കുബേര ഉവാച സത്യഘ്നശ്ച കൃതഘ്നശ്ച തദ്വീര്യം യേന നിര്ഹൃതമ്
കുബേരൻ പറഞ്ഞു: സത്യം കൊല്ലുന്നവനും, കൃതഘ്നനും, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഈശാന ഉവാച നരഘാതീ ഗുരുദ്രോഹീ തദ്വീര്യം യേന നിര്ഹൃതമ്
ഈശാനൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നവനും, ഗുരുവിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവനും, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
രുദ്രാ ഊചുഃ ഗുരുനിന്ദാരതാഃ ശശ്വത്തദ്വീര്യ്യം യൈശ്ച നിര്ഹൃതമ്
രുദ്രന്മാർ പറഞ്ഞു: ഗുരുവിനെ നിരന്തരം നിന്ദിക്കുന്നവരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കാമദേവ ഉവാച ഭാജനം തസ്യ പാപസ്യ സ ഭവേദ്യേന തദ്ധൃതമ്
കാമദേവൻ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ പാപം സംഭവിച്ചുവോ, അവൻ ആ പാപത്തിന്റെ പാത്രമാകും.
സ്വര്വൈദ്യാവൂചതുഃ ഭവേതാം വഞ്ചിതൌ തൌ ച യാഭ്യാം വീര്യ്യം ച തദ്ധൃതമ്
സ്വർവ്വൈദ്യന്മാർ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർ രണ്ടുപേരും വഞ്ചിതരാകും.
സര്വേ ദേവാ ഊചുഃ അപുത്രിണോ ദരിദ്രാശ്ച യൈശ്ച വീര്യ്യം ഹി തദ്ധൃതമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർ സന്താനരഹിതരും ദരിദ്രരുമാകും.
ദേവപത്ന്യ ഊചുഃ സന്തു ബുദ്ധിവിഹീനാശ്ച യാഭിര്വീര്യ്യം ഹി തദ്ധൃതമ്
ദേവീമാർ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർക്കു ബുദ്ധിയില്ലാതാകട്ടെ.
ദേവാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ദേവീനാം ച ഹരിസ്സ്വയമ്
ദേവന്മാരുടെയും ദേവീമാരുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഹരി തന്നെ—
പവനം പൃഥിവീം തോയം സന്ധ്യേ രാത്രിം ദിവം മുനേ
മുനിയേ, വായു, ഭൂമി, വെള്ളം, സന്ധ്യ, രാത്രി, പകലു—
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച തദമോഘം ഭഗവതോ മഹേശസ്യ ജഗദ്ഗുരോഃ
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: അതു പരാജയപ്പെടാത്തതും, ഭഗവാൻ മഹേശ്വരന്റേതും, ലോകഗുരുവിന്റേതുമാണ്.
യൂയം ച സാക്ഷിണോ വിശ്വേ സതതം സര്വകര്മണാമ്
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും, വിശ്വദേവന്മാരേ, എല്ലാകർമ്മങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും സാക്ഷികളാണ്.
ഈശ്വരസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സഭായാം കമ്പിതാശ്ച തേ
ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സഭയിലെ എല്ലാവരും വിറച്ചു.
ശ്രീധര്മ ഉവാച മയാ ജ്ഞാതമമോഘം തച്ഛങ്കരസ്യ പ്രകോപതഃ
ശ്രീധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: ശങ്കരന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ഈ അശയമായ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
ക്ഷിതിരുവാച അതീവ ദുര്വഹം ബ്രഹ്മന്നബലാം ക്ഷന്തുമര്ഹസി
ക്ഷിതി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മനേ, ഇതു സഹിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്; ശക്തിയില്ലാത്തവരെ ക്ഷമിക്കണം.
അഗ്നിരുവാച ദുര്ബലസ്യ ജഗന്നാഥ കിം യശഃ കിം ച പൌരുഷമ്
അഗ്നി പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ദുർബലർക്കു എന്താണ് പ്രശസ്തിയും പുരുഷാർത്ഥവും?
വായുരുവാച അതീവ സുന്ദരോ വിഷ്ണോ സ്വര്ണരേഖാനദീതടേ
വായു പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവേ, സ്വർണ്ണരേഖകളുള്ള നദീതീരത്ത് അവൻ അത്യന്തം സുന്ദരനാണ്.
ശ്രീസൂര്യ്യ ഉവാച പ്രേരിതഃ കാലചക്രേണ നിശി സംസ്ഥാതുമക്ഷമഃ
ശ്രീസൂര്യൻ പറഞ്ഞു: കാലചക്രം പ്രേരിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട്, രാത്രിയിൽ അവൻ നില്ക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ചന്ദ്ര ഉവാച ജഗാമ സ്വാലയം വിഷ്ണോ ഗച്ഛന്ബദരികാശ്രമാത്
ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ബദരികാശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട്, വിഷ്ണുവേ, അവൻ തന്റെ വീടിലേക്ക് പോയി.
ജലമുവാച വര്ദ്ധയാമാസുരീശസ്യ തം താഃ സൂര്യ്യാധികപ്രഭമ്
ജലം പറഞ്ഞു: ആ ദേവികൾ സൂര്യനേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള അവനെ പോഷിപ്പിച്ചു.
സന്ധ്യേ ഊചതുഃ തന്നാമ ചക്രുസ്താഃ പ്രേമ്ണാ കാര്ത്തികേയ ഇതി സ്വയമ്
സന്ധ്യ പറഞ്ഞു: സ്നേഹത്താൽ അവരാണ് അവനെ കാർത്തികേയൻ എന്നു പേരിട്ടത്.
രാത്രിരുവാച പ്രാണേഭ്യോഽപി പ്രേമപാത്രം യഃ പോഷ്ടാ തസ്യ പുത്രകഃ
രാത്രി പറഞ്ഞു: ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹപാത്രനായ പോഷകൻ അവരുടേത് തന്നെയാണ് മകൻ.
ദിനമുവാച പ്രശംസിതാനി സ്വാദൂനി ഭോജയാമാസുരേവ തമ്
ദിനം പറഞ്ഞു: അവർ അവനെ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ട രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ നൽകി പോഷിപ്പിച്ചു.
തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സന്തുഷ്ടോ മധുസൂദനഃ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മധുസൂദനൻ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
പുത്രസ്യ വാര്ത്താം സമ്പ്രാപ്യ പാര്വതീ ഹൃഷ്ടമാനസാ ദദൌ സര്വാണി വിപ്രേഭ്യോ വാസാംസി വിവിധാനി ച
മകനിന്റെ വാർത്ത അറിഞ്ഞ്, പാർവതി സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ വിധ വസ്ത്രങ്ങളും ബ്രാഹ്മണർക്കു നൽകി.
ലക്ഷ്മീഃ സരസ്വതീ മേനാ സാവിത്രീ സര്വയോഷിതഃ
ലക്ഷ്മി, സർസ്വതി, മേന, സാവിത്രി, മറ്റ് എല്ലാ സ്ത്രീകളും—
നാരായണ ഉവാച പ്രേരിതോ വിഷ്ണുനാ ദേവൈര്മുനിഭിഃ പര്വതൈര്മുനേ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രേരണയിൽ ദേവന്മാരും, മുനിമാരും, പർവതങ്ങളും—
ദൂതാന്പ്രസ്ഥാപയാമാസ മഹാബലപരാക്രമാന്
അവൻ മഹാശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.
നന്ദീശ്വരം മഹാകാലം വജ്രദന്തം ഭഗന്ദരമ്
നന്ദീശ്വരൻ, മഹാകാലൻ, വജ്രദന്തൻ, ഭഗന്ദരൻ—
ലക്ഷം ച ക്ഷേത്രപാലാനാം ഭൂതാനാം ച ത്രിലക്ഷകമ്
നൂറായിരം ക്ഷേത്രപാലന്മാരെയും മൂന്നു ലക്ഷം ഭൂതങ്ങളെയും,
കൂഷ്മാണ്ഡാനാം ചതുര്ലക്ഷം ത്രിലക്ഷം ബ്രഹ്മരാക്ഷസാന്
നാലു ലക്ഷം കൂഷ്മാണ്ഡന്മാരെയും മൂന്നു ലക്ഷം ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാരെയും—