അവ്യര്ഥമസ്ത്രം ഹേ ഭ്രാതര്ഗുരുപുത്രേ കഥം ക്ഷിപേഃ
സഹോദരാ, ഗുരുവിന്റെ മകനോടു നീ എങ്ങനെ വെറുതെ ആയുധം എറിയാൻ കഴിയും?
പര്ശും ക്ഷിപന്തം കുപിതം രക്തപദ്മദലേക്ഷണമ്
കോപത്തിൽ പരശു എറിയുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന താമരയിലുപോലെ ആയിരുന്നു.
പുനര്ഗണേശം രാമശ്ച പ്രേരയാമാസ കോപതഃ
വീണ്ടും രാമൻ ക്രോധത്തോടെ ഗണേശനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ഗജാനനഃ സമുത്ഥായ ധര്മം കൃത്വാ തു സക്ഷിണമ്
ഗജാനനൻ എഴുന്നേറ്റ്, ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ച് അതിനെ സാക്ഷിയാക്കി.
മമ ഭ്രാതാ ത്വമതിഥിര്വിദ്യാസമ്ബന്ധതോ ധ്രുവമ് 3.43.
നീ എന്റെ സഹോദരനും, വിജ്ഞാനബന്ധത്തിലൂടെ തീർച്ചയായും അതിഥിയുമാണ്.
ന ഹ്യഹം കാര്ത്തവീര്യ്യശ്ച ഭൂപാസ്തേ ക്ഷുദ്രജന്തവഃ
ഞാൻ കാർത്തവീര്യനും അല്ല, ആ രാജാക്കന്മാരും അല്ല; അവർ ചെറുതായ ജീവികളാണ്.
ക്ഷണം തിഷ്ഠ നിവര്ത്തസ്വ സമരേ ബ്രാഹ്മണാതിഥേ
ക്ഷണമൊന്നു നിൽക്കൂ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കൂ, ബ്രാഹ്മണാതിഥിയേ.
നാരായണ ഉവാച പര്ശും ക്ഷേപ്തും മനശ്ചക്രേ പ്രണമ്യ ഹരിശങ്കരൌ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയും ശങ്കരനും നമസ്കരിച്ച്, പരശു എറിയാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി.
പര്ശും ക്ഷിപന്തം കോപേന തം ച രാമം ഗജാനനഃ
രാമൻ കോപത്തോടെ പരശു എറിയുമ്പോൾ, ഗജാനനൻ നേരിട്ട് അവനെ നേരിട്ടു.
യോഗേന വര്ദ്ധയാമാസ ശുണ്ഡാം താം കോടിയോജനാമ്
തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ, അവൻ തണ്ടിനെ നൂറുകോടി യോജന ദൈർഘ്യത്തിൽ നീട്ടി.
ശതധാ വേഷ്ടയിത്വാ തു ഭ്രാമയിത്വാ തു തത്ര വൈ
അത് നൂറു പ്രാവശ്യം ചുറ്റി, അവിടെ തന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു.
സപ്തദ്വീപാംശ്ച ശൈലാംശ്ച മേരും ചാഖിലസാഗരാന്
ഏഴു ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളും മേരുവും മുഴുവൻ സമുദ്രങ്ങളും അവൻ ചുറ്റി.
ഹസ്തപാദാദ്യനാഥം തം ജഡം സര്വാംഗകമ്പിതമ്
കൈയും കാലും ഇല്ലാതെ, അവനെ മന്ദനും ശരീരമൊക്കെയും വിറയുന്നവനുമാക്കി.
ഭൂര്ലോകം ച ഭുവര്ലോകം സ്വര്ലോകം ച സുരേശ്വരഃ
ദേവാദിപതി ഭൂലോകം, ഭുവർലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം എന്നിവയും ചുറ്റി.
ഗൌരീലോകം ശമ്ഭുലോകം ദര്ശയാമാസ നാരദ 3.43.
നാരദൻ ഗൗരിയുടെ ലോകവും ശംഭുവിന്റെ ലോകവും കാണിച്ചു.
പുനരുദ്ഗിരണം ചക്രേ സനക്രമകരോദകമ്
പിന്നെയും, കൈകൊണ്ട് വെള്ളം ഉണ്ടാക്കി, അവൻ വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ചുപറഞ്ഞു.
മുമൂര്ഷും തം സന്തരന്തം പുനര്ജഗ്രാഹ ലീലയാ
അവൻ മരിക്കാനായി കടന്നു പോകുമ്പോൾ, നാരദൻ കളിയോടെ വീണ്ടും പിടിച്ചു.
വൈകുണ്ഠം ദര്ശയാമാസ സലക്ഷ്മീകം ചതുര്ഭുജമ്
അവൻ ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം നാലു കൈകളോടെ വൈകുണ്ഠം കാണിച്ചു.
പുനഃ കരം ച യോഗേന വര്ദ്ധയാമാസ ലീലയാ
പിന്നെയും യോഗശക്തിയാൽ കളിയോടെ അവൻ അവന്റെ കൈ വീണ്ടെടുത്തു.
വൃന്ദാവനം ശൃങ്ഗശതം ശൈലേന്ദ്രം രാസമണ്ഡലമ്
അവൻ വൃന്ദാവനവും നൂറു കുന്തുകളുള്ള പർവ്വതവും രാസമണ്ഡലവും കാണിച്ചു.
ദ്വിഭുജം മുരലീഹസ്തം സസ്മിതം സുമനോഹരമ്
രണ്ടു കൈകളോടെ, വയലിനൊപ്പം, പുഞ്ചിരിയോടെ, അതിമനോഹരനായവനെ അവൻ കണ്ടു.
തേജസാ കോടിസൂര്യ്യാഭം രാധാവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതമ്
പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവൻ രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
ക്ഷണേന ലമ്ബമാനം ച ഭ്രാമയിത്വാ പുനഃ പുനഃ ഭ്രൂണഹത്യാദികം പാപം ഭൃഗോര്ദൂരം ചകാര ഹ
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വസ്തു ചുറ്റിച്ചുഴക്കി, ഭൃഗുവിന്റെ ഗർഭഹത്യപാപം മുതലായവ ദൂരെയാക്കി.
ന ഭവേദ്യാതനാ നഷ്ടാ വിനാ ഭോഗേന പാപജാ
പാപഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാതെ പാപജന്യമായ ദുഃഖം ഇല്ലാതാകില്ല.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ ഭുവി വേഗാത്പപാത ഹ 3.43.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, അവൻ വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു.
സസ്മാര കവചം സ്തോത്രം ഗുരുദത്തം സുദുര്ലഭമ്
അവൻ ഗുരുവിൽ നിന്നു ലഭിച്ച അത്യപൂർവമായ കവചവും സ്തോത്രവും ഓർമ്മിച്ചു.
ചിക്ഷേപ പര്ശുമവ്യര്ഥം ശിവതുല്യം ച തേജസാ
അവൻ ശിവനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള, ഉപയോഗം ഇല്ലാത്ത പരശു എറിഞ്ഞു.
പിതുരവ്യര്ഥമസ്ത്രം ച ദൃഷ്ട്വാ ഗണപതിഃ സ്വയമ്
തന്റെ അച്ഛന്റെ ആയുധം ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ഗണപതി തന്നെ—
നിപാത്യ പര്ശുര്വേഗേന ച്ഛിത്ത്വാ ദന്തം സമൂലകമ്
ദന്തത്തിന്റെ വേരോടെ അതിനെ തല്ലി, തന്റെ ദന്തത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിനെ വെട്ടി മാറ്റി.
ഹാഹേതി ശബ്ദമാകാശേ ദേവാശ്ചക്രുര്മഹാഭിയാ
'ഹാ! ഹാ!' എന്നാരവത്തോടെ ദേവന്മാർ ആകാശത്ത് വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.