അതിഥിഃ പൂജിതോ യേന പൂജിതാഃ സര്വദേവതാഃ
ആതിഥ്യം ചെയ്തവൻ, എല്ലാ ദേവതകളെയും ആരാധിച്ചവനാണ്.
സ്നാനേന സര്വതീര്ഥേഷു സര്വദാനേന യത്ഫലമ് ൪൫' തദേവാതിഥിസേവായാഃ കലാം നാര്ഹന്തി ഷോഡശീമ്
എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും കുളിച്ചിട്ടും, എല്ലാം ദാനം ചെയ്തിട്ടും ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തിന്, അതിഥിസേവയുടെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം പോലും തുല്യമാകില്ല.
അതിഥിര്യസ്യ ഭഗ്നാശോ യാതി രുഷ്ടശ്ച മന്ദിരാത്
ആതിഥ്യം ലഭിക്കാതെ നിരാശയോ കോപമോ കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നവന്റെ
സ്ത്രീഗോഘ്നശ്ച കൃതഘ്നശ്ച ബ്രഹ്മഘ്നോ ഗുരുതല്പഗഃ
സ്ത്രീഹത്യ, പശുഹത്യ, കൃതഘ്നത, ബ്രാഹ്മണഹത്യ, ഗുരുപത്നിയെ അപമാനിക്കൽ
സന്ധ്യാഹീനഃ സ്വഘാതീ ച സത്യഘ്നോ ഹരിനിന്ദകഃ
സന്ധ്യാവന്ദനം ഉപേക്ഷിക്കൽ, സ്വയംഹത്യ, സത്യഭംഗം, ഹരിയെ നിന്ദിക്കൽ,
മിത്രദ്രോഹീ കൃതഘ്നശ്ച വൃഷവാഹശ്ച സൂപകൃത് 3.44.
സുഹൃത്തിനെ വഞ്ചിക്കൽ, കൃതഘ്നത, കാളയോടു ജോലി ചെയ്യൽ, അപ്പം പാകം ചെയ്യൽ—
ശൂദ്രശ്രാദ്ധാന്നഭോജീ ച ശൂദ്രശ്രാദ്ധേഷു ഭോജകഃ
ശൂദ്രന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ വിളമ്പുന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനും, ശൂദ്രൻ നടത്തുന്ന ശ്രാദ്ധത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്നവനും,
ലാക്ഷാമാംസതിലാനാം ച ലവണസ്യ തിലസ്യ ച
ലാക്ക്, മാംസം, എള്ള്, ഉപ്പ്, എള്ള് വിത്ത് എന്നിവ കഴിക്കുന്നവനും,
ഏകാദശീകൃഷ്ണസേവാഹീനോ വിപ്രശ്ച ഭാരതേ
ഭാരതഭൂമിയിലെ ബ്രാഹ്മണൻ എകാദശി ദിവസം കൃഷ്ണഭക്തിക്ക് സേവനം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നവനും,
കാലസൂത്രേ ച നരകേ പതന്തി ബ്രഹ്മണാം ശതമ്
അവർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു ജന്മക്കാലം കാലസൂത്രം എന്ന നരകത്തിൽ വീഴുന്നു.
നാരായണ ഉവാച മേഘഗമ്ഭീരയാ വാചാ തമുവാച ജഗത്പതിഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: മേഘം പോലെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ലോകനാഥൻ അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
വിഷ്ണുരുവാച അസ്യ രാമസ്യ രക്ഷാര്ഥം കൃഷ്ണഭക്തസ്യ സാമ്പ്രതമ്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഈ രാമൻ ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണഭക്തനാണ്; അവനെ രക്ഷിക്കാൻ,
നൈതേഷാം കൃഷ്ണഭക്താനാമശുഭം വിദ്യതേ ക്വചിത്
ഈ കൃഷ്ണഭക്തന്മാർക്ക് എവിടെയും ഒരിക്കലും ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല.
നാഹം പാതാ ഗുരൌ രുഷ്ടേ ബലവദ്ഗുരുഹേലനമ്
ഗുരു കോപിതനാകുമ്പോഴും ഗുരുവിനെ അപമാനിക്കുന്ന വലിയ പാപവും ഞാൻ മാപ്പാക്കുന്നില്ല.
മാന്യഃ പൂജ്യശ്ച സര്വേഭ്യഃ സര്വേഷാം ജനകോ ഭവേത്
അവനെ എല്ലാവരും ആദരിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും വേണം; അവൻ എല്ലാവർക്കും പിതാവാണ്.
ജനകോ ജന്മദാനാച്ച പാലനാച്ച പിതാ നൃണാമ് 3.44.
ജനനം നൽകുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ പിതാവിനെ മനുഷ്യരുടെ ജനകൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
പിതുഃ ശതഗുണം മാതാ പോഷണാദ്ഗര്ഭധാരണാത്
കുഞ്ഞിനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ച് പോഷിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അമ്മ പിതാവിനെക്കാൾ നൂറു മടങ്ങ് വലിയവളാണ്.
മാതുഃ ശതഗുണം വന്ദ്യഃ പൂജ്യോ മാന്യോഽന്നദായകഃ
അമ്മയെക്കാൾ നൂറു മടങ്ങ് കൂടുതൽ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനും പൂജിക്കപ്പെടേണ്ടവനും ഭക്ഷണം നൽകുന്നവനാണ്.
അന്നദാതുഃ ശതഗുണോഽഭീഷ്ടദേവഃ പരഃ സ്മൃതഃ
ഭക്ഷണം നൽകുന്നവനെക്കാൾ നൂറു മടങ്ങ് വലിയവനാണ് പ്രിയദേവൻ എന്നു പറയുന്നു.
അജ്ഞാനതിമിരാച്ഛന്നം ജ്ഞാനദീപേന ചക്ഷുഷാ
അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, ഗുരു നൽകിയ ജ്ഞാനദീപം കൊണ്ട് തപസ്സിലും യാഗത്തിലും സന്തോഷം നേടുന്നു.
ഗുരുദത്തേന മന്ത്രേണ തപസേഷ്ടസുഖം ലഭേത്
ഗുരു നൽകിയ മന്ത്രം കൊണ്ട് തപസ്സിന്റെയും യാഗത്തിന്റെയും സുഖം ലഭിക്കുന്നു.
സര്വം ജയതി സര്വത്ര വിദ്യയാ ഗുരുദത്തയാ
ഗുരു നൽകിയ വിദ്യയാൽ എല്ലായിടത്തും എല്ലാം ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നു.
വിദ്യാന്ധോ വാ ധനാന്ധോ വാ യോ മൂഢോ ന ഭജേദ്ഗുരുമ്
വിദ്യയിലും സമ്പത്തിലും അന്ധനാകുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ ആദരിക്കാത്ത മണ്ടൻ,
ദരിദ്രം പതിതം ക്ഷുദ്രം നരബുദ്ധ്യാഽഽചരേദ്ഗുരുമ്
ഗുരു ദരിദ്രനോ, വീണുപോയവനോ, ചെറുതായവനോ ആയാലും മനുഷ്യബുദ്ധിയാൽ വിലയിരുത്താതെ സേവിക്കണം.
പിതരം മാതരം ഭാര്യ്യാം ഗുരുപത്നീം ഗുരും പരമ്
തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഭാര്യയും ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയും ഗുരുവും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവരാണ്.
ഗുരുര്ബ്രഹ്മാ ഗുരുര്വിഷ്ണുര്ഗുരുര്ദേവോ മഹേശ്വരഃ 3.44.
ഗുരു ബ്രഹ്മാവാണ്, ഗുരു വിഷ്ണുവാണ്, ഗുരു മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ്.
ഗുരുശ്ചന്ദ്രസ്തഥേന്ദ്രശ്ച വായുശ്ച വരുണോഽനലഃ
ഗുരു ചന്ദ്രനാണ്, ഇന്ദ്രനും വായുവും വരുണനും അഗ്നിയും ഗുരുവിലാണ്.
നാസ്തി വേദാത്പരം ശാസ്ത്രം നഹി കൃഷ്ണാത്പരഃ സുരഃ
വേദത്തേക്കാൾ വലിയ ശാസ്ത്രം ഇല്ല, കൃഷ്ണനേക്കാൾ വലിയ ദേവതയും ഇല്ല.
നാസ്തി ക്ഷമാവതീ ഭൂമേഃ പുത്രാന്നാസ്ത്യപരഃ പ്രിയഃ
ഭൂമിയെക്കാൾ ക്ഷമയുള്ളതൊരാളില്ല, മകനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവനുമില്ല.
ശാലഗ്രാമാത്പരോ യന്ത്രോ ന ക്ഷേത്രം ഭാരതാത്പരമ്
ശാലഗ്രാമത്തേക്കാൾ മഹത്തായ യന്ത്രമില്ല, ഭാരതഭൂമിയെക്കാൾ വിശിഷ്ടമായ ദേശവും ഇല്ല.