സാവിത്ര്യുവാച കിം സ്തൌമി സ്ത്രീസ്വഭാവേന സര്വകാരണകാരണമ്
സാവിത്രി പറഞ്ഞു: സ്ത്രീസ്വഭാവമുള്ള ഞാൻ എല്ലാറ്റിനും കാരണമാകുന്നവനെ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാം?
ലക്ഷ്മീരുവാച കിം സ്തൌമി ത്വത്കലാസൃഷ്ടാ ജഗതാം ബീജകാരണമ്
ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു: എന്റെ ശക്തികളും നിന്നിൽ നിന്നാണ്; ലോകങ്ങൾക്ക് വിത്തായ നിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാം?
ഹിമാലയ ഉവാച സ്തോതും സമുദ്യതം ക്ഷുദ്രഃ കിം സ്തൌമി സ്തോതുമക്ഷമഃ
ഹിമാലയം പറഞ്ഞു: സ്തുതിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ ചെറുതാണ്; സ്തുതിക്കാൻ അർഹതയില്ലാതെ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാം?
ക്രമേണ സര്വേ തം സ്തുത്വാ ദേവാ വിരരമുര്മുനേ
മുനിയേ, ഓരോരുത്തരും സ്തുതി അർപ്പിച്ച് ദേവന്മാർ എല്ലാം മൗനമായി.
ധൌതവസ്ത്രാ ജടാഭാരം ബിഭ്രതീ സുവ്രതാ വ്രതേ
കഴുകിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ജടാമുടിയുമായി, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൾ ആ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു.
ജ്വലദഗ്നിശിഖാരൂപാ തേജോമൂര്തിമതീ സതീ
ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിശിഖയെപ്പോലെയുള്ള രൂപം, തേജസ്സിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ സതിയാണ് അവൾ.
പാര്വത്യുവാച കേ വാ ജാനന്തി വേദജ്ഞാ വേദാ വാ വേദകാരകാഃ
പാർവതി ചോദിച്ചു: വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരാണോ, വേദങ്ങളാണോ, അതോ വേദങ്ങൾ രചിച്ചവരാണോ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നത്?
ത്വദംശാസ്ത്വാം ന ജാനന്തി കഥം ജ്ഞാസ്യന്തി തേ കലാഃ
നിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ പോലും നിന്നെ അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ രൂപങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയുക?
സൂക്ഷ്മാത്സൂക്ഷ്മതമോഽവ്യക്തഃ സ്ഥൂലാത്സ്ഥൂലതമോ മഹാന്
നീ അതി സൂക്ഷ്മനിൽപോലും സൂക്ഷ്മൻ, അവ്യക്തൻ; അതി വലുതിൽപോലും വലുത്, പരമൻ.
കാര്യ്യം ത്വം കാരണം ത്വം ച കാരണാനാം ച കാരണമ്
നീ ഫലവും, കാരണം തന്നെയും, എല്ലാകാരണങ്ങൾക്കും കാരണം തന്നെയും ആകുന്നു.
നിര്ലിപ്തോ നിര്ഗുണഃ സാക്ഷീ സ്വാത്മാരാമഃ പരാത്പരഃ സഗുണസ്ത്വം പ്രാകൃതികഃ കലയാ സൃഷ്ടിഹേതവേ
നീ ആസ്വാദനങ്ങളില്ലാത്തവൻ, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, സാക്ഷി, സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവൻ, പരമത്തിൽപോലും അതീതൻ; എന്നിരുന്നാലും, സൃഷ്ടിക്കായി, ഗുണങ്ങളോടെ പ്രകൃതിരൂപത്തിൽ ഭാഗികമായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.
പ്രകൃതിസ്ത്വം പുമാംസ്ത്വം ച വേദാഽന്യോ ന ക്വചിദ്ഭവേത്
നീ പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും തന്നെയാണ്; നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെയായി വേദം എവിടെയും ഇല്ല.
കര്മ ത്വം കര്മബീജം ത്വം കര്മണാം ഫലദായകഃ കേചിച്ചതുര്ഭുജം ശാന്തം ലക്ഷ്മീകാന്തം മനോഹരമ്
നീ തന്നെ കര്മം, കര്മത്തിന്റെ വിത്ത്, കര്മഫലദാതാവും ആകുന്നു; ചിലർ നിന്നെ ചതുര്ബുജൻ, ശാന്തൻ, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയൻ, മനോഹരൻ എന്നിങ്ങനെ കാണുന്നു.
വൈഷ്ണവാശ്ചൈവ സാകാരം കമനീയം മനോഹരമ്
വൈഷ്ണവന്മാർ നിന്നെ സാകാരമായും, ആകർഷകമായും, മനോഹരനായും കാണുന്നു.
ദ്വിഭുജം കമനീയം ച കിശോരം ശ്യാമസുന്ദരമ്
രണ്ടു കൈകളോടെ, മനോഹരനും, യൗവനത്തിൽ, കറുത്തും സുന്ദരനുമായും കാണുന്നു.
ഏവം തേജസ്വിനം ഭക്താഃ സേവന്തേ സന്തതം മുദാ ൧൩. ആവിര്ഭൂതാ സുരാണാം ച വധായ ബ്രഹ്മണാ സ്തുതാ
ഇങ്ങനെ ഭക്തർ സന്തോഷത്തോടെ എപ്പോഴും ഈ പ്രകാശവാനായ നിന്നെ സേവിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്തുതിയോടെ നീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നിത്യാ തേജസ്ത്വരൂപാഽഹം ധൃത്വാ വൈ വിഗ്രഹം വിഭോ
ഞാൻ എപ്പോഴും പ്രകാശസ്വരൂപയാണു്; ഭഗവനേ, ഒരു രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
മായയാ തവ മായാഽഹം മോഹയിത്വാഽസുരാന്പുരാ
നിന്റെ മായയാൽ ഞാൻ തന്നെ മായയായാണ്; മുമ്പ് അസുരന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു.
തതോഽഹം സംസ്തുതാ ദേവൈസ്താരകാക്ഷേണ പീഡിതൈഃ
അപ്പോൾ താറകന്റെ പീഡനത്തിൽ ദേവന്മാർ എന്നെ സ്തുതിച്ചു.
ത്യക്ത്വാ ദേഹം ദക്ഷയജ്ഞേ ശിവാഽഹം ശിവനിന്ദയാ
ദക്ഷന്റെ യാഗത്തിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശിവനോടുള്ള അപമാനത്താൽ ഞാൻ ശിവയായി.
അനേകതപസാ പ്രാപ്തഃ ശിവശ്ചാത്രാപി ജന്മനി
ഈ ജന്മത്തിലും അനേകം തപസ്സിലൂടെ ശിവനെ പ്രാപിച്ചു.
ശൃങ്ഗാരജം ച തത്തേജോ നാലഭം ദേവമായയാ
എന്നാൽ ദൈവമായയാൽ ഉണർന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല.
വ്രതേ ഭവദ്വിധം പുത്രം ലബ്ധുമിച്ഛാമി സാമ്പ്രതമ്
ഇപ്പോൾ ഒരു വ്രതം പാലിച്ച്, നിന്നുപോലെയുള്ള ഒരു മകനെ ലഭിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു.
ശ്രുത്വാ സര്വം കൃപാസിന്ധോ കൃപാം മേ കര്തുമര്ഹസി
എല്ലാം കേട്ടശേഷം, കരുണാസാഗരാ, ദയചെയ്യേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
ഭാരതേ പാര്വതീസ്തോത്രം യഃ ശൃണോതി സുസംയതഃ
ഭാരതദേശത്ത്, ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധയോടെ പാർവതിയുടെ ഈ സ്തോത്രം കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ,
സംവത്സരം ഹവിഷ്യാശീ ഹരിമഭ്യര്ച്യ ഭക്തിതഃ
ഒരു വർഷം ഹവിസ്സു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് ഭക്തിയോടെ ഹരിയെ ആരാധിച്ചാൽ,
വിഷ്ണുസ്തോത്രമിദം ബ്രഹ്മന്സര്വസമ്പത്തിവദ്ധര്നമ്
ബ്രാഹ്മണേ, ഈ വിഷ്ണുസ്തോത്രം എല്ലാ സമ്പത്തും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നതാണു.
സര്വസൌന്ദര്യ്യബീജം ച യശോരാശിവിവര്ദ്ധനമ്
ഇത് എല്ലാ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും വിത്തും, മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
നാരായണ ഉവാച സ്വരൂപം ദര്ശയാമാസ സര്വാദൃശ്യം സുദുര്ലഭമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: അവൻ തന്റെ സ്വരൂപം, എല്ലാവർക്കും അദൃശ്യവും അത്യന്തം അപൂർവവുമായത്, കാണിച്ചു.
സ്തുത്വാ ദേവീ വ്രതപരാ കൃഷ്ണസംലഗ്നമാനസാ
ദേവിയെ സ്തുതിച്ച്, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചും മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചും,