വാസയാമാസ തം തേ ച രത്നസിംഹാസനേ വരേ
അവർ അവനെ അതിമനോഹരമായ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി.
സമ്പുടാഞ്ജലയഃ സര്വേ പുലകാങ്ഗാശ്രുലോചനാഃ
എല്ലാവരും കയ്യുകൂപ്പി, ശരീരത്തിൽ പുളകവും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുമോടെ നിന്നു.
സസ്മിതസ്താംശ്ച പപ്രച്ഛ സര്വം മധുരയാ ഗിരാ
അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ, മധുരമായ വാക്കുകളിൽ എല്ലാവരോടും ചോദിച്ചു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച സര്വേ ശക്ത്യാ യയാ വിശ്വേ ശക്തിമന്തോ ഹി ജീവിനഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും ആ ശക്തിയാൽ ശക്തിയുള്ളവരാണ്.
ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യ്യന്തം സര്വം പ്രാകൃതികം ജഗത്
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകൃതിയിലാണ്.
ആവിര്ഭൂതാ ച സാ മത്തഃ സൃഷ്ടൌ ദേവീ മദിച്ഛയാ
സൃഷ്ടിക്കായി, എന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ആ ദേവി എന്നിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി.
പ്രകൃതിഃ സൃഷ്ടികര്ത്രീ ച സര്വേഷാം ജനനീ പരാ
പ്രകൃതിയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവും എല്ലാം ജനിപ്പിക്കുന്ന പരാമാതാവും.
സുചിരം തപസാ തപ്തം ശംഭുനാ ധ്യായതാ ച മാമ്
ശംഭു ദീർഘകാലം തപസ്സു ചെയ്തു, എന്നെ ധ്യാനിച്ചു.
വ്രതം ച ലോകശിക്ഷാര്ഥമസ്യാ ന സ്വാര്ഥമേവ ച
ലോകത്തിന് പാഠം പഠിപ്പിക്കാനാണ് ഈ വ്രതം, സ്വാർത്ഥത്തിനല്ല.
മായയാ മോഹിതാഃ സര്വേ കിമസ്യാ വാസ്തവം വ്രതമ്
എല്ലാവരും മായയാൽ മോഹിതരാണ്; അവള്ക്ക് യഥാർത്ഥ വ്രതം എന്ത് ഉണ്ടാകും?
സുരേശ്വരാ മദംശാശ്ച ബ്രഹ്മശക്തിമഹേശ്വരാഃ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുക്കളും, മദത്തിന്റെ അംശങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയും, മഹേശ്വരന്മാരും—
മൃദാ വിനാ ഘടം കര്ത്തും കുലാലശ്ച യഥാഽക്ഷമഃ
കുമ്മായം ഇല്ലാതെ ഒരു കുശവൻ പാത്രം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ,
വിനാ ശക്ത്യാ തഥാഽഹം ച സ്വസൃഷ്ടിം കര്തുമക്ഷമഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ശക്തി ഇല്ലാതെ ഞാൻ എന്റെ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അഹമാത്മാ ഹി നിര്ലിപ്തോഽദൃശ്യഃ സാക്ഷീ ച ദേഹിനാമ്
ഞാൻ ആത്മാവാണ്, അശുദ്ധിയൊന്നും തൊടാത്തത്, കാണാനാവാത്തത്, ശരീരധാരികളുടെയെല്ലാം സാക്ഷിയാണ്.
അഹം നിത്യഃ ശരീരീ ച ഭാനുവിഗ്രഹവിഗ്രഹഃ
ഞാൻ ശാശ്വതനും ശരീരധാരിയും, എന്റെ രൂപം സൂര്യന്റെ രൂപമാണ്.
അഹമാത്മാ മനോ ബ്രഹ്മാ ജ്ഞാനരൂപോ മഹേശ്വരഃ
ഞാൻ ആത്മാവും മനസ്സും ബ്രഹ്മാവും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വരൂപവും മഹേശ്വരനുമാണ്.
മേധാ നിദ്രാദയശ്ചൈതാഃ സര്വാശ്ച പ്രകൃതേഃ കലാഃ
ബുദ്ധി, ഉറക്കം തുടങ്ങിയവയും, ഇവയൊക്കെയും പ്രകൃതിയുടെ ശക്തികളാണ്.
അഹം ഗോലോകനാഥശ്ച വൈകുണ്ഠേശഃ സനാതനഃ ചതുര്ഭുജോഽത്ര ദേവേശോ ലക്ഷ്മീശഃ പാര്ഷദൈര്വൃതഃ
ഞാൻ ഗോലോകത്തിന്റെ നാഥനും, വൈകുണ്ഠത്തിലെ ശാശ്വതനാഥനും, ഇവിടെ നാലു കൈകളുള്ള ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനും, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രഭുവും, അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും ആകുന്നു.
ഊര്ധ്വ പരശ്ച വൈകുണ്ഠാത്പഞ്ചാശത്കോടിയോജനേ
വൈകുണ്ഠത്തിന് മുകളിൽ, അമ്പത് കോടി യോജന ദൂരം അകലെ,
വ്രതാരാധ്യസ്സ ദ്വിഭുജഃ സ ച തത്ഫലദായകഃ
അവൻ വ്രതങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനും, രണ്ടു കൈകളുള്ളവനും, ആ വ്രതങ്ങളുടെ ഫലം നൽകുന്നവനും ആണ്.
വിഷ്ണുദേഹാ യഥാ ഗാവോ വിഷ്ണുദേഹസ്തഥാ ശിവഃ
എങ്ങിനെ പശുക്കൾ വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ആണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ശിവനും വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിലാണ്.
യജ്ഞപത്നീം യഥാ ദാതും ക്ഷമഃ സ്വാമീ സദൈവ തു
യജ്ഞപത്നിയെ നൽകാൻ ഒരു സ്വാമിക്ക് എപ്പോഴും കഴിയുന്നതുപോലെ,
ഇത്യുക്ത്വാ സ സഭാമധ്യേ തത്രൈവാന്തരധീയത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, അവൻ സഭയുടെ നടുവിൽ തന്നെയെവിടെ കാണാതായി.
കൃത്വാ ശിവാ പൂര്ണഹോമം സാ ശിവം ദക്ഷിണാം ദദൌ
ശിവാ പൂർണ്ണഹോമം നടത്തി, ശിവൻ ശിവയ്ക്ക് ദക്ഷിണ നൽകി.
ഉവാച ദുര്ഗാ സംത്രസ്താ ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകാ
ദുർഗ്ഗ, ഭയത്തോടെ, കഴുത്തും അധരവും നാവും ഉണങ്ങിയവളായി പറഞ്ഞു.
പാര്വത്യുവാച ഗവാം ലക്ഷം പ്രയച്ഛാമി ദേഹി മത്സ്വാമിനം ദ്വിജ
പാർവതി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരു ലക്ഷം പശുക്കൾ കൊടുക്കാം; എന്റെ ഭർത്താവിനെ എനിക്ക് തരിക, ദ്വിജൻ.
തദാ ദാസ്യാമി വിപ്രേഭ്യോ ദാനാനി വിവിധാനി ച
അപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്色色മായ ദാനങ്ങൾ നൽകും.
സനത്കുമാര ഉവാച ദത്തസ്യാമൂല്യ രത്നസ്യ ഗവാം പ്രത്യര്പണേന ച
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: വിലകണക്കില്ലാത്ത രത്നം നൽകി, പശുക്കളും അർപ്പിച്ച്—
സ്വസ്യ സ്വസ്യ സ്വയം ദാതാ ലോകഃ സര്വോ ജഗത്ത്രയേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഓരോരുത്തനും താനാണ് തനിക്കു തന്നേ ദാനം ചെയ്യുന്നത്.
ദിഗമ്ബരം പുരഃ കൃത്വാ ഭ്രമിഷ്യാമി ജഗത്ത്രയമ്
ആകാശം മാത്രം വസ്ത്രമാക്കി ഞാൻ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കും.