കുത്സിതം പതിതം മൂഢം ദരിദ്രം രോഗിണം ജഡമ്
അവജ്ഞേയനും വീണുപോയവനും ഭ്രമിച്ചവനും ദരിദ്രനും രോഗിയുമായും മന്ദബുദ്ധിയുമായവനും —
ഹുതാശനോ വാ സൂര്യ്യോ വാ സര്വതേജസ്വിനാം വരഃ
അഗ്നിദേവൻ ആകട്ടെ സൂര്യൻ ആകട്ടെ, പ്രകാശത്തിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതരായവരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ ആയാലും —
മഹാദാനാനി പുണ്യാനി വ്രതാന്യനശനാനി ച
വലിയ ദാനങ്ങൾ, പുണ്യപ്രവൃത്തികൾ, വ്രതങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ —
പുത്രോവാഽപി പിതാ വാഽപി ബാന്ധവോഽഥ സഹോദരഃ
മകനായാലും പിതാവായാലും ബന്ധുവായാലും സഹോദരനായാലും —
ഇത്യുക്ത്വാ സ്വാമിനം ദുര്ഗാ ദദര്ശ പുരതോ ഭൃഗുമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ദുർഗ്ഗാ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ ഭൃഗുവിനെ കണ്ടു.
പാര്വത്യുവാച പുത്രോഽസി ജമദഗ്നേശ്ച ശിഷ്യോ വൈ യോഗിനാം ഗുരോഃ
പാർവതി പറഞ്ഞു: നീ ജമദഗ്നിയുടെ മകനാണ്, യോഗിമാരുടെ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനുമാണ്.
മാതാ തേ രേണുകാ സാധ്വീ പദ്മാംശാ സത്കുലോദ്ഭവാ
നിന്റെ അമ്മ രേണുകാ, സദാചാരമുള്ളവളും, പത്മയുടെ അംശവും, ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളുമാണ്.
ത്വം ച രേണുകഭൂപസ്യ മനുവംശോദ്ഭവസ്യ ച 3.44.
നീ രേണുകയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വംശത്തെയും മനുവിന്റെ വംശത്തെയും പിറന്നവനാണ്.
കസ്യ ദോഷേണ ദുര്ദ്ധര്ഷസ്ത്വം ന ജാനേഽപ്യശുദ്ധധീഃ
ഏതൊരാളുടെ പാപം കൊണ്ടാണ് നീ ജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനായി അശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.
അമോഘം പ്രാപ്യ പര്ശും ച ഗുരും ച കരുണാനിധിമ്
നശിക്കാത്ത പരശു ലഭിച്ചവനും കരുണയുടെ സമുദ്രമായ ഗുരുവിനെ ലഭിച്ചവനും —
ഗുരവേ ദക്ഷിണാദാനമുചിതം ച ശ്രുതൌ ശ്രുതമ്
ഗുരുവിന്South ദക്ഷിണ നൽകുന്നത് യോഗ്യമാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഗണേശ്വരം രണേ ജിത്വാ സ്ഥിതശ്ചേദാവയോഃ പുരഃ
യുദ്ധത്തിൽ ഗണേശ്വരനെ ജയിച്ച് ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ —
പര്ശുനാഽമോഘവീര്യ്യേണ ശങ്കരസ്യ വരേണ ച
നിന്റെ നശിക്കാത്ത ശക്തിയുള്ള പരശുവിന്റെ ബലത്താലും ശങ്കരന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും —
ത്വദ്വിധം ലക്ഷകോടിം ച ഹന്തും ശക്തോ ഗണേശ്വരഃ
നിനക്കുപോലുള്ള ലക്ഷക്കോടി പേരെയും ഗണേശ്വരൻ കൊല്ലാൻ കഴിയും.
തേജസാ കൃഷ്ണതുല്യോഽയം കൃഷ്ണാംശശ്ച ഗണേശ്വരഃ
തന്റെ തേജസ്സിൽ കൃഷ്ണനോടു തുല്യനാണ് ഗണേശ്വരൻ; അവൻ കൃഷ്ണന്റെ അംശവുമാണ്.
വ്രതപ്രഭാവതഃ പ്രാപ്തഃ ശങ്കരസ്യ വരേണ ച
വ്രതത്തിന്റെ ശക്തിയാലും ശങ്കരന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും അവൻ ഇതിനെല്ലാം അർഹനായി.
ഇത്യുക്ത്വാ പാര്വതീ രോഷാത്തം രാമം ഹന്തുമുദ്യതാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം പാർവതി കോപത്തോടെ രാമനെ കൊല്ലാൻ തയാറായി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ദുര്ഗാ ദദര്ശ പുരതോ ദ്വിജമ് 3.44.
അത് സമയത്ത് ദുർഗ്ഗാ തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടു.
ശുക്ലദന്തം ശുക്ലവാസം ശുക്ലയജ്ഞോപവീതിനമ്
വെളുത്ത പല്ലുകളും, വെളുത്ത വസ്ത്രവും, വെളുത്ത യജ്ഞോപവീതവും ധരിച്ചവനായി,
ദധതം തുലസീമാലാം സസ്മിതം സുമനോഹരമ്
തുളസിമാല ധരിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ, അത്യന്തം ആകർഷകനായവനായി,
രത്നനൂപുരപാദം ച സദ്രത്നമുകുടോജ്ജ്വലമ്
രത്നങ്ങൾ പതിച്ച നൂപുരം കാലിൽ, രത്നമുകുടം തലയിൽ വെളിച്ചം പകർന്നവനായി,
സ്ഥിരമുദ്രാം ദര്ശയന്തം ഭക്തവാമകരേണ ച
സ്ഥിരമായ മുദ്ര കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ഭക്തന്റെ ഇടത്തുകൈ നീട്ടി,
ബാലികാബാലകഗണൈര്നാഗരൈഃ സസ്മിതൈര്യുതമ്
പെൺകുട്ടികളും ആൺകുട്ടികളും നഗരവാസികളും, എല്ലാവരും പുഞ്ചിരിയോടെ ചുറ്റിയിരുന്ന്,
തം ദൃഷ്ട്വാ സമ്ഭ്രമാച്ഛമ്ഭുഃ സഭൃത്യഃ സഹപുത്രകഃ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ശംഭുവും, ഭൃത്യന്മാരും പുത്രനുമൊത്ത്, അത്ഭുതത്താൽ നിറഞ്ഞു,
ആശിഷം പ്രദദൌ ബാലഃ സര്വേഭ്യോ വാഞ്ഛിതപ്രദാമ്
ആ ബാലൻ എല്ലാവർക്കും ആശംസകൾ നൽകി, അവരവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർണ്ണമാക്കി,
ദത്ത്വാ തസ്മൈ ശിവോ ഭക്ത്യാ തൂപചാരാംസ്തു ഷോഡശ
ശിവൻ ഭക്തിയോടെ അവനു പതിനാറു ഉപചാരങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു,
രത്നസിംഹാസനസ്ഥം ച പ്രാവോചച്ഛങ്കരഃ സ്വയമ് 3.44.
രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അവനോടു ശങ്കരൻ തന്നെ സംസാരിച്ചു:
ശംകര ഉവാച തേ ശശ്വത്കുശലാധാരാഃ കുശലാഃ കുശലപ്രദാഃ
ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: നീ ശാശ്വതമായി മംഗളത്തിന്റെ ആധാരവുമാണ്, സുഖം നൽകുന്നവനും തന്നെയാണ്.
അയനേ സഫലം ജന്മ ജീവിതം ച സുജീവിതമ്
ഈ ലോകത്ത് ജനനം ഫലപ്രദവും, ജീവിതം നല്ലതുമാകുന്നു,
പരിപൂര്ണതമഃ കൃഷ്ണോ ലോകനിസ്താരഹേതവേ
കൃഷ്ണൻ പൂർണ്ണതയുടെ പ്രതീകവും, ലോകങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ കാരണവുമാണ്.