താസാമഹം പോഷ്യപുത്രോ മദമ്ബാഃ പോഷണാദിമാഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ ഞാൻ പോഷിക്കപ്പെടുന്ന പുത്രനാണ്; എന്നെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവരാണ് എന്റെ അമ്മമാർ.
ന ഗര്ഭജോഽഹം ശൈലേന്ദ്രകന്യായാ നന്ദികേശ്വര
നന്ദികേശ്വരാ, ഞാൻ പർവതാധിപന്റെ മകളുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനല്ല.
സ്തനദാത്രീ ഗര്ഭധാത്രീ ഭക്ഷ്യദാത്രീ ഗുരുപ്രിയാ
പാൽ നൽകുന്നവൾ, ഗർഭം വഹിക്കുന്നവൾ, ഭക്ഷണം നൽകുന്നവൾ, ഗുരുവിന് പ്രിയപ്പെട്ടവൾ—
സഗര്ഭകന്യാ ഭഗിനീ പുത്രപത്നീ പ്രിയാപ്രസൂഃ
ഗർഭമുള്ള മകൾ, സഹോദരി, പുത്രന്റെ ഭാര്യ, പ്രസവിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവൾ—
മാതുഃ പിതുശ്ച ഭഗിനീ മാതുലാനീ തഥൈവ ച
മാതാവിന്റെയും പിതാവിന്റെയും സഹോദരി, അങ്ങനെ തന്നെ മാമയുടെ ഭാര്യ—
ഇമാശ്ച സര്വസിദ്ധിജ്ഞാഃ പരമൈശ്വര്യ്യസംയുതാഃ
ഇവരൊക്കെയും എല്ലാ സിദ്ധികൾ അറിയുന്നവരും പരമ ഐശ്വര്യത്തോടെ സമ്പന്നരുമാണ്.
വിഷ്ണുനാ പ്രേരിതസ്ത്വം ച ശമ്ഭോഃ പുത്രസമോ മഹാന്
നീ വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രചോദനത്തോടെ, ശിവന്റെ മകനോടു സമമായ മഹത്വമുള്ളവനാണ്.
നാരായണ ഉവാച ഉവാച കിംചിദ്യുക്തം ച വചനം ശങ്കരാത്മജഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ശങ്കരന്റെ മകൻ കുറച്ച് വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു.
കാര്തികേയ ഉവാച മാതരം ബന്ധുവര്ഗാംശ്ചാപ്യാജ്ഞാം മേ ദത്ത മാതരഃ
കാർത്തികേയൻ പറഞ്ഞു: അമ്മേ, എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ അനുമതിയും, അമ്മയുടെ അനുമതിയും ദയവായി തരിക.
ദൈവാധീനം ജഗത്സര്വം ജന്മ കര്മ ശുഭാവഹമ്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ ദൈവത്തിന്റെ അധീനത്തിലാണ്; ജന്മവും പ്രവർത്തിയും ശുഭഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.
കൃഷ്ണായത്തം ച തദ്ദൈവം സ ച ദൈവാത്പരസ്തതഃ
ആ ദൈവികത കൃഷ്ണനിൽ ആശ്രിതമാണ്; കൃഷ്ണൻ ദൈവത്തേക്കാൾ ഉയർന്നവനാണ്.
ദൈവം വര്ദ്ധയിതും ശക്തഃ ക്ഷയം കര്ത്തും സ്വലീലയാ
കൃഷ്ണൻ ദൈവികത വളർത്താനും, തന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ അതിനെ നശിപ്പിക്കാനും കഴിവുള്ളവനാണ്.
തസ്മാദ്ഭജത ഗോവിന്ദം മോഹം ത്യജത ദുഃഖദമ്
അതിനാൽ, ഗോവിന്ദനെ ആരാധിക്കൂ; ദു:ഖം നൽകുന്ന മായയെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.
പരമാനന്ദജനനം മോഹജാലനികൃന്തനമ്
അവൻ പരമാനന്ദം പകരുന്നു, മായയുടെ ജാലം വെട്ടിത്തുറക്കുന്നു.
കോഽഹം ഭവാബ്ധൌ യുഷ്മാകം കാ വാ യൂയം മമാത്മികാഃ
ഈ ഭവസാഗരത്തിൽ ഞാൻ ആരാണ്? നിങ്ങൾ ആരാണ്, എന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളേ?
സംശ്ലേഷം വാ വിയോഗം വാ സര്വമീശ്വരചിന്തയാ
സമാഗമമോ, വേർപാടോ, എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ ചിന്തയിലാണു ഉൾപ്പെടുന്നത്.
ജലബുദ്ബുദവത്സര്വമനിത്യം ച ജഗത്ത്രയമ്
ലോകത്രയം മുഴുവൻ ജലത്തിലെ ബുഭുദങ്ങൾ പോലെ നശ്വരമാണ്.
സന്തസ്തത്ര ന ലിപ്യന്തേ വായുവത്കൃഷ്ണചേതസഃ
കൃഷ്ണനിൽ മനസുള്ള സന്മാർഗ്ഗികൾ അവിടെ കാറ്റുപോലെ അശുദ്ധിയിലാകുന്നില്ല.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ താ നത്വാ സാര്ദ്ധം ശങ്കരപാര്ഷദൈഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശങ്കരന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം അവൻ നമസ്കരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര ദദര്ശ രഥമുത്തമമ്
അതിനിടയിൽ അവൻ അവിടെ അതിമനോഹരമായ ഒരു രഥം കണ്ടു.
സദ്രത്നസാരരചിതം മാണിക്യേന വിരാജിതമ്
അത് വിലയേറിയ രത്നങ്ങളുടെ സാരത്തിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതും, മാണിക്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.
മണീന്ദ്രദര്പണഃ ശ്വേതചാമരൈരതിദീപിതമ്
മണിയുടെ ദർപ്പണവും വെള്ളി ചാമരങ്ങളും അതിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ശതചക്രം സുവിസ്തീര്ണം മനോയായി മനോഹരമ്
അത് നൂറ് ചക്രങ്ങളുള്ളതും, വിശാലവും, മനോഹരവും, മനസ്സിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും ആകുന്നു.
സമാരുഹന്തം യാനം താ ഹൃദയേന വിദൂയതാ
അവർ ആ യാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം വേദനയാൽ നിറഞ്ഞു.
ദൃഷ്ട്വാ ച സ്വപുരഃ സ്കന്ദം സ്തംഭിതാശ്ചാതിശോകതഃ
സ്വപുരത്ത് സ്കന്ദനെ കണ്ടപ്പോൾ, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായി അവർ അചഞ്ചലരായി നിന്നു.
കൃത്തികാ ഊചുഃ വിഹായാസ്മാന്ക്വ യാസി ത്വം നായം ധര്മ്മസ്തവാധുനാ
കൃത്തികകൾ പറഞ്ഞു: 'നമ്മെ വിട്ട് നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? ഇത് ഇപ്പോൾ നിന്റെ കര്ത്തവ്യം അല്ല.'
സ്നേഹേന വര്ദ്ധിതോഽസ്മാഭിഃ പുത്രോഽസ്മാകം സ്വധര്മതഃ
'നാം സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തിയത്, നീ നമ്മുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം ജനിച്ച മകനാണ്.'
ഇത്യുക്ത്വാ കൃത്തികാഃ സര്വാഃ കൃത്വാ വക്ഷസി തം സുതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കൃത്തികകൾ എല്ലാം ആ മകനെ തങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
കുമാരോ ബോധയിത്വാ താ അധ്യാത്മവചനേന വൈ
അപ്പോൾ ആ ബാലൻ ആത്മവിഷയങ്ങളുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ ഉണർത്തി.
പൂര്ണകുമ്ഭം ദ്വിജം വേശ്യാം ശുക്ലധാന്യാനി ദര്പണമ്
പൂർണ്ണമായുള്ള ഒരു കലശം, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, ഒരു വേശ്യ, വെള്ള അരി, ഒരു കണ്ണാടി,