ശനിരുവാച ശുഭാശുഭം ച യത്കര്മ കോടികല്പൈര്ന ലുപ്യതേ
ശനി പറഞ്ഞു: നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ കർമ്മഫലം കോടിയുകാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും നശിക്കില്ല.
കര്മണാ ജായതേ ജന്തുര്ബ്രഹ്മേന്ദ്രാര്യ്യമമന്ദിരേ
കർമ്മപ്രഭാവത്തിൽ ജീവികൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, അര്യമാന്റെ, യമന്റെ ലോകങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്നു.
കര്മണാ നരകം യാതി വൈകുണ്ഠം യാതി കര്മണാ
കർമ്മം കൊണ്ടാണ് നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്; കർമ്മം കൊണ്ടാണ് വൈകുണ്ഠം പ്രാപിക്കുന്നത്.
കര്മണാ സുന്ദരഃ ശശ്വദ്വ്യാധിയുക്തഃ സ്വകര്മണാ
കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ഒരുവൻ എപ്പോഴും സുന്ദരനാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം കർമ്മം കൊണ്ടു രോഗബാധിതനാകുന്നത്.
കര്മണാ ധനവാഁല്ലോകോ ദൈന്യയുക്തഃ സ്വകര്മണാ
കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ഒരാൾ ധനവാനാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം കർമ്മം കൊണ്ടു ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ആകുന്നത്.
സുഭാര്യശ്ച സുപുത്രശ്ച സുഖീ ശശ്വത്സ്വകര്മണാ
സ്വന്തം കർമ്മഫലത്താൽ നല്ല ഭാര്യയും നല്ല പുത്രനും ലഭിച്ച് എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
ഇതിഹാസം ചാതിഗോപ്യം ശൃണു ശങ്കരവല്ലഭേ
ശങ്കരന്റെ പ്രിയയേ, ഇപ്പോൾ നീ വളരെ രഹസ്യമായ ഒരു കഥ കേൾക്കൂ.
ആബാല്യാത്കൃഷ്ണഭക്തോഽഹം കൃഷ്ണധ്യാനൈകമാനസഃ
എന്റെ ബാല്യകാലം മുതൽ ഞാൻ കൃഷ്ണഭക്തനാണ്; എന്റെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും കൃഷ്ണധ്യാനത്തിലായിരുന്നു.
പിതാ ദദൌ വിവാഹേ തു കന്യാം ചിത്രരഥസ്യ ച
എന്റെ വിവാഹത്തിൽ, അച്ഛൻ എന്റെ ഭാര്യയെ ചിത്രരഥനു നൽകി.
ഏകദാ സാ ത്വൃതുസ്നാതാ സുവേഷം സ്വം വിധായ ച
ഒരു ദിവസം, അവൾ ഋതുസ്നാനം കഴിച്ച് സ്വന്തം വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു അലങ്കരിച്ചു.
ഹരേഃ പാദം ധ്യായമാനം പശ്യന്തീ മദമോഹിതാ
ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ മോഹത്തിൽ മദം പിടിച്ചു.
ശശാപ മാമപശ്യന്തമൃതുനാശാച്ച കോപതഃ
ഞാൻ അവളെ നോക്കിയില്ലെന്ന് കണ്ടു, അവൾ കോപത്തോടെ എന്നെ ശപിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ആ കാലം നശിച്ചു.
ന ദൃഷ്ടാഽഹം ത്വയാ യേന ന കൃതം ഹ്യൃതുരക്ഷണമ് ത്വയാ ദൃഷ്ടം ച യദ്വസ്തു മൂഢ സര്വം വിനശ്യതി
എനിക്ക് നീ കാണാത്തതിനാലാണ് നീ ശരിയായ സമയത്ത് ഗർഭധാരണത്തിന് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നത്. നീ കാണുന്ന ഏതു വസ്തുവും, അജ്ഞാനിയേ, എല്ലാം നശിച്ചുപോകുന്നു.
അഹം ച വിരതോ ധ്യാനാത്തോഷയംസ്താം തദാ സതീമ്
ഞാൻ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി, ആ സത്വവതിയായ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
തേന മാതര്ന പശ്യാമി കിഞ്ചിദ്വസ്തു സ്വചക്ഷുഷാ
ഇതിനാലാണ് അമ്മേ, ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് ഒന്നും കാണാറില്ല.
ശനൈശ്ചരവചഃ ശ്രുത്വാ ചാഹസത്പാര്വതീ മുനേ
ശനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പാർവതി ചിരിച്ചു, മുനിയേ.
നാരായണ ഉവാച ഈശ്വരേച്ഛാവശീഭൂതം ജഗദേവേത്യുവാച ഹ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ലോകം ഈശ്വരന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴിലാണ്; അങ്ങനെ ലോകം പറഞ്ഞു.
സാ ച ദേവീ ദൈവവശാ ശനിം പ്രോവാച കൌതുകാത്
ആ ദേവിയും ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, കൗതുകത്തോടെ ശനിയെ ചോദിച്ചു.
പാര്വത്യാ വചനം ശ്രുത്വാ ശനിര്മേനേ ഹൃദാ സ്വയമ് യദി ബാലോ മയാ ദൃഷ്ടസ്തസ്യ വിഘ്നോ ഭവേദ്ധ്രുവമ്
പാർവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശനി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: ഞാൻ ആ ബാലനെ കണ്ടാൽ അവനു നിർബന്ധമായും ഒരു തടസ്സം സംഭവിക്കും.
അന്യഥാ സുപ്രശസ്തം ച പുരതഃ സ്വാത്മരക്ഷണമ് ബാലം ദ്രഷ്ടും മനശ്ചക്രേ ന തു തന്മാതരം ശനിഃ
അല്ലാതെ, മുൻകൂട്ടി സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്; ശനി ബാലനെ മാത്രം കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു, അമ്മയെ കാണാൻ ഇല്ല.
വിഷണ്ണമാനസഃ പൂര്വം ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകഃ
മുൻപ് അവന്റെ മനസ്സ് വിഷാദമായിരുന്നു; കഴുത്തും അധരവും വായും ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
ശനേശ്ച ദൃഷ്ടിമാത്രേണ ചിച്ഛിദേ മസ്തകം മുനേ
ശനിയുടെ ഒരു നോക്കിൽ തന്നെ, മുനിയേ, ബാലന്റെ തല വേർപെട്ടുപോയി.
തസ്ഥൌ ച പാര്വതീക്രോഡേ തത്സര്വാങ്ഗം സലോഹിതമ്
പൂർണ്ണമായ രക്തം പൂശിയ അവന്റെ ശരീരം പാർവതിയുടെ മടിയിൽ തന്നെ കിടന്നു.
മൂര്ച്ഛാ സംപ്രാപ സാ ദേവീ വിലപ്യ ച ഭൃശം മുഹുഃ
ആ ദേവി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; വേദനയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചു.
വിസ്മിതാസ്തേ സുരാഃ സര്വേ ചിത്രപുത്തലികാ യഥാ
എല്ലാ ദേവന്മാരും അത്ഭുതത്തോടെ, ചിത്രത്തിൽ വരച്ച ബോംബുകളെപ്പോലെ, നിന്നു.
താന്സര്വാന്മൂര്ച്ഛിതാന്ദൃഷ്ട്വൈവാരുഹ്യ ഗരുഡം ഹരിഃ
അവരെല്ലാവരെയും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, ഹരി ഗരുഡനിൽ കയറി.
പുഷ്പഭദ്രാനദീതീരേ ഹ്യപശ്യത്കാനനേ സ്ഥിതമ്
പുഷ്പഭദ്രാനദിയുടെ തീരത്ത്, കാടിനുള്ളിൽ ഒരാളെ നില്ക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
തഥോദക്ഛിരസം രമ്യം മൂര്ച്ഛിതം സുരതശ്രമാത്
അവിടെ, വെള്ളത്തിൽ തലമൂക്കി, സുന്ദരമായ ഒരു ആനയെ, സ്നേഹവ്യായാമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ശീഘ്രം സുദര്ശനേനൈവ ചിച്ഛിദേ തച്ഛിരോ മുദാ
ഉടൻ, സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ആ തല വേർപെടുത്തി.
ഗജച്ഛിന്നാങ്ഗവിക്ഷേപാത്പ്രബോധം പ്രാപ്യ ഹസ്തിനീ രുരോദ ശാവകൈഃ സാര്ദ്ധം സാ വിലപ്യ ശുചാതുരാ
ആനയുടെ അവയവം മുറിഞ്ഞതിന്റെ വേദനയിൽ ബോധം വന്ന ആനപ്പെൺ, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു.