സന്ധ്യാഹീനോഽശുചിര്നിത്യം കൃഷ്ണേ വാ വിമുഖോ ദ്വിജഃ 1.11.
സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യാത്തവന്, എപ്പോഴും അശുദ്ധനായവന്, കൃഷ്ണനെ വിരോധിക്കുന്ന ദ്വിജന്—
ഗുരുവക്ത്രാദ്വിഷ്ണുമംത്രോ യസ്യ കര്ണേ പ്രവിശ്യതി
ഗുരുവിന്റെ വായിലൂടെ വിഷ്ണുമന്ത്രം ചെവിയില് പ്രവേശിക്കുന്നവന്—
പുംസാം മാതാമഹാദീനാം ശതൈഃ സാര്ദ്ധം ഹരേഃ പദമ്
അവന് നൂറുകണക്കിന് പിതാക്കന്മാരെയും മാതാമഹന്മാരെയും കൂട്ടി ഹരിയുടെ പാദസന്നിധി നേടുന്നു.
ബ്രഹ്മക്ഷത്ത്രിയവിട്ശൂദ്രാശ്ചതസ്രോ ജാതയോ യഥാ
ബ്രാഹ്മണന്, ക്ഷത്രിയന്, വൈശ്യന്, ശൂദ്രന് എന്നിങ്ങനെ നാലു ജാതികള് ഉള്ളതുപോലെ—
ധ്യായന്തി വൈഷ്ണവാഃ ശശ്വദ്ഗോവിന്ദപദപങ്കജമ്
വൈഷ്ണവന്മാര് എപ്പോഴും ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജം ധ്യാനിക്കുന്നു.
സുദര്ശനം സംനിയോജ്യ ഭക്താനാം രക്ഷണായ ച
ഭക്തന്മാരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി സുദര്ശനം നിയോഗിച്ചുകൊണ്ട്—
ശൌനക ഉവാച ഉപാലമ്ഭേന പ്രസ്താവാത്കൌതുകേന ശ്രുതാ മയാ
ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: കുറ്റപ്പെടുത്തലിലൂടെയും, അവതാരികയിലൂടെയും, കൗതുകത്താലും ഞാൻ ഈ കാര്യങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രജാ വാ സസൃജുഃ കേ വാ ഊര്ധ്വരേതാശ്ച കശ്ചന
ആ സൃഷ്ടികളെ ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? അവരിൽ ബ്രഹ്മചാരികൾ ആരൊക്കെയായിരുന്നു?
പിതുഃ ശാപേന പുത്രസ്യ കിം ബഭൂവ വിരോധതഃ
പിതാവിന്റെ ശാപം മൂലം മകനോട് എങ്ങനെയായിരുന്നു വൈരാഗ്യം സംഭവിച്ചത്?
സൌതിരുവാച അപാന്തരതമാശ്ചൈവ സനകാദ്യാശ്ച ശൌനക
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശൗനകാ, അപ്പാന്തരതമാസും സനകാദിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഏതൈര്വിനാഽന്യേ ബഹവോ ബ്രഹ്മപുത്രാശ്ച സന്തതമ്
ഇവരെ കൂടാതെ, അനവധി ബ്രഹ്മപുത്രന്മാർ തുടർച്ചയായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപൂജ്യഃ പുത്രശാപേന സ്വയം ബ്രഹ്മാ പ്രജാപതിഃ
മകന്റെ ശാപം മൂലം, സ്വയം ബ്രഹ്മാവും പ്രജാപതിയും ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനല്ലാതായി.
നാരദോ ഗുരുശാപേന ഗന്ധര്വശ്ച ബഭൂവ സഃ
ഗുരുവിന്റെ ശാപം കൊണ്ടു നാരദൻ ഗന്ധർവനായി.
ഗന്ധര്വരാജഃ സര്വേഷാം ഗന്ധര്വാണാം വരോ മഹാന്
അവൻ എല്ലാ ഗന്ധർവന്മാരുടെയും രാജാവായ മഹാനായ ഗന്ധർവനായി.
ഗുര്വാജ്ഞയാ പുഷ്കരേ സ പരമേണ സമാധിനാ
ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അവൻ പുഷ്കരത്തിൽ പരമമായ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ശിവസ്യ കവചം സ്തോത്രം മന്ത്രം ച ദ്വാദശാക്ഷരമ് 1.12.
അവൻ ശിവന്റെ കാവചം എന്ന സ്തോത്രവും പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രവും ജപിച്ചു.
ജജാപ പരമം മന്ത്രം ദിവ്യം വര്ഷശതം മുനേ
അവൻ ആ മഹത്തായ ദിവ്യമായ മന്ത്രം നൂറുവർഷം ജപിച്ചു, മഹർഷേ.
വിരാമേ ശതവര്ഷസ്യ ദദര്ശ പുരതഃ ശിവമ്
ആ നൂറുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ശിവനെ നേരിൽ കണ്ടു.
മഹത്തേജസ്സ്വരൂപം ച ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അവൻ മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, ശാശ്വതനായ ഭഗവാനെ കണ്ടു.
തപോരൂപം തപോബീജം തപസ്യാഫലദം ഫലമ്
അവൻ തപസ്സിന്റെ രൂപവും, തപസ്സിന്റെ വിത്തും, തപസ്സിന് ഫലം നൽകുന്ന ദൈവത്തെയും കണ്ടു.
ത്രിശൂലപട്ടിശധരം വൃഷഭസ്ഥം ദിഗമ്ബരമ്
അവൻ ത്രിശൂലവും കുന്തവും കൈവശം വച്ച, കാളയുടെ മേൽ ഇരിക്കുന്ന, ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കിയവനെയും കണ്ടു.
തപ്തസ്വര്ണപ്രഭാജുഷ്ടജടാജാലധരം വരമ്
തപ്തസ്വർണ്ണം പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ജടാമുടിയുള്ള ശ്രേഷ്ഠനെയും അവൻ കണ്ടു.
സംഹര്താരം ച സര്വേഷാം കാലം മൃത്യുംജയം പരമ്
അവൻ മരണത്തെ ജയിച്ച പരമൻ, എല്ലാറ്റിനെയും സംഹരിക്കുന്ന കാലനെയും കണ്ടു.
തത്ത്വജ്ഞാനപ്രദം ശാംതം മുക്തിദം ഹരിഭക്തിദമ്
അവൻ തത്വജ്ഞാനം നൽകുന്ന, ശാന്തനും മോക്ഷം നൽകുന്നവനും ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി നൽകുന്നവനുമാണ് എന്ന് കണ്ടു.
വസിഷ്ഠദത്തസ്തോത്രേണ തുഷ്ടാവ പരമേശ്വരമ് സ യയാചേ ഹരേ ഭക്തിം പുത്രം പരമവൈഷ്ണവമ്
വസിഷ്ഠൻ നൽകിയ സ്തോത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവൻ പരമേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു. അതിനുശേഷം ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയും, വിഷ്ണുവിന്റെ പരമഭക്തനായ ഒരു മകനെയും അവൻ അപേക്ഷിച്ചു.
ഗന്ധര്വസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ചാഹ സീച്ചന്ദ്രശേഖരഃ 1.12.
ഗന്ധർവ്വന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ചന്ദ്രശേഖരൻ സംസാരിച്ചു.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച ഗന്ധര്വരാജ വൃണുഷേ കോ വാ തൃപ്തോഽതിമങ്ഗലേ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ഗന്ധർവ്വരാജാവേ, നീ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരാണ് ഒരിക്കലും തൃപ്തനാകുന്നത്, അതിമംഗളമില്ലാത്തവനേ?
യസ്യ ഭക്തിര്ഹരൌ വത്സ സുദൃഢാ സര്വമങ്ഗലാ
കുഞ്ഞേ, ഹരിയിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയാണ് എല്ലാ മംഗളത്തിന്റെയും മൂലകാരം.
ആത്മനഃ കുലകോടിം ച ശതം മാതാമഹസ്യ ച
സ്വന്തം വംശം, കോടികൾക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നതും, അമ്മാവന്റെ വംശവും,
ത്രിവിധാനി ച പാപാനി കോടിജന്മാര്ജിതാനി ച
മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള പാപങ്ങൾ, കോടികൾ ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ചവയും,