യാവത്തഡാഗേ തോയാനി താവദ്യാദാംസി തേഷു ച
തടാകത്തിൽ വെള്ളം ഉണ്ടാകുന്നവരെ അവിടെയുള്ള ജീവികൾ അവിടെ തുടരുന്നു.
ത്വം ദേവാനാമീശ്വരോഽസി കാമിനീനാം ച വാഞ്ഛിതഃ
നീ ദേവന്മാരുടെ അധിപനാണ്, സ്ത്രീകൾക്ക് ഏറ്റവും ആഗ്രഹ്യനായവനുമാണ്.
യുവാനം രസികം ശാന്തം സുവേഷം സുന്ദരം പ്രിയമ്
യുവാവായ, ആസ്വാദനത്തിൽ നിപുണനായ, ശാന്തനായ, മനോഹരമായി അണിഞ്ഞ, സുന്ദരനായ, പ്രിയങ്കരനായ,
ദുശ്ശീലം രോഗിണം വൃദ്ധം രതിശക്തിവിയോജിതമ്
ദുഷ്ശീലമില്ലാത്ത, രോഗമില്ലാത്ത, വയസ്സായതല്ലാത്ത, രതിശക്തി നഷ്ടമായതല്ലാത്ത,
കാ മൂഢാ ന ച വാഞ്ഛന്തി ത്വാമേവം ഗുണസാഗരമ്
ഇത്ര ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നിന്നെ ഏത് മണ്ടനായ സ്ത്രീ ആഗ്രഹിക്കില്ല?
ഇത്യുക്ത്വാ സസ്മിതാ സാ ച തം പപൌ വക്രചക്ഷുഷാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ വക്രദൃഷ്ടിയോടെ അവനെ നോക്കി.
ജ്ഞാത്വാ ഭാവം സ്മരാര്ത്തായാഃ സ്മരശാസ്ത്രവിശാരദഃ
കാമഭാവത്തിൽ ആകുലയായ സ്ത്രീയുടെ മനസ്സറിയുന്ന, കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ,
ചുചുമ്ബ രഹസി പ്രൌഢാം നഗ്നാം ച സുഭഗാം വരാമ്
അവൻ രഹസ്യമായി, പ്രൗഢയായ, നഗ്നയായ, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ അവളെ അണച്ചുപിടിച്ചു.
നാനാപ്രകാരശൃങ്ഗാരാദ്വിപരീതാദികാന്മുനേ
വിവിധ തരത്തിലുള്ള സ്നേഹവിനോദങ്ങൾ, വിപരീതം തുടങ്ങിയവയിലൂടെ, മഹർഷേ,
തൌ കാമാഹിതചിത്തൌ നോ ബുബുധാതേ ദിവാനിശമ്
ഇരുവരുടെയും മനസ്സ് കാമത്തിൽ മുഴുകിയതിനാൽ, അവർക്കു പകലോ രാത്രിയോ അറിയാനായില്ല.
സ ച കൃത്വാ സ്ഥലേ ക്രീഡാം തയാ സഹ സുരേശ്വരഃ
അവൻ ദേവേന്ദ്രൻ അവളോടൊപ്പം കരയിൽ കളിച്ചു.
സ ചകാര ജലക്രീഡാം തയാ സഹ മുദാ ക്ഷണമ്
അവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം കുറേ നേരം വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തേന വര്ത്മനാ മുനിപുംഗവഃ
അതിനിടയിൽ, ആ വഴി വഴി മഹർഷി അവിടെ എത്തി.
തം ച ദൃഷ്ട്വാ മുനീന്ദ്രം ച ദേവേന്ദ്രഃ സ്തബ്ധമാനസഃ
മഹർഷിയെയും, മുനികളിൽ പ്രധാനനായവനെയും കണ്ടപ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രൻ ഭയത്തോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
പാരിജാതപ്രസൂനം യദ്ദത്തം നാരായണേന വൈ
പാരിജാതപ്പൂവ് നാരായണൻ തന്നതായിരുന്നു.
ദത്ത്വാ പുഷ്പം മഹാഭാഗസ്തമുവാച കൃപാനിധിഃ
അവൻ പൂവ് നൽകി, അതിനുശേഷം ദയാമയനായ ഭഗവാൻ അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദുര്വാസാ ഉവാച മൂര്ധ്നീദം യസ്യ ദേവേന്ദ്ര ജയസ്തസ്യൈവ സര്വതഃ
ദുര്വാസാ പറഞ്ഞു: ദേവേന്ദ്രാ, ആരുടെ തലയിൽ ഇത് വെച്ചാലോ, അവനാണ് എല്ലായിടത്തും ജയമുണ്ടാവുക.
പുരഃപൂജാ ച സര്വേഷാം ദേവാനാമഗ്രണീര്ഭവേത്। തച്ഛായേവ മഹാലക്ഷ്മീര്ന ജഹാതി കദാഽപി തമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരിലും മുൻപിൽ ആരാധന ലഭിക്കുന്നവനാകും; മഹാലക്ഷ്മി ഒരിക്കലും അവനെ വിട്ടുപോകില്ല.
ഭക്ത്യാ മൂര്ധ്നി ന ഗൃഹ്ണാതി യോഽഹംകാരേണ പാമരഃ ഇത്യുക്ത്വാ ശംകരാംശശ്ച ഹ്യഗമച്ഛംകരാലയമ്
ആ പൂവ് ഭക്തിയോടെ തലയിൽ സ്വീകരിക്കാതെ അഹങ്കാരത്തോടെ നിരസിക്കുന്നവൻ ദുർഭാഗ്യവാനാണ്; ഇതു പറഞ്ഞശേഷം ശങ്കരന്റെ അംശം ശങ്കരാലയത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്സ രമ്ഭാംതികേ തിഷ്ഠംശ്ചിക്ഷേപ ഗജമസ്തകേ
രമ്ഭയുടെ അടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്, ആ പൂവ് ഗജത്തിന്റെ തലയിൽ വെച്ചു.
പുംശ്ചലീ യോഗ്യമിച്ഛന്തീ നാപരം ചഞ്ചലാഽധമാ
അവൾ യോഗ്യനായ പുരുഷനെ ആഗ്രഹിച്ച്, മറ്റൊരാളെ നോക്കാതെ, ചഞ്ചലയും താഴ്ന്നവളുമായിരുന്നു.
പ്രവിവേശ മഹാരണ്യം തം നിക്ഷിപ്യ സ്വതേജസാ
സ്വന്തം തേജസ്സോടെ അതു അവിടെയിട്ട്, അവൻ വലിയ കാടിലേക്ക് കടന്നു.
സാഽതോ ബഭൂവ വശഗാ യോഷിജ്ജാതിഃ സുഖാര്ഥിനീ
അതിനുശേഷം അവൾ കീഴടങ്ങി; സുഖം തേടുന്ന സ്ത്രീവർഗം അവന്റെ വശമായിരുന്നു.
ഹരിസ്തന്മസ്തകം ഛിത്ത്വാ യോജയാമാസ ബാലകേ ഗജാസ്യയോജനായാശ്ച കാരണം പാപനാശനമ്
ഹരി ആ തല വെട്ടി, ആ ബാലന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർത്തു; ആനയുടെ തല ചേർത്തത് പാപനാശത്തിനായാണ്.
നാരദ ഉവാച ബഭൂവുസ്തദ്രഹസ്യം ച ഗോപനീയം സുദുര്ലഭമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ആ രഹസ്യം മറഞ്ഞുപോയി, അതിവിശേഷമായും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമായുമായിരുന്നു.
കഥം വാ പ്രാപുരേതേ താം കമലാം ജഗതാം പ്രസൂമ്
അവർ എങ്ങിനെ ആ ലോകങ്ങളുടെ കമലയായ ദേവിയെ ലഭിച്ചു?
നാരായണ ഉവാച ഭ്രഷ്ടശ്രീര്ദൈന്യയുക്തശ്ച സ ജഗാമാമരാവതീമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദു:ഖിതനായി, അവൻ അമരാവതിയിലേക്കു പോയി.
താം ദദര്ശ നിരാനന്ദോ നിരാനന്ദാം പുരീം മുനേ
അവൻ അവളെയും ആ നഗരത്തെയും കണ്ടു; സന്തോഷമില്ലാത്ത അവളെയും, സന്തോഷരഹിതമായ നഗരത്തെയും, മഹർഷേ.
ഇതി ശ്രുത്വാ ദൂതമുഖാജ്ജഗാമ ഗുരുമന്ദിരമ്
ദൂതന്റെ വായിൽ നിന്നു കേട്ടശേഷം, അവൻ ഗുരുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോയി.
ഗത്വാ നനാമ തം ശക്രഃ സുരൈഃ സാര്ദ്ധം തഥാ ഗുരുഃ
അവിടെ ചെന്നു, ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഗുരുവിനെ നമസ്കരിച്ചു; ഗുരുവും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.