നത്വാഽഽരുരോഹ യാനം സ മുനേഃ പ്രാപ്യ ശുഭാശിഷഃ
അവൻ മഹർഷിക്ക് വന്ദനം ചെയ്ത്, അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം വീണ്ടും വാഹനത്തിൽ കയറി.
നൃപൈഃ സാര്ദ്ധം നൃപശ്രേഷ്ഠശ്ചിക്ഷേപ മുനിപുങ്ഗവേ മുനിശ്ചിക്ഷേപ ദിവ്യാസ്ത്രം ചിച്ഛിദേ ലീലയാ നൃപഃ
മറ്റു രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം ആ രാജാധിരാജൻ മഹർഷിയിലേക്ക് ആയുധങ്ങൾ എറിഞ്ഞു; എന്നാൽ മഹർഷി ദിവ്യായുധം ഉപയോഗിച്ച് അതും രാജാവിനെയും എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു.
ശൂലം ചിക്ഷേപ നൃപതിസ്തഞ്ജഘാന തദാ മുനിഃ
രാജാവ് ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു, അതു മഹർഷി ഉടൻ തകർത്തു.
ശസ്ത്രൌഘൈര്ദുര്നിവാര്യ്യൈശ്ച ഖണ്ഡം ഖണ്ഡം ചകാര ച സഃ
തടയാനാകാത്ത ആയുധവർഷം കൊണ്ട് അവൻ എല്ലാം തകർത്തു.
ജൃമ്ഭണാസ്ത്രേണ മുനിനാ തേ ച സര്വേ വിജൃമ്ഭിതാഃ
മഹർഷിയുടെ ജൃംഭണാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരൊക്കെയും ഉറക്കം പിടിച്ചു.
രാജാനം നിദ്രിതം ദൃഷ്ട്വാ ന ജഘാന മുനീശ്വരഃ ബോധയിത്വാ പുരഃ കൃത്വാ സ്വാശ്രമം ഗന്തുമുദ്യതഃ
രാജാവിനെ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ട മഹർഷി അവനെ കൊല്ലാതെ, ഉണർത്തി മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്ന് തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാജാ ചേതനാം പ്രാപ്യ നാരദ
അവിടെ, നാരദാ, രാജാവ് തിരിച്ചുള്ളബോധം നേടി.
ജഗാമ കപിലാ ത്രസ്താ സ്വസ്ഥാനം ച രണാജിരാത്
കപിലാ ഭയപ്പെട്ട് യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ച നൃപശ്രേഷ്ഠഃ സ ചിക്ഷേപ മുനൌ തദാ
അപ്പോൾ ആ രാജാധിരാജൻ മഹർഷിയിലേക്ക് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം എറിഞ്ഞു.
ദിവ്യാസ്ത്രേണ മുനിശ്രേഷ്ഠോ നൃപസ്യ സശരം ധനുഃ
മഹർഷി ദിവ്യായുധം ഉപയോഗിച്ച് രാജാവിന്റെ അമ്പും വില്ലും തകർത്തു.
അഥ രാജാ മഹാക്രുദ്ധോ ദദര്ശ സ്വസമീപതഃ
അപ്പോൾ അത്യന്തം കോപത്തോടെ രാജാവ് തന്റെ അടുത്ത് കണ്ടു—
ജഗ്രാഹ നത്വാ ദത്തം തം സ നത്വാ ശക്തിമുല്ബണാമ്
അവൻ നമസ്കരിച്ച്, തന്റെ മുമ്പിൽ നൽകിയ ആ ഭയങ്കരമായ ശക്തി എടുത്തു.
യത്തേജഃ സര്വദേവാനാം തേജോ നാരായണസ്യ ച
അത് എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ശക്തിയും നാരായണന്റെ ശക്തിയും ആയിരുന്നു—
തത്രൈവാവാഹയാമാസ സ യോഗീ മന്ത്രപൂര്വകമ്
അവിടെത്തന്നെ ആ യോഗി മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി അതിനെ ആഹ്വാനിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ക്ഷിപന്തീം താം ദേവാ ഹാഹാകാരേണ ചുക്രുശുഃ
അവൾ അതിനെ എറിയുന്നത് കണ്ട ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
ചിക്ഷേപ താം ചൂര്ണയിത്വാ കാര്തവീര്യ്യാര്ജുനഃ സ്വയമ്
കാർതവീര്യാർജുനൻ തന്നെയാണ് അതിനെ എറിഞ്ഞ് പൊടിച്ചുതകർത്തത്.
വിദാര്യ്യോരോ മുനേഃ ശക്തിര്ജഗാമ ഹരിസന്നിധിമ്
വിദാര്യ്യ എന്ന മുനിയുടെ ശക്തി ഹരിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
മൂര്ച്ഛാം സമ്പ്രാപ്യ സ മുനിഃ പ്രാണാംസ്തത്യാജ തത്ക്ഷണമ്
അവിടെ ആ മുനി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ഉടൻ തന്നെ ജീവൻ വിട്ടു.
യുദ്ധേ മുനിം മൃതം ദൃഷ്ട്വാ രുരോദ കപിലാ മുഹുഃ
യുദ്ധത്തിൽ മുനി മരിച്ചതു കണ്ട കപിലാ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
സര്വം സാ കഥയാമാസ ഗോലോകേ കൃഷ്ണമീശ്വരമ്
അവൾ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി, കൃഷ്ണനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
കൃഷ്ണേന ബ്രഹ്മണേ ദത്താ ബ്രഹ്മണാ ഭൃഗവേ പുരാ
പണ്ടു കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മാവിന് നൽകിയതും, ബ്രഹ്മാവ് ഭൃഗുവിന് നൽകിയതുമാണ് അത്.
നത്വാ ച കാമധേനൂനാം സമൂഹം സാ ജഗാമ ഹ
കാമധേനുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിന് നമസ്കരിച്ച് അവൾ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
അഥ രാജാ തം നിഹത്യ ബോധയിത്വാ സ്വസൈന്യകമ്
അപ്പോൾ രാജാവ് അവനെ കൊല്ലുകയും, തന്റെ സൈന്യത്തെ ഉത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
പ്രാണനാഥം മൃതം ശ്രുത്വാ ജഗാമ രേണുകാ സതീ
തനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവൻ മരിച്ചുവെന്നു കേട്ട സത്യവ്രതയായ റെണുക വന്നു.
തതഃ സാ ചേതനാം പ്രാപ്യ ന രുരോദ പതിവ്രതാ
ശേഷം അവൾ ബോധം തിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ഭർത്തീവ്രത കരയില്ലായിരുന്നു.
ആജഗാമ ഭൃഗുസ്തൂര്ണം ക്ഷണാദ്വൈ പുഷ്കരാദഹോ
പുഷ്കരത്തിൽ നിന്ന് ഭൃഗു അതിവേഗം അവിടെ എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ രാമോ മൃതം താതം ശോകാര്താം ജനനീം സതീമ്
തന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതും, അമ്മ ദുഃഖത്തിൽ ആയതും കണ്ട രാമൻ—
വിലലാപ ഭൃശം തത്ര ഹേ താത ജനനീതി ച
അവിടെ രാമൻ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ, 'എന്റെ അച്ഛാ! അമ്മേ!' എന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞു.
രേണുകാ രാമമാദായ തൂര്ണം കൃത്വാ സ്വവക്ഷസി
റെണുക രാമനെ എടുത്ത് വേഗത്തിൽ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
രാമ രാമ മഹാബാഹോ ക്വ യാമി ത്വാം വിഹായ ച
രാമാ, രാമാ, മഹാബാഹുവേ, നിന്നെ വിട്ട് ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകും?