ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ പ്രസാദേന നിര്ഭയോഽഹം നിരാമയഃ
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ ഭയമില്ലാതെ രോഗരഹിതനായി.
സ്വപാപേന മൃതസ്താതോ പുരാ വൈ വിഷ്ണുനിന്ദയാ
വിഷ്ണുവിനെ നിന്ദിച്ചതിനാൽ എന്റെ അച്ഛൻ തന്റെ പാപം കൊണ്ടു പഴയകാലത്ത് മരിച്ചിരുന്നു.
ത്രിപുരഃ കിങ്കരോഽസ്മാകം വീരത്വേന ന ഗണ്യതേ
ത്രിപുരൻ ഞങ്ങളുടെ ദാസനാണ്; അവന്റെ വീരത്വം ആരും കണക്കാക്കുന്നില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ ദാനവശ്രേഷ്ഠോ വിരരാമ ച സംസദി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദാനവശ്രേഷ്ഠൻ സഭയിൽ മൗനമായി.
ബ്രഹ്മോവാച സുപ്രീത്യാ ചരണം വത്സ സര്വമങ്ഗലകാരണമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മകനേ, വലിയ സ്നേഹത്തോടെ സർവ്വമംഗളത്തിന്റെയും കാരണമായ പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കു.
താരാം ഭിക്ഷാം ദേഹി മഹ്യം ഭിക്ഷുകായ ച വേധസേ
താരയെ ദാനമായി എനിക്ക്, ഈ ഭിക്ഷക്കാരനും സൃഷ്ടാവിനും, തരിക.
സനത്കുമാര ഉവാച യസ്യ ഭിക്ഷുര്ജഗദ്ധാതാ തസ്യ കീര്തേശ്ച കാ കഥാ
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: ലോകത്തെ സൃഷ്ടാവൻ ഭിക്ഷക്കാരനാകുമ്പോൾ അവന്റെ മഹത്വം പറയാൻ എന്തുണ്ട്?
സനാതന ഉവാച രക്ഷിതഃ കൃഷ്ണചക്രേണ വൈഷ്ണവഃ പുണ്യവാഞ്ഛുചിഃ
സനാതനൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ചക്രം കാവലിരിക്കുന്ന വൈഷ്ണവൻ പുണ്യവാനും ശുദ്ധനും ആകുന്നു.
സനന്ദന ഉവാച ഗുരുശ്ച വൈഷ്ണവഃ ശുക്രഃ സ ച കേന ജിതോ മഹാന്
സനന്ദനൻ പറഞ്ഞു: ഗുരുവും വൈഷ്ണവനായ ശുക്രനും ആ മഹാനായവൻ എങ്ങനെ ജയിക്കപ്പെട്ടു?
സനക ഉവാച പുണ്യദീപോ ന നിര്വാതി പാഷണ്ഡേനൈവ വായുനാ ।। 2.61.
സനകനു പറഞ്ഞു: പുണ്യത്തിന്റെ വിളക്ക് പാഷണ്ഡരുടെ കാറ്റുകൊണ്ട് അണയുന്നില്ല.
ഋഷയ ഊചുഃ സ്വകീര്തിം രക്ഷ സുചിരം പ്രാര്ഥയാമഃ പുനഃ പുനഃ
മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങളുടെ കീർത്തി ദീർഘകാലം നിലനില്ക്കട്ടെ എന്ന് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
പ്രഹ്രാദ ഉവാച കര്ത്താരം ബ്രൂഹി മന്നാഥം ഗുരും ശുക്രം സതാം വരമ്
പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടാവായ എന്റെ പ്രഭുവും ഗുരുവുമായ ശുക്രനെ, സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ശ്രേഷ്ഠനെയും കുറിച്ച് പറയൂ.
ശിഷ്യാണാമാധിപത്യേ ച സാധൂനാം ഗുരുരീശ്വരഃ
ശിഷ്യന്മാരുടെ മേൽ അധികാരം ഉള്ളവനും, സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ഇടയിൽ ഗുരുവാണ് പ്രധാനൻ.
വയം ഭൃത്യാശ്ച പോഷ്യാശ്ച സ്വഗുരോഃ പരിചാരകാഃ
ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവിന്റെ ഭൃത്യന്മാരും, ആശ്രിതരുമാണ്; അവിടുത്തെ സേവകരാണ് ഞങ്ങൾ.
പ്രഹ്രാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ചകാര പ്രാര്ഥനാം കവിമ്
പ്രഹ്ലാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട കവിയൻ തന്റെ പ്രാർത്ഥന നടത്തി.
ദത്ത്വാ താരാം വിധും ശുക്രഃ പ്രണനാമ വിധേഃ പദേ
താരയെ ചന്ദ്രനു നൽകി, ശുക്രൻ സൃഷ്ടാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി.
പ്രഹ്ലാദഃ സഗണോ ഭക്ത്യാ നമസ്കൃത്യ വിധേഃ പദേ
പ്രഹ്ലാദനും അവന്റെ അനുയായികളും ഭക്തിപൂർവ്വം സൃഷ്ടാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി.
ബ്രഹ്മാ ദദര്ശ താരാം ച പ്രണതാം സ്വപദേ സതീമ്
ബ്രഹ്മാവ് ഭക്തിപൂർവ്വം തന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങിയ സത്യസന്ധയായ താരയെ കണ്ടു.
ചന്ദ്രം ച പ്രണതം ധാതാ ക്രോഡേ സംസ്ഥാപ്യ മായയാ
വണങ്ങിയ ചന്ദ്രനെ സൃഷ്ടാവ് തന്റെ മായാവശാൽ മടിയിൽ ഇരുത്തി സംരക്ഷിച്ചു.
താരേ ത്യജ ഭയം മത്തഃ ഭയം കിം തേ മയി സ്ഥിതേ 2.61.
താരേ, എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഭയപ്പെടേണ്ട; ഞാൻ സമീപം ഇരിക്കുമ്പോൾ നിനക്കു എന്തിനാണ് ഭയം?
ദുര്ബലാ ബലിനാ ഗ്രസ്താ നിഷ്കാമാ ന ച്യുതാ ഭവേത്
ദുർബലൻ ശക്തനാൽ പിടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആഗ്രഹം ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ വീഴുന്നില്ല.
സകാമാ കാമതോ ജാരം ഭജതേ സ്വസുഖേന ച
ആഗ്രഹമുള്ളവൾ, ആഗ്രഹത്താൽ തന്റെ ആനന്ദത്തിനായി പ്രേമിയെ അനുഭവിക്കുന്നു.
കുമ്ഭീപാകേ പച്യതേ സാ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരമ്
അവൾ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് കുംഭീപാകത്തിൽ പാകം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
പാപീ യസ്യാശ്ച തസ്യാശ്ച സാധുഭിഃ പരിവര്ജിതമ്
പാപകരമായ പ്രവൃത്തിയുള്ളവളെ സന്മാർഗ്ഗികൾ ഒഴിവാക്കുന്നു.
ത്യജ ലജ്ജാം മഹാഭാഗേ സര്വം ച പ്രാക്തനാദ്ഭവേത്
മഹാഭാഗേ, ലജ്ജ ഉപേക്ഷിക്കൂ; എല്ലാം പൂർവ്വകർമ്മഫലമാണ്.
ചന്ദ്രസ്യ ഗര്ഭം ഹേ താത ബിഭര്മ്യദ്യ സ്വകര്മണാ
പ്രിയനേ, ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ചന്ദ്രന്റെ ഗർഭം ധരിക്കുന്നു.
യദാ ജഗ്രാഹ ചന്ദ്രോ മാം ദയാഹീനശ്ച ദുര്മതിഃ
ദയയില്ലാത്ത ദുഷ്ടചിത്തനായ ചന്ദ്രൻ എന്നെ പിടിച്ചപ്പോൾ,
കുമാരം സുന്ദരം തത്ര ജ്വലന്തം ബ്രഹ്മതേജസാ
അവിടെ ബ്രഹ്മതേജസ്സാൽ ദീപ്തമായ ഒരു സുന്ദരമായ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
ജഗാമ സ സ്വഭവനം ബ്രഹ്മാ സിന്ധുതടം യയൌ
അവൻ തന്റെ വീടിലേക്ക് പോയി; ബ്രഹ്മാവ് സമുദ്രത്തിൻ്റെ തീരത്തേക്ക് നടന്നു.
ആശിഷം ശമ്ഭുധര്മാഭ്യാം ദത്ത്വാ ലോകം യയൌ വിധിഃ 2.61.
ശംഭുവിനും ധർമ്മനുമാണ് അനുഗ്രഹം നൽകി, സ്രഷ്ടാവ് തന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി.