കന്യാന്നവേദവിക്രേതാ നരഘാതീ ച ഹിംസകഃ
ആൺകുട്ടികളെയും വേദജ്ഞാനവും വിൽക്കുന്നവനും മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്നവനും ക്രൂരനും ആണവൻ.
മാതരം പിതരം ഭാര്യാം ഗുരുപത്നീം ഗുരും സുതമ്
അമ്മ, അച്ഛൻ, ഭാര്യ, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യ, ഗുരു, മകൻ—
കാര്പണ്യാദ്യോ ന പുഷ്ണാതി സഞ്ചയം കുരുതേ സദാ
കഞ്ചുഷത്വം കൊണ്ടു ഇവരെ പോഷിപ്പിക്കാതെ എപ്പോഴും ധനം ശേഖരിക്കുന്നവനാണ്.
ദശനം വസനം യസ്യ സമലം രൂക്ഷമസ്തകമ്
ദന്തവും വസ്ത്രവും തലയും മലിനവും കരക്കുമാണ് അവന്റെത്.
മൂത്രം പുരീഷമുത്സൃജ്യ യസ്തത്പശ്യതി മന്ദധീഃ
മൂത്രം അല്ലെങ്കിൽ മല തള്ളിയശേഷം അതിനെ നോക്കുന്ന മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്.
അധൌതപാദശായീ യോ നഗ്നഃ ശേതേഽതിനിദ്രിതഃ
കാൽ കഴുകാതെ കിടക്കുന്നവനും നഗ്നനായി ഉറങ്ങുന്നവനും അതികം ഉറങ്ങുന്നവനും ആണവൻ.
മൂര്ധ്നി തൈലം പുരോ ദത്ത്വാ യോഽന്യദങ്ഗമുപസ്പൃശേത്
തലയിൽ എണ്ണ പുരട്ടിയശേഷം കൈ കഴുകാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും ശരീരഭാഗം സ്പർശിക്കുന്നവനാണ്.
ദത്ത്വാ തൈലം മൂര്ധ്നി ഗാത്രേ വിണ്മൂത്രം യഃ സമുത്സൃജേത്
തലയിലോ ശരീരത്തിലോ എണ്ണ പുരട്ടിയശേഷം മൂത്രമോ മലമോ തള്ളുന്നവനാണ്.
തൃണം ഛിനത്തി നഖരൈര്നഖരൈര്വിലിഖേന്മഹീമ്
നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് പുല്ല് മുറിക്കുന്നവനും ഭൂമി ചുരണ്ടുന്നവനും ആണവൻ.
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ ബ്രഹ്മവൃത്തിം സുരസ്യ ച
താനോ മറ്റൊരാളോ നൽകിയ ബ്രാഹ്മണഭക്ഷ്യവും ദേവഭോഗവും സ്വയം ഉപയോഗിക്കുന്നവനാണ്.
യത്കര്മ ദക്ഷിണാഹീനം കുരുതേ മൂഢധീഃ ശഠഃ
ദക്ഷിണ ഇല്ലാതെ യാതൊരു കര്മ്മവും ചെയ്യുന്ന മണ്ടനും കപടനും ആണവൻ.
മന്ത്രവിദ്യോപജീവീ ച ഗ്രാമയാജീ ചികിത്സകഃ
മന്ത്രം അല്ലെങ്കിൽ വിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനും ഗ്രാമത്തിലെ യാജകനും വൈദ്യനും ആണവൻ.
വിവാഹം ധര്മകാര്യം വാ യോ നിഹന്തി ച കോപതഃ
വിവാഹം അല്ലെങ്കിൽ ധാർമികമായ ഒരു പ്രവൃത്തി കോപത്തിൽ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ—
ഇത്യുക്ത്വാ സാ മഹാലക്ഷ്മീരന്തര്ദ്ധാനം ജഗാമ ഹ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മഹാലക്ഷ്മി അപ്രത്യക്ഷയായി.
താം പ്രണമ്യ സുരാഃ സര്വേ മുനയശ്ച മുദാഽന്വിതാഃ
അവളെ കണ്ടു ദേവന്മാരും മുനിമാരും സന്തോഷത്തോടെ വന്ദിച്ചു.
നേദുര്ദുന്ദുഭയഃ സ്വര്ഗേ ബഭൂവുഃ പുഷ്പവൃഷ്ടയഃ
സ്വർഗത്തിൽ പാറകൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവർഷവും പെയ്തു.
ഇത്യേവം കഥിതം വത്സ ലക്ഷ്മീചരിതമുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ, കുട്ടിയേ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഉത്തമമായ കഥ പറഞ്ഞുതീർന്നു.
നാരദ ഉവാച സര്വം ശ്രുതം ത്വത്പ്രസാദാദ്ഗണേശചരിതം ശുഭമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ഞാൻ ഗണേശന്റെ ശുഭമായ കഥ മുഴുവൻ കേട്ടു.
ദന്തദ്വയയുതം വക്ത്രം ഗജരാജസ്യ ബാലകേ
രണ്ടു ദന്തങ്ങളുള്ള മുഖം 가진 ആനരാജാവിന്റെ മകനേ—
കുതോ ഗതോഽസ്യ ദന്തോഽന്യസ്തദ്ഭവാന്വക്തുമര്ഹതി
അവന്റെ മറ്റേതു ദന്തം എവിടേക്ക് പോയി? അതു നീ പറയാൻ യോഗ്യനാണ്.
സൂത ഉവാച ഏകദന്തസ്യ ചരിതം പ്രവക്തുമുപചക്രമേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഏകദന്തന്റെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ—
നാരായണ ഉവാച ഏകദന്തസ്യ ചരിതം സര്വമംഗലമംഗലമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഏകദന്തന്റെ കഥയാണു എല്ലായ്പ്പോഴും ഏറ്റവും ശുഭകരമായത്.
ഏകദാ കാര്ത്തവീര്യ്യശ്ച ജഗാമ മൃഗയാം മുനേ
ഒരു ദിവസം, മഹർഷേ, കാർത്തവീര്യൻ വേട്ടയാടാൻ പോയി.
നിശാമുഖേ ദിനേഽതീതേ തത്ര തസ്ഥൌ വനേ നൃപഃ
രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാജാവ് ആ കാട്ടിൽ തന്നെ നിന്നു.
പ്രാതഃ സരോവരേ രാജാ സ്നാതഃ ശുചിരലംകൃതഃ
രാവിലെ രാജാവ് തടാകത്തിൽ കുളിച്ച്, ശുദ്ധിയും അലങ്കാരവും ധരിച്ചു.
മുനിര്ദദര്ശ രാജാനം ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകമ്
മുനി കണ്ടപ്പോൾ രാജാവിന്റെ വായും നാവും തൊണ്ടയും ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
നനാമ സമ്ഭമാദ്രാജാ മുനിം സൂര്യ്യസമപ്രഭമ്
സൂര്യനുപോലെയുള്ള ആ മുനിയെ രാജാവ് ആദരത്തോടെ വന്ദിച്ചു.
വൃത്താന്തം കഥയാമാസ രാജാ ചാനശനാദികമ്
ആശാനോടു രാജാവ് തന്റെ അനുഭവവും വിശപ്പും ഉപവാസവും പറഞ്ഞു.
വിജ്ഞാപ്യ തം മുനിശ്രേഷ്ഠഃ പ്രയയൌ സ്വാലയം മുദാ
അവനെ അറിയിച്ച ശേഷം, മഹർഷി സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഉവാച സാ മുനിം ഭീതം ഭയം കിം തേ മമ സ്ഥിതൌ
അവൾ ഭയപ്പെട്ട മുനിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം?'