സ്തവനം ശൃണു ദേവേന്ദ്ര മഹാലക്ഷ്മ്യാഃ സുഖപ്രദമ്
ദേവേന്ദ്രാ, മഹാലക്ഷ്മിയുടെ സുഖം നല്കുന്ന ഈ സ്തുതിയെ കേള്ക്കു.
നാരായണ ഉവാച ബുദ്ധേരഗോചരാം സൂക്ഷ്മാം തേജോരൂപാം സനാതനീമ്
നാരായണന് പറഞ്ഞു: ബുദ്ധിക്ക് അതീതമായ, സൂക്ഷ്മമായ, പ്രകാശം പോലെ, ശാശ്വതമായ,
സ്വേച്ഛാമയീം നിരാകാരാം ഭക്താനുഗ്രഹവിഗ്രഹാമ്
സ്വച്ഛാനുസൃതമായ, രൂപരഹിതമായ, ഭക്തന്മാരോടുള്ള അനുഗ്രഹം തന്നെയാണ് അവളുടെ രൂപം.
പരാം ചതുര്ണാം വേദാനാം പാരബീജം ഭവാര്ണവേ
നാല് വേദങ്ങളില് ഉന്നതയായവളും, ഭവസമുദ്രത്തില് പരമബീജമായവളുമാണ്.
യോഗിനാം ചൈവ യോഗാനാം ജ്ഞാനാനാം ജ്ഞാനിനാം തഥാ
യോഗിമാരുടെയും യോഗങ്ങളുടെയും, ജ്ഞാനങ്ങളുടെയും ജ്ഞാനികളുടെയും ഉന്നതിയാണ് അവള്.
യയാ വിനാ ജഗത്സര്വമബീജം നിഷ്ഫലം ധ്രുവമ്
അവളില്ലാതെ ഈ ലോകങ്ങള് എല്ലാം ഉറപ്പായും വിത്തില്ലാത്തതും ഫലമില്ലാത്തതുമാണ്.
പ്രസീദ ജഗതാം മാതാ രക്ഷാസ്മാനതികാതരാന്
ലോകങ്ങളുടെ മാതാവേ, ദയചെയ്യണം; ഞങ്ങളായ അത്യന്തം ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കണം.
നമഃ ശക്തിസ്വരൂപായൈ ജഗന്മാത്രേ നമോ നമഃ
ശക്തിയുടെ സ്വരൂപമായ, ജഗന്മാതാവായ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
ഹരിഭക്തിപ്രദായിന്യൈ മുക്തിദായൈ നമോ നമഃ
ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി നല്കുന്നവളെയും മോക്ഷം നല്കുന്നവളെയും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
കുപുത്രാഃ കുത്രചിത്സന്തി ന കുത്രാപി കുമാതരഃ
ചിലിടങ്ങളില് ദുഷ്ടപുത്രന്മാര് ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ എവിടെയും ദുഷ്ടമാതാവില്ല.
സ്തനന്ധയേഭ്യ ഇവ മേ ഹേ മാതര്ദേഹി ദര്ശനമ്
മാതാവേ, മുലകുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് പോലെ എനിക്ക് നിന്റെ ദര്ശനം നല്കണം.
ഇത്യേവം കഥിതം വത്സ പദ്മായാശ്ച ശുഭാവഹമ്
ഇങ്ങനെ, മകനേ, പദ്മയുടെ ഈ ശുഭമായ സ്തുതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇദം സ്തോത്രം മഹാപുണ്യം പൂജാകാലേ ച യഃ പഠേത്
ആര് ആരാധനാസമയത്ത് ഈ മഹാപുണ്യമുള്ള സ്തുതിയെ വായിച്ചാലും,
ഇത്യുക്ത്വാ ശ്രീഹരിസ്തം ച തത്രൈവാന്തരധീയത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീഹരി അവിടെയേല് അപ്രത്യക്ഷനായി.
നാരായണ ഉവാച ജഗാമ ശീഘ്രം പദ്മായൈ തീരം ക്ഷീരപയോനിധേഃ മനസാ സ്തവനം ദിവ്യം സ്മാരം സ്മരം പുനഃപുനഃ
നാരായണന് പറഞ്ഞു: അവന് വേഗത്തില് ക്ഷീരസാഗരത്തിന്റെ തീരത്തേക്ക് പദ്മയോടൊപ്പം പോയി, മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ദിവ്യസ്തുതിയെ ഓര്മ്മിച്ചു.
തേ സര്വേ ഭക്തിയുക്താശ്ച തുഷ്ടുവുഃ കമലാലയാമ്
അവരൊക്കെയും ഭക്തിയോടെ കമലാലയത്തെ വാഴ്ത്തി.
സാ തേഷാം സ്തവനം ശ്രുത്വാ സദ്യഃ സാക്ഷാദ്ബഭൂവ ഹ
അവരുടെ സ്തുതികൾ കേട്ട ഉടനെ, അമ്മ അവർക്കു നേരിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
ജഗദ്വ്യാപ്തം സുപ്രഭയാ ജഗന്മാത്രം യയാ മുനേ
മഹർഷേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിറയ്ക്കുന്ന, എല്ലാറ്റിനും മാതാവായ ദേവി ആണവൾ.
ശ്രീ മഹാലക്ഷ്മീരുവാച ഭ്രഷ്ടാന്ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മശാപാദ്ബിഭേമി ബ്രഹ്മശാപതഃ
ശ്രീ മഹാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം കൊണ്ട് ഇവർ വീണുപോയത് കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം ഭയമാണ്.
പ്രാണാ മേ ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ ശശ്വത്പുത്രാധികം പ്രിയാഃ
എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരും എനിക്ക് ജീവൻ പോലെയാണ്, എപ്പോഴും മക്കളേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്.
വിപ്രാ ബ്രുവന്തു മാം തുഷ്ടാ യാസ്യാമി ഭവദാജ്ഞയാ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ എന്നോട് സംസാരിക്കട്ടെ; നിങ്ങളുടെ കല്പനപ്രകാരം ഞാൻ പോകും.
ഗുരുഭിര്ബ്രാഹ്മണൈര്ദേവൈര്ഭിക്ഷുഭിര്വൈഷ്ണവൈസ്തഥാ
ഗുരുക്കന്മാർ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ദേവന്മാർ, ഭിക്ഷുക്കൾ, വൈഷ്ണവർ എന്നിവരാൽ,
നാരായണശ്ച ഭഗവാന്ബിഭേതി ബ്രഹ്മശാപതഃ
ഭഗവാൻ നാരായണനും ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം ഭയപ്പെടുന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ബ്രഹ്മന്ബ്രാഹ്മണാ ഹൃഷ്ടമാനസാഃ
അതിനിടയിൽ, മഹർഷേ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നു.
അംഗിരാശ്ച പ്രചേതാശ്ച ക്രതുശ്ച ഭൃഗുരേവ ച
അംഗിരാസ്, പ്രചേതാസ്, ക്രതു, ഭൃഗു ഇവരും,
സനകശ്ച സനന്ദശ്ച തൃതീയശ്ച സനാതനഃ
സനക, സനന്ദ, മൂന്നാമനായ സനാതനൻ,
കപിലശ്ചാസുരിശ്ചൈവ വോഢുഃ പഞ്ചശിഖസ്തഥാ
കപിലൻ, അസുരി, വോഢു, പഞ്ചശിഖൻ ഇവരും,
ഔര്വഃ കാത്യായനശ്ചൈവ കണാദഃ പാണിനിസ്തഥാ
ഔർവൻ, കാത്യായനൻ, കണാദൻ, പാണിനി ഇവരും,
ബ്രാഹ്മണാ വിവിധൈര്ദ്രവ്യൈഃ പൂജയാമാസുരീശ്വരീമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ വസ്തുക്കളാൽ ഈശ്വരിയെ ആരാധിച്ചു.
സ്തുത്വാ മുനീന്ദ്രാസ്താം ഭക്ത്യാ ചക്രുരാരാധനം മുദാ
മഹർഷിമാർ ഭക്തിയോടെ ദേവിയെ സ്തുതിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ആരാധിച്ചു.