സ്വയം കൃഷ്ണശ്ച ഗോലോകേ ദ്വിഭുജഃ ശ്യാമസുന്ദരഃ
സ്വയം കൃഷ്ണൻ ഗോളോകത്തിൽ ഇരുകൈകളോടും കറുത്ത മനോഹരമായ രൂപത്തോടുമാണ്.
ശശ്വദ്ഗോഗോപഗോപീഭിഃ സംയുക്തോ ഗോപരൂപധൃക്
അവൻ എപ്പോഴും പശുക്കളോടും ഗോപന്മാരോടും ഗോപികകളോടും ചേർന്ന്, ഒരു ഗോപന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സ്വേച്ഛാമയഃ സ്വതന്ത്രസ്തു പരമാനന്ദരൂപധൃക്
അവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വതന്ത്രനായി, പരമാനന്ദത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
യതോ ഭവന്തി വിശ്വാനി സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മാദികാനി ച
അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ ലോകങ്ങളും, സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവും തുടങ്ങിയവ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.
ഗോലോക ഊര്ധ്വവൈകുണ്ഠാത്പഞ്ചാശത്കോടിയോജനഃ
ഗോളോകം വൈകുണ്ഠത്തിന് മുകളിലേക്ക് അഞ്ഞൂറ്റി കോടി യോജന ദൂരത്തിലാണ്.
ഇദം ശ്രുതം ശമ്ഭുവക്ത്രാന്മയാ തേ കഥിതം ദ്വിജ
ശംഭുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഞാൻ കേട്ടതാണിത്; അതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, ദ്വിജ.
നാരായണ ഉവാച പര്ശുഹസ്തസ്സ വൈ രാമോ നിര്ഭയോ ഗന്തുമുദ്യതഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ കൈയിൽ പരശു പിടിച്ച് ഭയമില്ലാതെ പോകാൻ രാമൻ തയ്യാറായി.
ഗണേശ്വരസ്തദാ ദൃഷ്ട്വാ ശീഘ്രമുത്ഥായ യത്നതഃ
അപ്പോൾ ഗണേശ്വരൻ ഇത് കണ്ടു, വേഗത്തിൽ ഉണർന്നു, ശ്രദ്ധയോടെ എഴുന്നേറ്റു.
രാമസ്തം പ്രേരയാമാസ ഹും കൃത്വാ തു പുനഃ പുനഃ
രാമൻ 'ഹും' എന്ന് പലതവണ ഉച്ചരിച്ച് അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിച്ചു.
പര്ശുനിക്ഷേപണം കര്തും മനശ്ചക്രേ ഭൃഗുസ്തദാ
അന്നേരം ഭൃഗു മനസ്സിൽ പരശു എറിയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവ്യര്ഥമസ്ത്രം ഹേ ഭ്രാതര്ഗുരുപുത്രേ കഥം ക്ഷിപേഃ
സഹോദരാ, ഗുരുവിന്റെ മകനോടു നീ എങ്ങനെ വെറുതെ ആയുധം എറിയാൻ കഴിയും?
പര്ശും ക്ഷിപന്തം കുപിതം രക്തപദ്മദലേക്ഷണമ്
കോപത്തിൽ പരശു എറിയുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന താമരയിലുപോലെ ആയിരുന്നു.
പുനര്ഗണേശം രാമശ്ച പ്രേരയാമാസ കോപതഃ
വീണ്ടും രാമൻ ക്രോധത്തോടെ ഗണേശനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ഗജാനനഃ സമുത്ഥായ ധര്മം കൃത്വാ തു സക്ഷിണമ്
ഗജാനനൻ എഴുന്നേറ്റ്, ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ച് അതിനെ സാക്ഷിയാക്കി.
മമ ഭ്രാതാ ത്വമതിഥിര്വിദ്യാസമ്ബന്ധതോ ധ്രുവമ് 3.43.
നീ എന്റെ സഹോദരനും, വിജ്ഞാനബന്ധത്തിലൂടെ തീർച്ചയായും അതിഥിയുമാണ്.
ന ഹ്യഹം കാര്ത്തവീര്യ്യശ്ച ഭൂപാസ്തേ ക്ഷുദ്രജന്തവഃ
ഞാൻ കാർത്തവീര്യനും അല്ല, ആ രാജാക്കന്മാരും അല്ല; അവർ ചെറുതായ ജീവികളാണ്.
ക്ഷണം തിഷ്ഠ നിവര്ത്തസ്വ സമരേ ബ്രാഹ്മണാതിഥേ
ക്ഷണമൊന്നു നിൽക്കൂ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കൂ, ബ്രാഹ്മണാതിഥിയേ.
നാരായണ ഉവാച പര്ശും ക്ഷേപ്തും മനശ്ചക്രേ പ്രണമ്യ ഹരിശങ്കരൌ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയും ശങ്കരനും നമസ്കരിച്ച്, പരശു എറിയാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി.
പര്ശും ക്ഷിപന്തം കോപേന തം ച രാമം ഗജാനനഃ
രാമൻ കോപത്തോടെ പരശു എറിയുമ്പോൾ, ഗജാനനൻ നേരിട്ട് അവനെ നേരിട്ടു.
യോഗേന വര്ദ്ധയാമാസ ശുണ്ഡാം താം കോടിയോജനാമ്
തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ, അവൻ തണ്ടിനെ നൂറുകോടി യോജന ദൈർഘ്യത്തിൽ നീട്ടി.
ശതധാ വേഷ്ടയിത്വാ തു ഭ്രാമയിത്വാ തു തത്ര വൈ
അത് നൂറു പ്രാവശ്യം ചുറ്റി, അവിടെ തന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു.
സപ്തദ്വീപാംശ്ച ശൈലാംശ്ച മേരും ചാഖിലസാഗരാന്
ഏഴു ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളും മേരുവും മുഴുവൻ സമുദ്രങ്ങളും അവൻ ചുറ്റി.
ഹസ്തപാദാദ്യനാഥം തം ജഡം സര്വാംഗകമ്പിതമ്
കൈയും കാലും ഇല്ലാതെ, അവനെ മന്ദനും ശരീരമൊക്കെയും വിറയുന്നവനുമാക്കി.
ഭൂര്ലോകം ച ഭുവര്ലോകം സ്വര്ലോകം ച സുരേശ്വരഃ
ദേവാദിപതി ഭൂലോകം, ഭുവർലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം എന്നിവയും ചുറ്റി.
ഗൌരീലോകം ശമ്ഭുലോകം ദര്ശയാമാസ നാരദ 3.43.
നാരദൻ ഗൗരിയുടെ ലോകവും ശംഭുവിന്റെ ലോകവും കാണിച്ചു.
പുനരുദ്ഗിരണം ചക്രേ സനക്രമകരോദകമ്
പിന്നെയും, കൈകൊണ്ട് വെള്ളം ഉണ്ടാക്കി, അവൻ വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ചുപറഞ്ഞു.
മുമൂര്ഷും തം സന്തരന്തം പുനര്ജഗ്രാഹ ലീലയാ
അവൻ മരിക്കാനായി കടന്നു പോകുമ്പോൾ, നാരദൻ കളിയോടെ വീണ്ടും പിടിച്ചു.
വൈകുണ്ഠം ദര്ശയാമാസ സലക്ഷ്മീകം ചതുര്ഭുജമ്
അവൻ ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം നാലു കൈകളോടെ വൈകുണ്ഠം കാണിച്ചു.
പുനഃ കരം ച യോഗേന വര്ദ്ധയാമാസ ലീലയാ
പിന്നെയും യോഗശക്തിയാൽ കളിയോടെ അവൻ അവന്റെ കൈ വീണ്ടെടുത്തു.
വൃന്ദാവനം ശൃങ്ഗശതം ശൈലേന്ദ്രം രാസമണ്ഡലമ്
അവൻ വൃന്ദാവനവും നൂറു കുന്തുകളുള്ള പർവ്വതവും രാസമണ്ഡലവും കാണിച്ചു.