ശക്രോ രാജാ കുബേരം ച കുബേരോ വരുണം തഥാ
ശക്രനും രാജാവായ കുബേരനും, കുബേരനും വരുണനും കൂടി,
ഹുതാശനം യമശ്ചൈവ ഭാസ്കരം ച ഹുതാശനഃ
ഹുതാശനനും യമനും, ഭാസ്കരനും വീണ്ടും ഹുതാശനനും,
ഏവം ദേവാഃ പ്രേരയന്തി ദേവാംശ്ച രതിഭഞ്ജനേ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ രതിയിൽ തടസ്സം വരുത്താൻ മറ്റുദേവന്മാരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ദ്വാരി സ്ഥിതോ വക്രശിരാഃ ശക്രഃ പ്രാഹ മഹേശ്വരമ്
വാതിലിന് സമീപം തല വക്രമായി നിന്ന ശക്രൻ മഹേശ്വരനോടു പറഞ്ഞു.
ഇന്ദ്ര ഉവാച ജഗദീശ ജഗദ്ബീജ ഭക്താനാം ഭയഭഞ്ജന
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ലോകത്തിന്റെ വിത്ത്, ഭക്തരുടെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനേ,
ഹരിര്ജഗാമേത്യുക്ത്വാ തമാജഗാമ ച ഭാസ്കരഃ
ഹരിയും ഭാസ്കരനും പറഞ്ഞതുപോലെ അവിടെ എത്തി.
ശ്രീസൂര്യ്യ ഉവാച സുരശ്രേഷ്ഠ മഹാഭാഗ പാര്വതീശ നമോഽസ്തു തേ
ശ്രീസൂര്യൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, മഹാഭാഗവാനേ, പാർവതിയുടെ നാഥാ, നിനക്കു വന്ദനം.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ശ്രീസൂര്യ്യഃ സ ജഗാമ ഭയാത്തതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീസൂര്യൻ ഭയത്താൽ അവിടെ നിന്ന് പോയി.
ചന്ദ്ര ഉവാച ആത്മാരാമ സ്വയംപൂര്ണ പുണ്യശ്രവണകീര്ത്തന
ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവനേ, സ്വയം പൂർണ്ണനായവനേ, നിന്റെ ശ്രവണവും കീർത്തിയും പുണ്യമാകുന്നവനേ,
പവന ഉവാച ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാം ബീജരൂപ സനാതന
പവനൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയുടെ പ്രാചീനമായ വിത്തായവനേ,
ഇത്യേവം സ്തവനം ശ്രുത്വാ യോഗജ്ഞാനവിശാരദഃ
ഇങ്ങനെ സ്തുതി കേട്ട യോഗവും ജ്ഞാനവും നന്നായി അറിയുന്നവൻ,
ദൃഷ്ട്വാ സുരാന്ഭയാര്ത്തശ്ച പുനഃ സ്തോതും സമുദ്യതാന്
ദേവന്മാർ ഭയത്താൽ വലയ്ന്ന് വീണ്ടും സ്തുതിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്നത് കണ്ടു,
ഉത്തിഷ്ഠതോ മഹേശസ്യ ത്രാസലജ്ജായുതസ്യ ച
ഭയവും ലജ്ജയും നിറഞ്ഞ മഹേശൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ,
പശ്ചാത്താം കഥയിഷ്യാമി കഥാമതിമനോഹരാമ്
പിന്നീട് ആ അതിമനോഹരമായ കഥ ഞാൻ പറയാം.
നാരായണ ഉവാച പലായധ്വമിതി പ്രാഹ കൃപയാ പാര്വതീഭയാത്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: കാരുണ്യത്തോടെ, പാർവതിയുടെ ഭയത്തിൽ, 'ഒടുവിൽ ഓടിപ്പോകൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
ദേവാഃ പലായിതാ ഭീതാഃ പാര്വതീശാപഹേതുനാ
പാർവതീശന്റെ ശാപം കാരണം ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ ഓടിപ്പോയി.
തല്പാദുത്ഥായ സാ ദുര്ഗാ ന ച ദൃഷ്ട്വാ പുരസ്സുരാന്
പടുകയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ദുർഗ്ഗാ, മുന്നിൽ ദേവന്മാരെ കാണുന്നില്ല.
അദ്യപ്രഭൃതി തേ ദേവാ വ്യര്ഥവീര്യ്യാ ഭവന്ത്വിതി
ഇന്നുമുതൽ ആ ദേവന്മാർക്ക് ശക്തി ഇല്ലാതാകട്ടെ.
തതഃ ശിവഃ ശിവാം ദൃഷ്ട്വാ ക്രോധസംരക്തലോചനാമ്
അപ്പോൾ ശിവൻ, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന ശിവയെ നോക്കി,
ശിവസ്താം ദുഃഖിതാം ദൃഷ്ട്വാ ക്രോധസംരക്തലോചനാമ്
ശിവൻ, ദുഃഖിതയായും കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്നവളായും അവളെ കണ്ടു.
അതീവ ഭീതഃ സംത്രസ്ത ഉവാച മധുരം വചഃ കഥം രുഷ്ടാ ഗിരിശ്രേഷ്ഠകന്യേ ധന്യേ മനോഹരേ
അതി ഭയത്തിലും ഉണർന്നും ശിവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "പർവതരാജകുമാരിയേ, ഭാഗ്യവതിയേ, മനോഹരിയേ, നീ എങ്ങനെ കോപിച്ചു പോയി?"
മമ സൌഭാഗ്യരൂപേ ച പ്രാണാധിഷ്ഠാതൃദേവതേ
നീയാണ് എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ രൂപവും, എന്റെ ജീവന്റെ അധിഷ്ഠാനദേവതയും.
ബ്രഹ്മാണ്ഡസംഘേ നിഖിലേ കിമസാധ്യമിഹാവയോഃ
സകല ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളിലും നമ്മള്ക്ക് അസാധ്യമായത് എന്താണ്?
ദൈവാദജ്ഞാതദോഷസ്യ ശാന്തിം മേ കര്ത്തുമര്ഹസി
വിധിയുടെ ഫലമായി എനിക്ക് അറിയാത്ത ഒരു പിഴവ് സംഭവിച്ചു; അതിന് നീ എനിക്ക് ശാന്തി നൽകണം.
ത്വയാ വിനാ ഹീശ്വരശ്ച ശവതുല്യോഽശിവഃ സദാ
നീ ഇല്ലാതെ ഞാൻ എപ്പോഴും ശവംപോലെയും അശുഭനുമായിരിക്കും.
തുഷ്ടിസ്ത്വം ച തഥാ പുഷ്ടിഃ ശാന്തിസ്ത്വം ക്ഷാന്തിരേവ ച
നീയാണ് തൃപ്തിയും, നീയാണ് പോഷണവും, നീയാണ് സമാധാനവും, നീയാണ് ക്ഷമയും.
സര്വാധാരസ്വരൂപാ ത്വം സര്വബീജസ്വരൂപിണീ
നീയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരവും, എല്ലാത്തിനും വിത്തായ രൂപവും.
ത്വത്കോപവിഷസംദഗ്ധം ദ്രുതം ജീവയ മാം മൃതമ്
നിന്റെ കോപത്തിന്റെ വിഷത്തിൽ കത്തിയ ഞാൻ, മരിച്ചവനായി, ദയവായി എനിക്ക് ഉടൻ ജീവൻ നൽകണം.
ശംകരസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ക്ഷമായുക്താ ച പാര്വതീ
ശംകരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ക്ഷമയോടെ പാർവതി,
പാര്വത്യുവാച ആത്മാരാമം പൂര്ണകാമം സര്വദേഹേഷ്വവസ്ഥിതമ്
പാർവതി പറഞ്ഞു: "സ്വയം തൃപ്തിയും, എല്ലാ ദേഹങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നവനും, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവനും ആയവൻ—"