സ ച കൃത്വാ സ്ഥലേ ക്രീഡാം തയാ സഹ സുരേശ്വരഃ
അവൻ ദേവേന്ദ്രൻ അവളോടൊപ്പം കരയിൽ കളിച്ചു.
സ ചകാര ജലക്രീഡാം തയാ സഹ മുദാ ക്ഷണമ്
അവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം കുറേ നേരം വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തേന വര്ത്മനാ മുനിപുംഗവഃ
അതിനിടയിൽ, ആ വഴി വഴി മഹർഷി അവിടെ എത്തി.
തം ച ദൃഷ്ട്വാ മുനീന്ദ്രം ച ദേവേന്ദ്രഃ സ്തബ്ധമാനസഃ
മഹർഷിയെയും, മുനികളിൽ പ്രധാനനായവനെയും കണ്ടപ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രൻ ഭയത്തോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
പാരിജാതപ്രസൂനം യദ്ദത്തം നാരായണേന വൈ
പാരിജാതപ്പൂവ് നാരായണൻ തന്നതായിരുന്നു.
ദത്ത്വാ പുഷ്പം മഹാഭാഗസ്തമുവാച കൃപാനിധിഃ
അവൻ പൂവ് നൽകി, അതിനുശേഷം ദയാമയനായ ഭഗവാൻ അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദുര്വാസാ ഉവാച മൂര്ധ്നീദം യസ്യ ദേവേന്ദ്ര ജയസ്തസ്യൈവ സര്വതഃ
ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ദേവേന്ദ്രാ, ആരുടെ തലയിൽ ഇത് വെച്ചാലോ, അവനാണ് എല്ലായിടത്തും ജയമുണ്ടാവുക.
പുരഃപൂജാ ച സര്വേഷാം ദേവാനാമഗ്രണീര്ഭവേത്। തച്ഛായേവ മഹാലക്ഷ്മീര്ന ജഹാതി കദാഽപി തമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരിലും മുൻപിൽ ആരാധന ലഭിക്കുന്നവനാകും; മഹാലക്ഷ്മി ഒരിക്കലും അവനെ വിട്ടുപോകില്ല.
ഭക്ത്യാ മൂര്ധ്നി ന ഗൃഹ്ണാതി യോഽഹംകാരേണ പാമരഃ ഇത്യുക്ത്വാ ശംകരാംശശ്ച ഹ്യഗമച്ഛംകരാലയമ്
ആ പൂവ് ഭക്തിയോടെ തലയിൽ സ്വീകരിക്കാതെ അഹങ്കാരത്തോടെ നിരസിക്കുന്നവൻ ദുർഭാഗ്യവാനാണ്; ഇതു പറഞ്ഞശേഷം ശങ്കരന്റെ അംശം ശങ്കരാലയത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്സ രമ്ഭാംതികേ തിഷ്ഠംശ്ചിക്ഷേപ ഗജമസ്തകേ
രമ്ഭയുടെ അടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, ആ പൂവ് ഗജത്തിന്റെ തലയിൽ വെച്ചു.
പുംശ്ചലീ യോഗ്യമിച്ഛന്തീ നാപരം ചഞ്ചലാഽധമാ
അവൾ യോഗ്യനായ പുരുഷനെ ആഗ്രഹിച്ച്, മറ്റൊരാളെ നോക്കാതെ, ചഞ്ചലയും താഴ്ന്നവളുമായിരുന്നു.
പ്രവിവേശ മഹാരണ്യം തം നിക്ഷിപ്യ സ്വതേജസാ
സ്വന്തം തേജസ്സോടെ അതു അവിടെയിട്ട്, അവൻ വലിയ കാടിലേക്ക് കടന്നു.
സാഽതോ ബഭൂവ വശഗാ യോഷിജ്ജാതിഃ സുഖാര്ഥിനീ
അതിനുശേഷം അവൾ കീഴടങ്ങി; സുഖം തേടുന്ന സ്ത്രീവർഗം അവന്റെ വശമായിരുന്നു.
ഹരിസ്തന്മസ്തകം ഛിത്ത്വാ യോജയാമാസ ബാലകേ ഗജാസ്യയോജനായാശ്ച കാരണം പാപനാശനമ്
ഹരി ആ തല വെട്ടി, ആ ബാലന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർത്തു; ആനയുടെ തല ചേർത്തത് പാപനാശത്തിനായാണ്.
നാരദ ഉവാച ബഭൂവുസ്തദ്രഹസ്യം ച ഗോപനീയം സുദുര്ലഭമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ആ രഹസ്യം മറഞ്ഞുപോയി, അതിവിശേഷമായും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമായുമായിരുന്നു.
കഥം വാ പ്രാപുരേതേ താം കമലാം ജഗതാം പ്രസൂമ്
അവർ എങ്ങിനെ ആ ലോകങ്ങളുടെ കമലയായ ദേവിയെ ലഭിച്ചു?
നാരായണ ഉവാച ഭ്രഷ്ടശ്രീര്ദൈന്യയുക്തശ്ച സ ജഗാമാമരാവതീമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദു:ഖിതനായി, അവൻ അമരാവതിയിലേക്കു പോയി.
താം ദദര്ശ നിരാനന്ദോ നിരാനന്ദാം പുരീം മുനേ
അവൻ അവളെയും ആ നഗരത്തെയും കണ്ടു; സന്തോഷമില്ലാത്ത അവളെയും, സന്തോഷരഹിതമായ നഗരത്തെയും, മഹർഷേ.
ഇതി ശ്രുത്വാ ദൂതമുഖാജ്ജഗാമ ഗുരുമന്ദിരമ്
ദൂതന്റെ വായിൽ നിന്നു കേട്ടശേഷം, അവൻ ഗുരുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോയി.
ഗത്വാ നനാമ തം ശക്രഃ സുരൈഃ സാര്ദ്ധം തഥാ ഗുരുഃ
അവിടെ ചെന്നു, ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഗുരുവിനെ നമസ്കരിച്ചു; ഗുരുവും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.
പ്രവൃത്തിം കഥയാമാസ വാക്പതിസ്തം പ്രജാപതിമ്
വാക്കിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ ആ സ്ഥിതി പ്രജാപതിക്ക് വിശദീകരിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച ലക്ഷ്മീസമശചീഭര്ത്താ പരസ്ത്രീലോലുപഃ സദാ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ശചീഭർത്താവ് ലക്ഷ്മിയോടു തുല്യനാണ്, എങ്കിലും എപ്പോഴും പരസ്ത്രീകളിൽ ആസക്തനാണ്.
ഗൌതമസ്യാഭിശാപേന ഭഗാംഗഃ സുരസംസദി
ഗൗതമന്റെ ശാപം മൂലം ഭഗന് ദേവസഭയില് കണ്ണ് നഷ്ടമായി.
യഃ പരസ്ത്രീഷു നിരതസ്തസ്യ ശ്രീ വാ കുതോ യശഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യകളിൽ മനസ്സു നിക്ഷേപിക്കുന്നവന് എങ്ങനെയാണു ഐശ്വര്യവും പ്രശസ്തിയും ലഭിക്കുക?
നൈവേദ്യം ശ്രീഹരേരേവ ദത്തം ദുര്വാസസാ ച തേ
ദുര്വാസൻ ശ്രീഹരിക്കു അർപ്പിച്ച നൈവേദ്യം നിന്നൊന്നു തന്നു.
ക്വ സാ രമ്ഭാ സര്വഭോഗ്യാ ക്വാധുനാ ത്വം ശ്രിയാ ഹതഃ
എവിടെയാണ് എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്ന രംഭ? ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?
വേശ്യാ സശ്രീകമിച്ഛന്തീ നിഃശ്രീകം ന ച ചഞ്ചലാ
സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വേശ്യ, ദരിദ്രനോടൊരിക്കലും സ്ഥിരമായി ഇരിക്കില്ല; അവൾ എപ്പോഴും ചഞ്ചളളയാണ്.
യദ്ഗതം തദ്ഗതം വത്സ നിഷ്പന്നം ന നിവര്ത്തതേ
മകനെ, സംഭവിച്ചതു സംഭവിച്ചു; അതു ഇനി തിരിച്ചു വരില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ തം ജഗത്സ്രഷ്ടുഃ സ്തോത്രം ച കവചം ദദൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ലോകസ്രഷ്ടാവിന്റെ സ്തോത്രവും കാവചവും അവനു നൽകി.
സ തൈഃ സാര്ദ്ധം ച ഗുരുണാ ഹ്യജപന്മന്ത്രമീപ്സിതമ്
അവൻ ഗുരുവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും കൂടെക്കൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ച മന്ത്രം ജപിച്ചു.