സര്വേ ദേവാസ്ത്വത്പുരതസ്തദന്വിഷ്യന്തു സാദരമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും ആദരവോടെ അതിനായി നിന്റെ സന്നിധിയിൽ അന്വേഷിക്കട്ടെ.
പാര്വതീവചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ ജഗദീശ്വരഃ
പാർവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലോകനാഥൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച ശിവസ്യാമോഘവീര്യ്യം യത്തത്പുരാ കേന നിര്ഹൃതമ്
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ശിവന്റെ അശക്തമായ വീര്യം മുമ്പ് ആരാണ് എടുത്തത്?
സഭാമാനയത ക്ഷിപ്രം ന ചേദ്ദണ്ഡമിഹാര്ഹഥ
അവനെ ഉടൻ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ശിക്ഷ ലഭിക്കും.
വിഷ്ണോസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സമാലോച്യ പരസ്പരമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച സ വഞ്ചിതോ ഭവത്വത്ര പുണ്യാഹേ പുണ്യകര്മണി
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഈ പുണ്യദിനത്തിൽ, പുണ്യകർമ്മങ്ങളിൽ, അവൻ ഇതിൽ നിന്ന് വഞ്ചിതനാകുന്നു.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച സ വഞ്ചിതോ ഭവത്വത്ര സേവനേ പൂജനേ തവ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ സേവനത്തിലും പൂജയിലും അവൻ ഇതിൽ നിന്ന് വഞ്ചിതനാകുന്നു.
യമ ഉവാച ഏകാദശീവ്രതേ ചൈവ തദ്വീര്യ്യം യേന നിര്ഹൃതമ്
യമൻ പറഞ്ഞു: ഏകാദശി വ്രതത്തിൽ, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഇന്ദ്ര ഉവാച ഭവത്വത്ര യശോ ലുപ്തം തത്പുണ്യം കര്മ സന്തതമ്
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ അവന്റെ കീർത്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ആ പുണ്യവും കർമ്മവും എന്നും അങ്ങനെ തന്നെ.
വരുണ ഉവാച ശൂദ്രയാജകപത്ന്യാശ്ച ഗര്ഭേ തദ്യേന നിര്ഹൃതമ്
വരുണൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ശൂദ്ര യാജകന്റെ ഭാര്യയുടെ ഗർഭത്തിൽ, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കുബേര ഉവാച സത്യഘ്നശ്ച കൃതഘ്നശ്ച തദ്വീര്യം യേന നിര്ഹൃതമ്
കുബേരൻ പറഞ്ഞു: സത്യം കൊല്ലുന്നവനും, കൃതഘ്നനും, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഈശാന ഉവാച നരഘാതീ ഗുരുദ്രോഹീ തദ്വീര്യം യേന നിര്ഹൃതമ്
ഈശാനൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നവനും, ഗുരുവിനെ ദ്രോഹിക്കുന്നവനും, ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
രുദ്രാ ഊചുഃ ഗുരുനിന്ദാരതാഃ ശശ്വത്തദ്വീര്യ്യം യൈശ്ച നിര്ഹൃതമ്
രുദ്രന്മാർ പറഞ്ഞു: ഗുരുവിനെ നിരന്തരം നിന്ദിക്കുന്നവരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കാമദേവ ഉവാച ഭാജനം തസ്യ പാപസ്യ സ ഭവേദ്യേന തദ്ധൃതമ്
കാമദേവൻ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ പാപം സംഭവിച്ചുവോ, അവൻ ആ പാപത്തിന്റെ പാത്രമാകും.
സ്വര്വൈദ്യാവൂചതുഃ ഭവേതാം വഞ്ചിതൌ തൌ ച യാഭ്യാം വീര്യ്യം ച തദ്ധൃതമ്
സ്വർവ്വൈദ്യന്മാർ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർ രണ്ടുപേരും വഞ്ചിതരാകും.
സര്വേ ദേവാ ഊചുഃ അപുത്രിണോ ദരിദ്രാശ്ച യൈശ്ച വീര്യ്യം ഹി തദ്ധൃതമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർ സന്താനരഹിതരും ദരിദ്രരുമാകും.
ദേവപത്ന്യ ഊചുഃ സന്തു ബുദ്ധിവിഹീനാശ്ച യാഭിര്വീര്യ്യം ഹി തദ്ധൃതമ്
ദേവീമാർ പറഞ്ഞു: ആരാൽ ആ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവർക്കു ബുദ്ധിയില്ലാതാകട്ടെ.
ദേവാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ദേവീനാം ച ഹരിസ്സ്വയമ്
ദേവന്മാരുടെയും ദേവീമാരുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഹരി തന്നെ—
പവനം പൃഥിവീം തോയം സന്ധ്യേ രാത്രിം ദിവം മുനേ
മുനിയേ, വായു, ഭൂമി, വെള്ളം, സന്ധ്യ, രാത്രി, പകലു—
ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച തദമോഘം ഭഗവതോ മഹേശസ്യ ജഗദ്ഗുരോഃ
ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: അതു പരാജയപ്പെടാത്തതും, ഭഗവാൻ മഹേശ്വരന്റേതും, ലോകഗുരുവിന്റേതുമാണ്.
യൂയം ച സാക്ഷിണോ വിശ്വേ സതതം സര്വകര്മണാമ്
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും, വിശ്വദേവന്മാരേ, എല്ലാകർമ്മങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും സാക്ഷികളാണ്.
ഈശ്വരസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സഭായാം കമ്പിതാശ്ച തേ
ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സഭയിലെ എല്ലാവരും വിറച്ചു.
ശ്രീധര്മ ഉവാച മയാ ജ്ഞാതമമോഘം തച്ഛങ്കരസ്യ പ്രകോപതഃ
ശ്രീധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: ശങ്കരന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ഈ അശയമായ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
ക്ഷിതിരുവാച അതീവ ദുര്വഹം ബ്രഹ്മന്നബലാം ക്ഷന്തുമര്ഹസി
ക്ഷിതി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മനേ, ഇതു സഹിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്; ശക്തിയില്ലാത്തവരെ ക്ഷമിക്കണം.
അഗ്നിരുവാച ദുര്ബലസ്യ ജഗന്നാഥ കിം യശഃ കിം ച പൌരുഷമ്
അഗ്നി പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ദുർബലർക്കു എന്താണ് പ്രശസ്തിയും പുരുഷാർത്ഥവും?
വായുരുവാച അതീവ സുന്ദരോ വിഷ്ണോ സ്വര്ണരേഖാനദീതടേ
വായു പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവേ, സ്വർണ്ണരേഖകളുള്ള നദീതീരത്ത് അവൻ അത്യന്തം സുന്ദരനാണ്.
ശ്രീസൂര്യ്യ ഉവാച പ്രേരിതഃ കാലചക്രേണ നിശി സംസ്ഥാതുമക്ഷമഃ
ശ്രീസൂര്യൻ പറഞ്ഞു: കാലചക്രം പ്രേരിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട്, രാത്രിയിൽ അവൻ നില്ക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ചന്ദ്ര ഉവാച ജഗാമ സ്വാലയം വിഷ്ണോ ഗച്ഛന്ബദരികാശ്രമാത്
ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ബദരികാശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട്, വിഷ്ണുവേ, അവൻ തന്റെ വീടിലേക്ക് പോയി.
ജലമുവാച വര്ദ്ധയാമാസുരീശസ്യ തം താഃ സൂര്യ്യാധികപ്രഭമ്
ജലം പറഞ്ഞു: ആ ദേവികൾ സൂര്യനേക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള അവനെ പോഷിപ്പിച്ചു.
സന്ധ്യേ ഊചതുഃ തന്നാമ ചക്രുസ്താഃ പ്രേമ്ണാ കാര്ത്തികേയ ഇതി സ്വയമ്
സന്ധ്യ പറഞ്ഞു: സ്നേഹത്താൽ അവരാണ് അവനെ കാർത്തികേയൻ എന്നു പേരിട്ടത്.