നിര്ലിപ്തോ നിര്ഗുണഃ സാക്ഷീ സ്വാത്മാരാമഃ പരാത്പരഃ സഗുണസ്ത്വം പ്രാകൃതികഃ കലയാ സൃഷ്ടിഹേതവേ
നീ ആസ്വാദനങ്ങളില്ലാത്തവൻ, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, സാക്ഷി, സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവൻ, പരമത്തിൽപോലും അതീതൻ; എന്നിരുന്നാലും, സൃഷ്ടിക്കായി, ഗുണങ്ങളോടെ പ്രകൃതിരൂപത്തിൽ ഭാഗികമായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.
പ്രകൃതിസ്ത്വം പുമാംസ്ത്വം ച വേദാഽന്യോ ന ക്വചിദ്ഭവേത്
നീ പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും തന്നെയാണ്; നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെയായി വേദം എവിടെയും ഇല്ല.
കര്മ ത്വം കര്മബീജം ത്വം കര്മണാം ഫലദായകഃ കേചിച്ചതുര്ഭുജം ശാന്തം ലക്ഷ്മീകാന്തം മനോഹരമ്
നീ തന്നെ കര്മം, കര്മത്തിന്റെ വിത്ത്, കര്മഫലദാതാവും ആകുന്നു; ചിലർ നിന്നെ ചതുര്ബുജൻ, ശാന്തൻ, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയൻ, മനോഹരൻ എന്നിങ്ങനെ കാണുന്നു.
വൈഷ്ണവാശ്ചൈവ സാകാരം കമനീയം മനോഹരമ്
വൈഷ്ണവന്മാർ നിന്നെ സാകാരമായും, ആകർഷകമായും, മനോഹരനായും കാണുന്നു.
ദ്വിഭുജം കമനീയം ച കിശോരം ശ്യാമസുന്ദരമ്
രണ്ടു കൈകളോടെ, മനോഹരനും, യൗവനത്തിൽ, കറുത്തും സുന്ദരനുമായും കാണുന്നു.
ഏവം തേജസ്വിനം ഭക്താഃ സേവന്തേ സന്തതം മുദാ ൧൩. ആവിര്ഭൂതാ സുരാണാം ച വധായ ബ്രഹ്മണാ സ്തുതാ
ഇങ്ങനെ ഭക്തർ സന്തോഷത്തോടെ എപ്പോഴും ഈ പ്രകാശവാനായ നിന്നെ സേവിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്തുതിയോടെ നീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നിത്യാ തേജസ്ത്വരൂപാഽഹം ധൃത്വാ വൈ വിഗ്രഹം വിഭോ
ഞാൻ എപ്പോഴും പ്രകാശസ്വരൂപയാണു്; ഭഗവനേ, ഒരു രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
മായയാ തവ മായാഽഹം മോഹയിത്വാഽസുരാന്പുരാ
നിന്റെ മായയാൽ ഞാൻ തന്നെ മായയായാണ്; മുമ്പ് അസുരന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു.
തതോഽഹം സംസ്തുതാ ദേവൈസ്താരകാക്ഷേണ പീഡിതൈഃ
അപ്പോൾ താറകന്റെ പീഡനത്തിൽ ദേവന്മാർ എന്നെ സ്തുതിച്ചു.
ത്യക്ത്വാ ദേഹം ദക്ഷയജ്ഞേ ശിവാഽഹം ശിവനിന്ദയാ
ദക്ഷന്റെ യാഗത്തിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശിവനോടുള്ള അപമാനത്താൽ ഞാൻ ശിവയായി.
അനേകതപസാ പ്രാപ്തഃ ശിവശ്ചാത്രാപി ജന്മനി
ഈ ജന്മത്തിലും അനേകം തപസ്സിലൂടെ ശിവനെ പ്രാപിച്ചു.
ശൃങ്ഗാരജം ച തത്തേജോ നാലഭം ദേവമായയാ
എന്നാൽ ദൈവമായയാൽ ഉണർന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല.
വ്രതേ ഭവദ്വിധം പുത്രം ലബ്ധുമിച്ഛാമി സാമ്പ്രതമ്
ഇപ്പോൾ ഒരു വ്രതം പാലിച്ച്, നിന്നുപോലെയുള്ള ഒരു മകനെ ലഭിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു.
ശ്രുത്വാ സര്വം കൃപാസിന്ധോ കൃപാം മേ കര്തുമര്ഹസി
എല്ലാം കേട്ടശേഷം, കരുണാസാഗരാ, ദയചെയ്യേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
ഭാരതേ പാര്വതീസ്തോത്രം യഃ ശൃണോതി സുസംയതഃ
ഭാരതദേശത്ത്, ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധയോടെ പാർവതിയുടെ ഈ സ്തോത്രം കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ,
സംവത്സരം ഹവിഷ്യാശീ ഹരിമഭ്യര്ച്യ ഭക്തിതഃ
ഒരു വർഷം ഹവിസ്സു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ഭക്തിയോടെ ഹരിയെ ആരാധിച്ചാൽ,
വിഷ്ണുസ്തോത്രമിദം ബ്രഹ്മന്സര്വസമ്പത്തിവദ്ധര്നമ്
ബ്രാഹ്മണേ, ഈ വിഷ്ണുസ്തോത്രം എല്ലാ സമ്പത്തും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നതാണു.
സര്വസൌന്ദര്യ്യബീജം ച യശോരാശിവിവര്ദ്ധനമ്
ഇത് എല്ലാ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും വിത്തും, മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
നാരായണ ഉവാച സ്വരൂപം ദര്ശയാമാസ സര്വാദൃശ്യം സുദുര്ലഭമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: അവൻ തന്റെ സ്വരൂപം, എല്ലാവർക്കും അദൃശ്യവും അത്യന്തം അപൂർവവുമായത്, കാണിച്ചു.
സ്തുത്വാ ദേവീ വ്രതപരാ കൃഷ്ണസംലഗ്നമാനസാ
ദേവിയെ സ്തുതിച്ച്, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചും മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചും,
സദ്രത്നസാരരചിതേ ഹീരകേണ പരിഷ്കൃതേ
ശുദ്ധമായ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും വജ്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭംഗിയായി അണിയിച്ചും,
പീതാംശുകം വഹ്നിശുദ്ധം വരം വംശകരം പരമ്
അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, വംശത്തിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനും,
കിശോരവയസം ചിത്രവേഷം വൈ ചന്ദനാംകിതമ്
യൗവനവയസ്സിൽ, മനോഹരമായ വേഷത്തിൽ, ചന്ദനക്കുറികളോടെ,
മാലതീമാല്യസംയുക്തം കേകിപിച്ഛാവചൂഡകമ്
മല്ലികാമാലയും, മയില്പീലി കിരീടവും അണിഞ്ഞും,
കോടികന്ദര്പലാവണ്യലീലാധാമ മനോഹരമ്
കോടി മന്മഥന്മാരെയും മറികടക്കുന്ന ലാവണ്യവും, കാഴ്ചയ്ക്ക് ആകർഷകവുമായ സൗന്ദര്യവും,
ദൃഷ്ട്വാ രൂപം രൂപവതീ പുത്രം തദനുരൂപകമ്
ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ, ദേവിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിനൊത്ത മനോഹരനായ മകനെയും കണ്ടു,
കുമാരം ബോധയിത്വാ തു ദേവദേവ്യൈ ദിഗമ്ബരമ്
കുമാരനെ ഉണർത്തി, ദേവദേവിക്ക് അവനെ വസ്ത്രമില്ലാതെ കാണിച്ചു.
ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ദദൌ ദുര്ഗാ രത്നാനി വിവിധാനി ച
ദുർഗ്ഗാ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വിവിധ രത്നങ്ങൾ നൽകി.
ബ്രാഹ്മണാന്ഭോജയാമാസ ദേവാന്വൈ പര്വതാംസ്തഥാ
അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ദേവന്മാരെയും, പർവ്വതങ്ങളെയും ഭക്ഷണം നൽകി ആദരിച്ചു.
ദുന്ദുഭിം വാദയാമാസ കാരയാമാസ മംഗലമ്
അവൾ ദുന്ദുഭി മുഴക്കിച്ചു, മംഗളസംഗീതവും ഒരുക്കിച്ചു.