ദ്വിഭുജം മുരലീഹസ്തം സസ്മിതം സുമനോഹരമ്
രണ്ടു കൈകളോടെ, വയലിനൊപ്പം, പുഞ്ചിരിയോടെ, അതിമനോഹരനായവനെ അവൻ കണ്ടു.
തേജസാ കോടിസൂര്യ്യാഭം രാധാവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതമ്
പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവൻ രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
ക്ഷണേന ലമ്ബമാനം ച ഭ്രാമയിത്വാ പുനഃ പുനഃ ഭ്രൂണഹത്യാദികം പാപം ഭൃഗോര്ദൂരം ചകാര ഹ
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വസ്തു ചുറ്റിച്ചുഴക്കി, ഭൃഗുവിന്റെ ഗർഭഹത്യപാപം മുതലായവ ദൂരെയാക്കി.
ന ഭവേദ്യാതനാ നഷ്ടാ വിനാ ഭോഗേന പാപജാ
പാപഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാതെ പാപജന്യമായ ദുഃഖം ഇല്ലാതാകില്ല.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ ഭുവി വേഗാത്പപാത ഹ 3.43.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, അവൻ വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു.
സസ്മാര കവചം സ്തോത്രം ഗുരുദത്തം സുദുര്ലഭമ്
അവൻ ഗുരുവിൽ നിന്നു ലഭിച്ച അത്യപൂർവമായ കവചവും സ്തോത്രവും ഓർമ്മിച്ചു.
ചിക്ഷേപ പര്ശുമവ്യര്ഥം ശിവതുല്യം ച തേജസാ
അവൻ ശിവനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള, ഉപയോഗം ഇല്ലാത്ത പരശു എറിഞ്ഞു.
പിതുരവ്യര്ഥമസ്ത്രം ച ദൃഷ്ട്വാ ഗണപതിഃ സ്വയമ്
തന്റെ അച്ഛന്റെ ആയുധം ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ഗണപതി തന്നെ—
നിപാത്യ പര്ശുര്വേഗേന ച്ഛിത്ത്വാ ദന്തം സമൂലകമ്
ദന്തത്തിന്റെ വേരോടെ അതിനെ തല്ലി, തന്റെ ദന്തത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിനെ വെട്ടി മാറ്റി.
ഹാഹേതി ശബ്ദമാകാശേ ദേവാശ്ചക്രുര്മഹാഭിയാ
'ഹാ! ഹാ!' എന്നാരവത്തോടെ ദേവന്മാർ ആകാശത്ത് വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
പപാത ഭൂമൌ ദന്തശ്ച സരക്തഃ ശബ്ദയംസ്തദാ
അന്നേരം രക്തം കയറുന്ന ദന്തം ഭൂമിയിൽ വീണു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
ശബ്ദേന മഹതാ വിപ്ര ചകമ്പേ പൃഥിവീ ഭിയാ
മഹത്തായ ആ ശബ്ദം കേട്ട്, ഭയത്താൽ ഭൂമി നടുങ്ങി, ബ്രാഹ്മണാ.
നിദ്രാ ബഭഞ്ജ തത്കാലേ നിദ്രേശസ്യ ജഗത്പ്രഭോഃ
അന്നേ സമയം ലോകനാഥനും ഉറക്കത്തിന്റെ അധിപനുമായവരുടെ ഉറക്കം ഭംഗം സംഭവിച്ചു.
പുരോ ദദര്ശ ഹേരമ്ബം ലോഹിതാസ്യം ക്ഷതേന തമ്
അവളുടെ മുന്നിൽ, രക്തം നിറഞ്ഞ വായും അവനെ കൊണ്ട് പരിക്കേറ്റതുമായ ഹേരംബനെ അവൾ കണ്ടു.
പപ്രച്ഛ പാര്വതീ ശീഘ്രം സ്കന്ദം കിമിതി പുത്രക 3.43.
പാർവതി വേഗത്തിൽ സ്കന്ദനോടു ചോദിച്ചു: "എന്താണ് ഇത്, മകനേ?"
ചുകോപ ദുര്ഗാ കൃപയാ രുരോദ ച മുഹുര്മുഹുഃ
ദുർഗ്ഗാ കരുണയാൽ കോപിച്ചു വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
സമ്ബോധ്യ ശമ്ഭും ശോകേന ഭിയാ വിനയപൂര്വകമ്
ദു:ഖത്തിലും ഭയത്തിലും വിനയപൂർവ്വം ശംഭുവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്തേ മഹാപുരാണേ തൃതീയേ ഗണപതിഖണ്ഡേ നാരദനാരായണസംവാദേ ഗണേശദന്തഭങ്ഗകാരണവര്ണനം നാമ ത്രിചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർതത്തിൽ, മൂന്നാം ഭാഗത്തും ഗണപതി ഖണ്ഡത്തിലും നാരദനും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ, ഗണേശന്റെ ദന്തം ഭംഗം സംഭവിച്ച കാരണത്തെ കുറിച്ചുള്ള നാൽപ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പാര്വത്യുവാച അപേക്ഷാ രഹിതാ ദാസീ തസ്യാ വൈ ജീവനം വൃഥാ
പാർവതി പറഞ്ഞു: പ്രതീക്ഷയില്ലാത്ത ദാസിയുടെ ജീവിതം നിർഥകമാണ്.
ഈശ്വരസ്യ സമാഃ സര്വാസ്തൃണപര്വതജാതയഃ
ഈശ്വരനോടു എല്ലാ പുല്ലുകളും പർവ്വതത്തിൽ ജനിച്ചവരും സമമാണ്.
വിചാരം കര്തുമുചിതം ത്വം ച ധര്മവിദാം വരഃ
ചിന്തിച്ചു തീരുമാനിക്കുക ഉചിതമാണ്; നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.
സാക്ഷ്യേ മിഥ്യാം കോ വദേദ്വാ ദ്വാവേഷാം ഭ്രാതരൌ സമൌ
സാക്ഷ്യത്തിൽ ആരാണ് പൊയ്മൊഴി പറയുക? ഈ രണ്ടുപേരും സഹോദരന്മാരാണ്, തുല്യരാണ്.
സാക്ഷീ സഭായാം യത്സാക്ഷ്യം ജാനന്നപ്യന്യഥാ വദേത്
സമൂഹത്തിൽ സത്യമായത് അറിഞ്ഞിട്ടും വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്ന സാക്ഷി—
സ യാതി കുമ്ഭീപാകം ച നിപാത്യ ശതപൂരുഷമ്
അവൻ നൂറു പേരെ താഴെ ഇടിച്ച് കുംബീപാക നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
അഹം വിബോധിതും ശക്താ യന്നിര്ണേത്രീ ദ്വയോരപി
രണ്ടുപേരുടെയും വിധിയെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിവുള്ളവളാണ്.
കിംകരാണാം പ്രഭാ തത്ര നൃപേ വസതി സംസദി
അവിടെ രാജാവിന്റെ സഭയിൽ ദാസന്മാരുടെ പ്രകാശം വസിക്കുന്നു.
സുചിരം തപസാ പ്രാപ്തം ത്വദീയം ചരണാമ്ബുജമ്
ദീർഘകാലം തപസ്സു ചെയ്ത് ഞാൻ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു.
യത്കിംചിത്കോപശോകാഭ്യാമുക്തം മോഹേന തത്പരമ് 3.44.
കോപത്താലോ ദു:ഖത്താലോ പറഞ്ഞതൊക്കെ മായയാൽ ഉണർന്നതായിരുന്നു.
ത്വയാ യദി പരിത്യക്താ തദാ പുത്രേണ തേന കിമ്
നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ആ മകനിൽ എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?
അസദ്വംശപ്രസൂതാ യാ ദുശ്ശീലാ ജ്ഞാനവര്ജിതാ
ദുഷ്ടവംശത്തിൽ ജനിച്ചവളും ദുഷ്ശീലവും ജ്ഞാനരഹിതയുമായവളും—