ഹരേഃ പാദം ധ്യായമാനം പശ്യന്തീ മദമോഹിതാ
ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ മോഹത്തിൽ മദം പിടിച്ചു.
ശശാപ മാമപശ്യന്തമൃതുനാശാച്ച കോപതഃ
ഞാൻ അവളെ നോക്കിയില്ലെന്ന് കണ്ടു, അവൾ കോപത്തോടെ എന്നെ ശപിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ആ കാലം നശിച്ചു.
ന ദൃഷ്ടാഽഹം ത്വയാ യേന ന കൃതം ഹ്യൃതുരക്ഷണമ് ത്വയാ ദൃഷ്ടം ച യദ്വസ്തു മൂഢ സര്വം വിനശ്യതി
എനിക്ക് നീ കാണാത്തതിനാലാണ് നീ ശരിയായ സമയത്ത് ഗർഭധാരണത്തിന് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നത്. നീ കാണുന്ന ഏതു വസ്തുവും, അജ്ഞാനിയേ, എല്ലാം നശിച്ചുപോകുന്നു.
അഹം ച വിരതോ ധ്യാനാത്തോഷയംസ്താം തദാ സതീമ്
ഞാൻ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി, ആ സത്വവതിയായ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
തേന മാതര്ന പശ്യാമി കിഞ്ചിദ്വസ്തു സ്വചക്ഷുഷാ
ഇതിനാലാണ് അമ്മേ, ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് ഒന്നും കാണാറില്ല.
ശനൈശ്ചരവചഃ ശ്രുത്വാ ചാഹസത്പാര്വതീ മുനേ
ശനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പാർവതി ചിരിച്ചു, മുനിയേ.
നാരായണ ഉവാച ഈശ്വരേച്ഛാവശീഭൂതം ജഗദേവേത്യുവാച ഹ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ലോകം ഈശ്വരന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴിലാണ്; അങ്ങനെ ലോകം പറഞ്ഞു.
സാ ച ദേവീ ദൈവവശാ ശനിം പ്രോവാച കൌതുകാത്
ആ ദേവിയും ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, കൗതുകത്തോടെ ശനിയെ ചോദിച്ചു.
പാര്വത്യാ വചനം ശ്രുത്വാ ശനിര്മേനേ ഹൃദാ സ്വയമ് യദി ബാലോ മയാ ദൃഷ്ടസ്തസ്യ വിഘ്നോ ഭവേദ്ധ്രുവമ്
പാർവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശനി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: ഞാൻ ആ ബാലനെ കണ്ടാൽ അവനു നിർബന്ധമായും ഒരു തടസ്സം സംഭവിക്കും.
അന്യഥാ സുപ്രശസ്തം ച പുരതഃ സ്വാത്മരക്ഷണമ് ബാലം ദ്രഷ്ടും മനശ്ചക്രേ ന തു തന്മാതരം ശനിഃ
അല്ലാതെ, മുൻകൂട്ടി സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്; ശനി ബാലനെ മാത്രം കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു, അമ്മയെ കാണാൻ ഇല്ല.
വിഷണ്ണമാനസഃ പൂര്വം ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകഃ
മുൻപ് അവന്റെ മനസ്സ് വിഷാദമായിരുന്നു; കഴുത്തും അധരവും വായും ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
ശനേശ്ച ദൃഷ്ടിമാത്രേണ ചിച്ഛിദേ മസ്തകം മുനേ
ശനിയുടെ ഒരു നോക്കിൽ തന്നെ, മുനിയേ, ബാലന്റെ തല വേർപെട്ടുപോയി.
തസ്ഥൌ ച പാര്വതീക്രോഡേ തത്സര്വാങ്ഗം സലോഹിതമ്
പൂർണ്ണമായ രക്തം പൂശിയ അവന്റെ ശരീരം പാർവതിയുടെ മടിയിൽ തന്നെ കിടന്നു.
മൂര്ച്ഛാ സംപ്രാപ സാ ദേവീ വിലപ്യ ച ഭൃശം മുഹുഃ
ആ ദേവി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; വേദനയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചു.
വിസ്മിതാസ്തേ സുരാഃ സര്വേ ചിത്രപുത്തലികാ യഥാ
എല്ലാ ദേവന്മാരും അത്ഭുതത്തോടെ, ചിത്രത്തിൽ വരച്ച ബോംബുകളെപ്പോലെ, നിന്നു.
താന്സര്വാന്മൂര്ച്ഛിതാന്ദൃഷ്ട്വൈവാരുഹ്യ ഗരുഡം ഹരിഃ
അവരെല്ലാവരെയും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, ഹരി ഗരുഡനിൽ കയറി.
പുഷ്പഭദ്രാനദീതീരേ ഹ്യപശ്യത്കാനനേ സ്ഥിതമ്
പുഷ്പഭദ്രാനദിയുടെ തീരത്ത്, കാടിനുള്ളിൽ ഒരാളെ നില്ക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
തഥോദക്ഛിരസം രമ്യം മൂര്ച്ഛിതം സുരതശ്രമാത്
അവിടെ, വെള്ളത്തിൽ തലമൂക്കി, സുന്ദരമായ ഒരു ആനയെ, സ്നേഹവ്യായാമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ശീഘ്രം സുദര്ശനേനൈവ ചിച്ഛിദേ തച്ഛിരോ മുദാ
ഉടൻ, സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ആ തല വേർപെടുത്തി.
ഗജച്ഛിന്നാങ്ഗവിക്ഷേപാത്പ്രബോധം പ്രാപ്യ ഹസ്തിനീ രുരോദ ശാവകൈഃ സാര്ദ്ധം സാ വിലപ്യ ശുചാതുരാ
ആനയുടെ അവയവം മുറിഞ്ഞതിന്റെ വേദനയിൽ ബോധം വന്ന ആനപ്പെൺ, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു.
തുഷ്ടാവ കമലാകാന്തം ശാന്തം സസ്മിതമീശ്വരമ് ഗരുഡസ്ഥം ജഗത്കാന്തം ഭ്രാമയന്തം സുദര്ശനമ്
അവൾ കമലയുടെ പ്രിയനായ, സമാധാനപരനായ, സ്മിതം ചിരിക്കുന്ന, ഗരുഡപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന, ലോകത്തെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന, സുദർശനം ചുറ്റുന്ന ഈശ്വരനേ സ്തുതിച്ചു.
നിഷേകം ഖണ്ഡിതും ശക്തം നിഷേകജനകം വിഭുമ്
ഉത്പത്തി നശിപ്പിക്കാനും ഉത്പത്തിക്ക് കാരണനുമായ മഹാശക്തനായ പ്രഭുവാണ് അവൻ.
പ്രഭുസ്തത്സ്തവനാത്തുഷ്ടസ്തസ്യൈ വിപ്ര വരം ദദൌ
അവളുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു ആ പ്രഭു അവള്ക്ക് ഒരു വരം നൽകി, ബ്രാഹ്മണാ.
ജീവയാമാസ തം തത്ര ബ്രഹ്മജ്ഞാനേന സര്വവിത്
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സർവ്വജ്ഞനായവൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവനെ ജീവൻകൊണ്ടു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
ത്വം ജീവാകല്പപര്യ്യന്തം പരിവാരൈഃ സമം ഗജ
നീയും നിന്റെ അനുചരന്മാരും ജീവികളുടെ കാലാവധിയുടെ അവസാനംവരെ ജീവിക്കും, മഹാഗജ.
ആഹൃത്യ പാര്വതീഹസ്താദ്ബാലം കൃത്വാ സ്വവക്ഷസി
പാർവതിയുടെ കൈയിൽനിന്ന് ബാലനെ എടുത്ത് അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
ബ്രഹ്മസ്വരൂപോ ഭഗവാന്ബ്രഹ്മജ്ഞാനേന ലീലയാ
ബ്രഹ്മസ്വഭാവമുള്ള ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്താൽ, ലീലയായി,
പാര്വതീം ബോധയിത്വാ തു കൃത്വാ ക്രോഡേ ച തം ശിശുമ്
പാർവതിയെ ബോധിപ്പിച്ച്, ബാലനെ അവളുടെ മടിയിൽ വെച്ചു.
വിഷ്ണുരുവാച ജഗദ്ബുദ്ധിസ്വരൂപാഽസി ത്വം ന ജാനാസി കിം ശിവ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: നീ ലോകബുദ്ധിയുടെ സ്വരൂപമാണ്; ശിവാ, ഇതറിയുന്നില്ലേ നീ?
കല്പകോടിശതം ഭോഗീ ജീവിനാം തത്സ്വകര്മണാ
നൂറുകോടി കല്പകാലം ജീവികൾ തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലമനുസരിച്ച് അനുഭവിക്കുന്നു.