്യം—ഇവയൊക്കെയും ഭക്തിയുടെ ഒമ്പത് ലക്ഷണങ്ങളാണ്.
ന ച വിഘ്നോ ഭവേത്തസ്യ പരമായുര്ന നശ്യതി
അവനു ഒരു തടസ്സവും ഉണ്ടാകില്ല; അവന്റെ പരമായായായുസ്സ് നശിക്കുകയുമില്ല.
ന ജഹാതി സമീപം ച ക്ഷണം തസ്യ ഹരിഃ സ്വയമ്
ഹരി സ്വയം ഒരു നിമിഷം പോലും അവന്റെ അരികില് നിന്ന് വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
സുദര്ശനം ഭ്രമത്യേവ തസ്യ പാര്ശ്വേ ദിവാനിശമ്
സുദര്ശനചക്രം രാവും പകലും അവന്റെ അരികില് ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
വ്യാധയോ വിപദഃ ശോകാ വിപ്രാശ്ച ന പ്രയാംതി തമ്
രോഗങ്ങളും ദുരന്തങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും ശത്രുത്വമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവനെ സമീപിക്കില്ല.
ഋഷയോ മുനയഃ സിദ്ധാഃ സന്തുഷ്ടാഃ സര്വദേവതാഃ 4.1.
മഹർഷിമാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും എല്ലാ ദേവതകളും തൃപ്തരാകുന്നു.
തവ കൃഷ്ണകഥായാം ച രതിരാത്യംതികീ സദാ
നിന്റെ കൃഷ്ണകഥയില് എപ്പോഴും പരമമായ സന്തോഷവും ആനന്ദവും നിറയുന്നു.
വിപ്രേംദ്ര കാ പ്രശംസേയം ജന്മ തേ ബ്രഹ്മമാനസേ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സില് നിന്നുള്ള നിന്റെ ജന്മത്തെ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാനാകും?
പിതാ വിധാതാ ജഗതാം കൃഷ്ണപാദാബ്ജസേവയാ
ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും സൃഷ്ടാവും കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദങ്ങള് സേവിക്കുന്നവനാണ്.
രതിഃ കൃഷ്ണകഥായാം ച യസ്യാശ്രുപുലകോദ്ഗമഃ
കൃഷ്ണകഥയില് പ്രേമം കൊണ്ടു കണ്ണുനീര് വീണു രോമാഞ്ചം വരുന്നവന്—
പുത്രദാരാദികം സര്വം ജാനാതി ശ്രീഹരേരിതി
അവന് തന്റെ പുത്രന്മാരെയും ഭാര്യമാരെയും മറ്റെല്ലാവരെയും ശ്രീഹരിയുടെതാണെന്ന് അറിയുന്നു.
നിര്ജനേ തീര്ഥസംപര്കേ നിഃസംഗാ യേ മുദാഽന്വിതാഃ
നിര്ജനതയിലും തീര്ത്ഥയാത്രയിലും ബന്ധമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നവര്—
ദയാഽസ്തി സര്വജീവേഷു സര്വം കൃഷ്ണമ യം ജഗത്
എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവര്, ഈ ലോകം മുഴുവന് കൃഷ്ണനാണെന്ന് കാണുന്നവര്—
ലബ്ധാനീഷ്ടാനി വസ്തൂനി പ്രദാതും ഹരയേ മുദാ
സ്വന്തമായി ലഭിച്ച ഇഷ്ടവസ്തുക്കള് സന്തോഷത്തോടെ ഹരിക്ക് സമര്പ്പിക്കുന്നു.
യന്മനോ ഹരിപാദാബ്ജേ സ്വപ്നേ ജ്ഞാനേ ദിവാനിശമ് 4.1.
ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങളിൽ, സ്വപ്നത്തിലോ ജാഗ്രതയിലോ, പകലും രാത്രിയും മനസ്സ് ആലോചിക്കുന്നവൻ,
ഗുരുവക്ത്രാദ്വിഷ്ണുമംത്രോ യസ്യ കര്ണേ വിശത്യലമ്
ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള വിഷ്ണുമന്ത്രം ധാരാളമായി ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ,
പൂര്വാന്ത്സപ്ത പരാന്ത്സപ്ത സപ്ത മാതാമഹാദികാന്
മുമ്പുള്ള ഏഴു തലമുറയും, പിന്നെ വരുന്ന ഏഴു തലമുറയും, അമ്മാവൻമാരെ ഉൾപ്പെടെ,
കലത്രം കന്യകാം ബംധും ശിഷ്യം ദൌഹിത്രമാത്മനഃ
ഭാര്യ, മകൾ, ബന്ധുക്കൾ, ശിഷ്യൻ, മകൻ്റെ മകൻ, സ്വയം,
സദാ വാംഛതി തീര്ഥാനി വൈഷ്ണവസ്പര്ശദര്ശനേ
എപ്പോഴും തീർത്ഥയാത്രയും, വൈഷ്ണവരുടെ സാന്നിധ്യവും സ്പർശവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ,
ഗോദോഹനക്ഷണം യാവദ്യത്ര തിഷ്ഠംതി വൈഷ്ണവാഃ
പശുക്കളെ പാൽകുടിക്കുന്ന സമയം വരെ, വൈഷ്ണവർ താമസിക്കുന്നിടത്ത്,
ധ്രുവം തത്ര മൃതഃ പാപീ മുക്തോ യാതി ഹരേഃ പദമ്
അവിടെ ഒരു പാപി മരിച്ചാൽ, അവൻ നിർബന്ധമായി മോക്ഷം പ്രാപിച്ച് ഹരിയുടെ പാദസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തും.
തുലസീകാനനേ ഗോഷ്ഠേ ശ്രീകൃഷ്ണമംദിരേ പരേ
തുളസിവനത്തിൽ, പശുക്കളുടെ കിടക്കയിലും, ഉത്തമമായ ശ്രീകൃഷ്ണക്ഷേത്രത്തിലും,