സുരേശ്വരാ മദംശാശ്ച ബ്രഹ്മശക്തിമഹേശ്വരാഃ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുക്കളും, മദത്തിന്റെ അംശങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയും, മഹേശ്വരന്മാരും—
മൃദാ വിനാ ഘടം കര്ത്തും കുലാലശ്ച യഥാഽക്ഷമഃ
കുമ്മായം ഇല്ലാതെ ഒരു കുശവൻ പാത്രം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ,
വിനാ ശക്ത്യാ തഥാഽഹം ച സ്വസൃഷ്ടിം കര്തുമക്ഷമഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ശക്തി ഇല്ലാതെ ഞാൻ എന്റെ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അഹമാത്മാ ഹി നിര്ലിപ്തോഽദൃശ്യഃ സാക്ഷീ ച ദേഹിനാമ്
ഞാൻ ആത്മാവാണ്, അശുദ്ധിയൊന്നും തൊടാത്തത്, കാണാനാവാത്തത്, ശരീരധാരികളുടെയെല്ലാം സാക്ഷിയാണ്.
അഹം നിത്യഃ ശരീരീ ച ഭാനുവിഗ്രഹവിഗ്രഹഃ
ഞാൻ ശാശ്വതനും ശരീരധാരിയും, എന്റെ രൂപം സൂര്യന്റെ രൂപമാണ്.
അഹമാത്മാ മനോ ബ്രഹ്മാ ജ്ഞാനരൂപോ മഹേശ്വരഃ
ഞാൻ ആത്മാവും മനസ്സും ബ്രഹ്മാവും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വരൂപവും മഹേശ്വരനുമാണ്.
മേധാ നിദ്രാദയശ്ചൈതാഃ സര്വാശ്ച പ്രകൃതേഃ കലാഃ
ബുദ്ധി, ഉറക്കം തുടങ്ങിയവയും, ഇവയൊക്കെയും പ്രകൃതിയുടെ ശക്തികളാണ്.
അഹം ഗോലോകനാഥശ്ച വൈകുണ്ഠേശഃ സനാതനഃ ചതുര്ഭുജോഽത്ര ദേവേശോ ലക്ഷ്മീശഃ പാര്ഷദൈര്വൃതഃ
ഞാൻ ഗോലോകത്തിന്റെ നാഥനും, വൈകുണ്ഠത്തിലെ ശാശ്വതനാഥനും, ഇവിടെ നാലു കൈകളുള്ള ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനും, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രഭുവും, അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും ആകുന്നു.
ഊര്ധ്വ പരശ്ച വൈകുണ്ഠാത്പഞ്ചാശത്കോടിയോജനേ
വൈകുണ്ഠത്തിന് മുകളിൽ, അമ്പത് കോടി യോജന ദൂരം അകലെ,
വ്രതാരാധ്യസ്സ ദ്വിഭുജഃ സ ച തത്ഫലദായകഃ
അവൻ വ്രതങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും, രണ്ടു കൈകളുള്ളവനും, ആ വ്രതങ്ങളുടെ ഫലം നൽകുന്നവനും ആണ്.
വിഷ്ണുദേഹാ യഥാ ഗാവോ വിഷ്ണുദേഹസ്തഥാ ശിവഃ
എങ്ങിനെ പശുക്കൾ വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ആണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ശിവനും വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിലാണ്.
യജ്ഞപത്നീം യഥാ ദാതും ക്ഷമഃ സ്വാമീ സദൈവ തു
യജ്ഞപത്നിയെ നൽകാൻ ഒരു സ്വാമിക്ക് എപ്പോഴും കഴിയുന്നതുപോലെ,
ഇത്യുക്ത്വാ സ സഭാമധ്യേ തത്രൈവാന്തരധീയത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, അവൻ സഭയുടെ നടുവിൽ തന്നെയെവിടെ കാണാതായി.
കൃത്വാ ശിവാ പൂര്ണഹോമം സാ ശിവം ദക്ഷിണാം ദദൌ
ശിവാ പൂർണ്ണഹോമം നടത്തി, ശിവൻ ശിവയ്ക്ക് ദക്ഷിണ നൽകി.
ഉവാച ദുര്ഗാ സംത്രസ്താ ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകാ
ദുർഗ്ഗ, ഭയത്തോടെ, കഴുത്തും അധരവും നാവും ഉണങ്ങിയവളായി പറഞ്ഞു.
പാര്വത്യുവാച ഗവാം ലക്ഷം പ്രയച്ഛാമി ദേഹി മത്സ്വാമിനം ദ്വിജ
പാർവതി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരു ലക്ഷം പശുക്കൾ കൊടുക്കാം; എന്റെ ഭർത്താവിനെ എനിക്ക് തരിക, ദ്വിജൻ.
തദാ ദാസ്യാമി വിപ്രേഭ്യോ ദാനാനി വിവിധാനി ച
അപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്色色മായ ദാനങ്ങൾ നൽകും.
സനത്കുമാര ഉവാച ദത്തസ്യാമൂല്യ രത്നസ്യ ഗവാം പ്രത്യര്പണേന ച
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: വിലകണക്കില്ലാത്ത രത്നം നൽകി, പശുക്കളും അർപ്പിച്ച്—
സ്വസ്യ സ്വസ്യ സ്വയം ദാതാ ലോകഃ സര്വോ ജഗത്ത്രയേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഓരോരുത്തനും താനാണ് തനിക്കു തന്നേ ദാനം ചെയ്യുന്നത്.
ദിഗമ്ബരം പുരഃ കൃത്വാ ഭ്രമിഷ്യാമി ജഗത്ത്രയമ്
ആകാശം മാത്രം വസ്ത്രമാക്കി ഞാൻ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാ ബ്രഹ്മണഃ പുത്രോ ഗൃഹീത്വാ ശങ്കരം മുനേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകൻ ശങ്കരനെ പിടിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ശിവം ഗൃഹ്യമാണം കുമാരേണ ച പാര്വതീ
കുമാരൻ ശിവനെ പിടിക്കുന്നതു കണ്ടു പാർവതി—
വിചിന്ത്യ മനസാ സാധ്വീത്യേവമേവ ദുരത്യയമ്
അവൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു: ഇതു യഥാർത്ഥത്തിൽ അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണെന്ന്.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ദേവാഃ പാര്വതീസഹിതാസ്തദാ
അപ്പോൾ തന്നെ, പാർവതിയോടൊപ്പം ദേവന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോടിസൂര്യ്യപ്രഭോര്ധ്വം ച പ്രജ്വലന്തം ദിശോ ദശ
അവർ കണ്ടത്: കോടികൾ സൂര്യന്മാരെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ള ഒരു ജ്വാല പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും പടർന്നുനിന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച സോഽയം തേ ഷോഡശാംശശ്ച കേ വയം യോ മഹാവിരാട്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഇവൻ നിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്; മഹാവിരാടിനൊപ്പം ഞങ്ങൾ ആരാണ്?
ബ്രഹ്മോവാച സ്തോതും തദ്വര്ണിതുമഹം ശക്തഃ കിം സ്തൌമി തത്പരഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: അവനെ സ്തുതിക്കാനും വിവരിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയുമോ? പരമനായി അവനെ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാം?
ദേവാ ഉചുഃ സ്തോതും ന ശക്താ വേദാ യം ന ച ശക്താ സരസ്വതീ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: വേദങ്ങൾക്കും അവനെ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ല, സരസ്വതിക്കും കഴിയില്ല.
മുനയ ഉചുഃ സ്തോതുമീശാ ന വാണീ ച ത്വാം വാങ്മനസയോഃ പരമ്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: വാക്കിനും നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ല, നീ വാക്കിനും മനസ്സിനും അതീതനാണ്.
സരസ്വത്യുവാച കിഞ്ചിന്ന ശക്താ ത്വാം സ്തോതുമഹോ വാങ്മനസോഃ പരമ്
സരസ്വതി പറഞ്ഞു: വാക്കിനും മനസ്സിനും അതീതനായ നിന്നെ ഞാൻ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ല.