കൃഷ്ണായത്തം ച തദ്ദൈവം സ ച ദൈവാത്പരസ്തതഃ
ആ ദൈവികത കൃഷ്ണനിൽ ആശ്രിതമാണ്; കൃഷ്ണൻ ദൈവത്തേക്കാൾ ഉയർന്നവനാണ്.
ദൈവം വര്ദ്ധയിതും ശക്തഃ ക്ഷയം കര്ത്തും സ്വലീലയാ
കൃഷ്ണൻ ദൈവികത വളർത്താനും, തന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ അതിനെ നശിപ്പിക്കാനും കഴിവുള്ളവനാണ്.
തസ്മാദ്ഭജത ഗോവിന്ദം മോഹം ത്യജത ദുഃഖദമ്
അതിനാൽ, ഗോവിന്ദനെ ആരാധിക്കൂ; ദു:ഖം നൽകുന്ന മായയെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.
പരമാനന്ദജനനം മോഹജാലനികൃന്തനമ്
അവൻ പരമാനന്ദം പകരുന്നു, മായയുടെ ജാലം വെട്ടിത്തുറക്കുന്നു.
കോഽഹം ഭവാബ്ധൌ യുഷ്മാകം കാ വാ യൂയം മമാത്മികാഃ
ഈ ഭവസാഗരത്തിൽ ഞാൻ ആരാണ്? നിങ്ങൾ ആരാണ്, എന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളേ?
സംശ്ലേഷം വാ വിയോഗം വാ സര്വമീശ്വരചിന്തയാ
സമാഗമമോ, വേർപാടോ, എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ ചിന്തയിലാണു ഉൾപ്പെടുന്നത്.
ജലബുദ്ബുദവത്സര്വമനിത്യം ച ജഗത്ത്രയമ്
ലോകത്രയം മുഴുവൻ ജലത്തിലെ ബുഭുദങ്ങൾ പോലെ നശ്വരമാണ്.
സന്തസ്തത്ര ന ലിപ്യന്തേ വായുവത്കൃഷ്ണചേതസഃ
കൃഷ്ണനിൽ മനസുള്ള സന്മാർഗ്ഗികൾ അവിടെ കാറ്റുപോലെ അശുദ്ധിയിലാകുന്നില്ല.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ താ നത്വാ സാര്ദ്ധം ശങ്കരപാര്ഷദൈഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശങ്കരന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം അവൻ നമസ്കരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര ദദര്ശ രഥമുത്തമമ്
അതിനിടയിൽ അവൻ അവിടെ അതിമനോഹരമായ ഒരു രഥം കണ്ടു.
സദ്രത്നസാരരചിതം മാണിക്യേന വിരാജിതമ്
അത് വിലയേറിയ രത്നങ്ങളുടെ സാരത്തിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതും, മാണിക്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.
മണീന്ദ്രദര്പണഃ ശ്വേതചാമരൈരതിദീപിതമ്
മണിയുടെ ദർപ്പണവും വെള്ളി ചാമരങ്ങളും അതിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ശതചക്രം സുവിസ്തീര്ണം മനോയായി മനോഹരമ്
അത് നൂറ് ചക്രങ്ങളുള്ളതും, വിശാലവും, മനോഹരവും, മനസ്സിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും ആകുന്നു.
സമാരുഹന്തം യാനം താ ഹൃദയേന വിദൂയതാ
അവർ ആ യാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം വേദനയാൽ നിറഞ്ഞു.
ദൃഷ്ട്വാ ച സ്വപുരഃ സ്കന്ദം സ്തംഭിതാശ്ചാതിശോകതഃ
സ്വപുരത്ത് സ്കന്ദനെ കണ്ടപ്പോൾ, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായി അവർ അചഞ്ചലരായി നിന്നു.
കൃത്തികാ ഊചുഃ വിഹായാസ്മാന്ക്വ യാസി ത്വം നായം ധര്മ്മസ്തവാധുനാ
കൃത്തികകൾ പറഞ്ഞു: 'നമ്മെ വിട്ട് നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? ഇത് ഇപ്പോൾ നിന്റെ കര്ത്തവ്യം അല്ല.'
സ്നേഹേന വര്ദ്ധിതോഽസ്മാഭിഃ പുത്രോഽസ്മാകം സ്വധര്മതഃ
'നാം സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തിയത്, നീ നമ്മുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം ജനിച്ച മകനാണ്.'
ഇത്യുക്ത്വാ കൃത്തികാഃ സര്വാഃ കൃത്വാ വക്ഷസി തം സുതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കൃത്തികകൾ എല്ലാം ആ മകനെ തങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
കുമാരോ ബോധയിത്വാ താ അധ്യാത്മവചനേന വൈ
അപ്പോൾ ആ ബാലൻ ആത്മവിഷയങ്ങളുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ ഉണർത്തി.
പൂര്ണകുമ്ഭം ദ്വിജം വേശ്യാം ശുക്ലധാന്യാനി ദര്പണമ്
പൂർണ്ണമായുള്ള ഒരു കലശം, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, ഒരു വേശ്യ, വെള്ള അരി, ഒരു കണ്ണാടി,
വൃഷം ഗജേന്ദ്രം തുരഗം ജ്വലദഗ്നിം സുവര്ണകമ്
ഒരു കാള, ആനയുടെ രാജാവ്, കുതിര, ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഗ്നി, പൊന്നും,
പതിപുത്രവതീം നാരീം പ്രദീപം മണിമുത്തമമ്
ഭർത്താവും മകനും ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീ, ഒരു വിളക്ക്, അത്യുത്തമമായ ഒരു രത്നം—
ദദര്ശൈതാനി വസ്തൂനി മങ്ഗലാനി പുരോ മുനേ
ഈ ശുഭസൂചനകൾ അവൻ മുന്നിൽ കണ്ടു, മഹർഷേ.
രാജഹംസം മയൂരം ച ഖഞ്ജനം ച ശുകം പികമ്
ഒരു രാജഹംസ, ഒരു മയിൽ, ഒരു കഞ്ഞനപ്പക്ഷി, ഒരു തത്ത, ഒരു കുയിൽ,
കൃഷ്ണസാരം ച സുരഭിം ചമരീം ശ്വേതചാമരമ്
ഒരു കൃഷ്ണമൃഗം, സുരഭി എന്ന പശു, ഒരു ചമരി, വെള്ള നിറമുള്ള ചമരിയും—
നാനാപ്രകാരവാദ്യം ചാപ്യശ്രൌഷീന്മംഗലധ്വനിമ്
വിവിധ വാദ്യങ്ങളുടെ ശുഭധ്വനി അവൻ കേട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുത്വാ മങ്ഗലം സ ഹ്യഗമത്താതമന്ദിരമ്
ഈ ശുഭസൂചനകൾ കണ്ടും കേട്ടും, അവൻ അച്ഛന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.
കുമാരഃ പ്രാപ്യ കൈലാസം ന്യഗ്രോധാക്ഷയമൂലകേ
കുമാരൻ കൈലാസിൽ എത്തി, അക്ഷയമായ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിൽ,
പാര്വതീ മംഗലം കൃത്വാ രാജമാര്ഗം മനോഹരമ്
പാർവ്വതി ശുഭസൂചനകൾ ഒരുക്കി, രാജപഥം മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചു.
രമ്ഭാസ്തമ്ഭസമൂഹൈശ്ച പട്ടസൂത്രാംശുകൈസ്തഥാ
വാഴക്കൊമ്പുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളും, പട്ടുപാവാടകളും, നൂലും കൊണ്ടു,