ഓം ഹ്രീം ദുര്ഗായൈ സ്വാഹാ ച ഹസ്തൌ പാദൌ സദാഽവതു
ഓം ഹ്രീം ദുര്ഗായൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം എപ്പോഴും എന്റെ കൈകളും കാലുകളും കാത്തു രക്ഷിക്കട്ടെ.
പ്രാച്യാം പാതു മഹാമായാ ചാഗ്നേയ്യാം പാതു കാലികാ
കിഴക്കോട്ട് മഹാമായ ദേവി എന്നെ കാത്തു രക്ഷിക്കട്ടെ; അഗ്നിക്കിഴക്കോട്ട് കാലികാ ദേവി എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
പശ്ചിമേ പാര്വതീ പാതു വാരാഹീ വാരുണേ സദാ
പടിഞ്ഞാറ് പാർവതി ദേവി എന്നെ കാത്തു രക്ഷിക്കട്ടെ; വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് വാരാഹി ദേവി എപ്പോഴും എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
ഊര്ധ്വം നാരായണീ പാതു ത്വമ്ബികാഽധഃ സദാഽവതു
മുകളിലേക്ക് നാരായണി ദേവി എന്നെ കാത്തു രക്ഷിക്കട്ടെ; താഴേക്ക് അംബികാ ദേവി എപ്പോഴും എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
ഇതി തേ കഥിതം വത്സ സര്വമന്ത്രൌഘവിഗ്രഹമ്
എന്റെ മകനേ, ഇതാ, എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളുടെയും സമാഹാരം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
സുസ്നാതഃ സര്വതീര്ഥേഷു സര്വയജ്ഞേഷു യത്ഫലമ്
എല്ലാ തിരുത്തികളിലും കുളിച്ചും എല്ലാ യാഗങ്ങളും നടത്തി ലഭിക്കുന്ന ഫലം,
ഗുരുമഭ്യര്ച്യ വിധിവദ്വസ്ത്രാലംകാരചന്ദനൈഃ 3.39.
ഗുരുവിനെ വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, ചന്ദനം എന്നിവകൊണ്ട് യഥാവിധി പൂജിച്ചശേഷം,
സ ച ത്രൈലോക്യവിജയീ സര്വശത്രുപ്രമര്ദകഃ
അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജയിക്കുകയും എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
ശതലക്ഷം പ്രജപ്തോഽപി ന മന്ത്രഃ സിദ്ധിദായകഃ
ഒരു മന്ത്രം ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാലും അതിനാൽ സിദ്ധി ലഭിക്കില്ല,
കവചം കാണ്വശാഖോക്തമുക്തം നാരദ സിദ്ധിദമ്
എന്നാൽ കാണ്വശാഖയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ കവചം, നാരദാ, സിദ്ധി നൽകുന്നു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്തേ മഹാപുരാണേ തൃതീയേ ഗണപതിഖണ്ഡേ നാരദനാരായണസംവാദേ ദുര്ഗതിനാശിനീകവചം നാമൈകോനചത്വാരിംശതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത മഹാപുരാണത്തിലെ മൂന്നാം ഭാഗമായ ഗണപതി ഖണ്ഡത്തിലെ നാരദനും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ ദുര്ഗതിനാശിനി കവചം എന്ന ഇരുപത്തിയൊന്നാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
നാരായണ ഉവാച സപുത്രം ച സഹസ്രാക്ഷം ജഘാന ഭൃഗുനന്ദനഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രൻ സഹസ്രാക്ഷനെയും അവന്റെ മക്കളെയും സംഹരിച്ചു.
കൃത്വാ യുദ്ധം തു സപ്താഹം ബ്രഹ്മാസ്ത്രേണ പ്രയത്നതഃ പതിതേ തു സഹസ്രാക്ഷേ കാര്തവീര്യ്യാര്ജുനഃ സ്വയമ്
ഏഴു ദിവസം യുദ്ധം നടത്തി, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ശ്രദ്ധയോടെ ഉപയോഗിച്ചശേഷം, സഹസ്രാക്ഷൻ വീണപ്പോൾ, കാർതവീര്യാർജുനൻ തന്നെ—
സുവര്ണരഥമാരുഹ്യ രത്നസാരപരിച്ഛദമ്
സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ കയറി, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ആ ഭംഗിയുള്ള രഥത്തിൽ ഇരുന്നു.
സമരേ തം പരശുരാമോ രാജേന്ദ്രം ച ദദര്ശ ഹ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ പരശുരാമൻ ആ രാജാവിനെ കണ്ടു.
രത്നാതപത്രഭൂഷാഢ്യം രത്നാലംകാരഭൂഷിതമ്
അവൻ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കുടയും രത്നാഭരണങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നു.
രാജാ ദൃഷ്ട്വാ മുനീന്ദ്രം തമവരുഹ്മ രഥാദഹോ
ആ രാജാവ് ആ മഹാമുനിയെ കണ്ടപ്പോൾ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി—അതെ!
ദദൌ ശുഭാശിഷം തസ്മൈ രാമശ്ച സമയോചിതമ്
അവൻ രാമനോട് ശുഭാശംസകൾ നൽകി, രാമനും യോജിച്ച മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഉഭയോഃ സേനയോര്യുദ്ധമഭവത്തത്ര നാരദ ക്ഷതവിക്ഷതസര്വാങ്ഗാഃ കാര്ത്തവീര്യ്യപ്രപീഡിതാഃ
നാരദാ, ഇരുവശത്തും സൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. കാർത്തവീര്യൻ കനത്ത മർദനം നടത്തിയതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും പരിക്കേറ്റും ക്ഷതവിഷമങ്ങളുമായി തളർന്നു.
നൃപസ്യ ശരജാലേന രാമഃ ശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ 3.40.
അയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ളവരിൽ പ്രധാനനായ രാമൻ രാജാവിന്റെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ തട്ടി വീണു.
ചിക്ഷേപ രാമശ്ചാഗ്നേയം ബഭൂവാഗ്നിമയം രണേ
രാമൻ അഗ്നേയാസ്ത്രം എറിഞ്ഞപ്പോൾ, അതു യുദ്ധഭൂമിയിൽ തീപിടിച്ച ശക്തിയായി മാറി.
ചിക്ഷേപ രാമോ ഗാന്ധര്വം ശൈലസര്പസമന്വിതമ്
രാമൻ ഗാന്ധർവാസ്ത്രവും എറിഞ്ഞു; അതിനൊപ്പം പർവ്വതസർപ്പങ്ങൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ചിക്ഷേപ രാമോ നാഗാസ്ത്രം ദുര്നിവാര്യ്യം ഭയംകരമ്
രാമൻ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും തടയാനാവാത്തതുമായ നാഗാസ്ത്രവും പ്രയോഗിച്ചു.
മാഹേശ്വരം ച ഭഗവാംശ്ചിക്ഷേപ ഭൃഗുനന്ദനഃ
ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രൻ ആയ ഭഗവാൻ മഹേശ്വരാസ്ത്രവും എറിഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ചിക്ഷിപേ രാമോ നൃപനാശായ നാരദ
നാരദാ, രാജാവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ രാമൻ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു.
ദത്തദത്തം ച യച്ഛൂലമവ്യര്ഥം മന്ത്രപൂര്വകമ്
അവൻ മന്ത്രശക്തിയോടെ, പരാജയമില്ലാത്ത ശൂലം കൈമാറുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ശൂലം ദദര്ശ രാമശ്ച ശതസൂര്യ്യസമപ്രഭമ്
രാമൻ നൂറു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ശൂലം കണ്ടു.
പപാത ശൂലം സമരേ രാമസ്യോപരി നാരദ
നാരദാ, ആ ശൂലം യുദ്ധഭൂമിയിൽ രാമന്റെ മേൽ വീണു.
പതിതേ തു തദാ രാമേ സര്വേ ദേവാ ഭയാകുലാഃ
അപ്പോൾ രാമൻ വീണപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയത്തിൽ ആകുലരായി.
ശങ്കരശ്ച മഹാജ്ഞാനീ മഹാജ്ഞാനേന ലീലയാ 3.40.
ശങ്കരൻ, മഹത്തായ ജ്ഞാനി, അതിവിശിഷ്ടമായ ജ്ഞാനത്തോടെ ലീലയായി പ്രവർത്തിച്ചു.