ഭക്തി നിര്മഥനം ഭക്തോ മോക്ഷം നോ വാഞ്ഛതി പ്രഭോഃ
പ്രഭോ, ഭക്തന്ക്ക് മോക്ഷം ആഗ്രഹമല്ല; ഭക്തിയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവം മാത്രമാണ് അവന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
വാക്സിദ്ധിം ചൈവ ധാതൃത്വം ഭക്താനാം നഹി വാഞ്ഛിതമ്
വാക്കിന്റെ സിദ്ധിയും സൃഷ്ടാവിന്റെ സ്ഥാനം പോലും ഭക്തന്മാര്ക്ക് ആഗ്രഹമല്ല.
അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ധര്മോഽനന്തശ്ച കശ്യപഃ
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ധര്മ്മനും അനന്തനും കശ്യപനും,
കപിലശ്ച കുമാരശ്ച നരനാരായണാവൃഷീ
കപിലനും കുമാരനും നരനും നാരായണനും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഋഷിമാരും,
ഭൃഗുഃ ശുക്രശ്ച ദുര്വാസാ വസിഷ്ഠഃ ക്രതുരംഗിരാഃ
ഭൃഗു, ശുക്ര, ദുര്വാസ, വസിഷ്ഠ, ക്രതു, അങ്കിരസ് ഇവരും,
വായുഃ സൂര്യശ്ച ഗരുഡോ ദക്ഷോ ഗണപതിഃ സ്വയമ്
വായു, സൂര്യന്, ഗരുഡന്, ദക്ഷന്, സ്വയം ഗണപതി ഇവരും,
യേ ച തസ്യ കലാഃ ശ്രേഷ്ഠാസ്തേ തദ്ഭക്തിപരായണാഃ
അവന്റെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ കലകള് പോലും ഭഗവത്ഭക്തിയിലാണു ലയിക്കുന്നത്.
ലക്ഷ്മീമായാകാമബീജം ങേന്തം കൃഷ്ണപദം മുനേ ।। 2.60.
മുനിവേ, ലക്ഷ്മി, മായ, കാമം എന്നിവയുടെ വിത്ത് കൃഷ്ണപാദത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
തത്പുരശ്ചരണം ധ്യാനം ശുദ്ധേ മന്ദാകിനീതടേ
അത് സംബന്ധിച്ച കര്മ്മങ്ങളും ധ്യാനവും വിശുദ്ധമായ മന്ദാകിനി തീരത്ത് നടത്തണം.
വിഷണ്ണോ ഹി ഭവാബ്ധൌ ച ബഭൂവ തമുവാച ഹ
ഭവസമുദ്രത്തില് വിഷണ്ണനായി അവന് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ബൃഹസ്പതിരുവാച താരാ തിഷ്ഠതു തത്രൈവ ന തയാ മേ പ്രയോജനമ്
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: താര അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ; എനിക്ക് അവളെ വേണ്ടതില്ല.
പശ്യാമി വിഷതുല്യം ച സര്വം നശ്വരമീശ്വര
എല്ലാം വിഷംപോലെയാണ്, എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു, പ്രഭോ.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച സമ്ഭാവിതസ്യ ദുശ്ചര്ച്ചാ മരണാദതിരിച്യതേ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ആദരിക്കപ്പെടുന്നവർക്കു അപമാനം മരണത്തേക്കാൾ വലുതാണ്.
പുരോ ഗച്ഛ മഹാഭാഗ തമേതം നര്മദാതടമ്
നിനക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടാകട്ടെ, നീ മുന്നോട്ട് പോയി ആ നർമദാതീരത്തേക്ക് ചെല്ലൂ.
ശിവസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ യയൌ സുരഗുരുഃ സ്വയമ്
ശിവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ദേവഗുരു സ്വയം പുറപ്പെട്ടു.
സഗണം ശങ്കരം ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നവദനേക്ഷണമ്
സഹചാരികളോടൊപ്പം കനിവോടെ പ്രകാശമുള്ള മുഖത്തോടെ ശങ്കരനെ കണ്ടു.
നനാമ ശമ്ഭുഃ ശിരസാ വിഷ്ണും ച കമലോദ്ഭവമ്
ശംഭു തലവാങ്ങി വിഷ്ണുവിനും കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനും നമസ്കരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര ചാഗമച്ച ബൃഹസ്പതിഃ 2.60.
അതിനിടയിൽ, അവിടെ ബൃഹസ്പതിയും എത്തി.
സൂര്യ്യം ധര്മമനന്തം ച നരം മാം ച മുനീശ്വരാന്
സൂര്യനും ധർമ്മനും അനന്തനും നരനും എന്നെയും മഹർഷിമാരെയും അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.
സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ യുക്തിമൂചേ തത്ര ച സംസദി
മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, അവൻ അവിടത്തെ സഭയിൽ സംസാരിച്ചു.
വിഷ്ണുരുവാച ശുക്രം കഞ്ചിച്ച മധ്യസ്ഥം പ്രസ്ഥാപയിതുമര്ഹഥ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്ക് ശുക്രനെയോ അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും മധ്യസ്ഥനായവനെയോ അയക്കാം.
വിഗ്രഹേണൈവ വിഷമം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ
വൈരത്തിലൂടെ മാത്രം കാര്യങ്ങൾ കഠിനമാകും; അതിൽ സംശയമില്ല.
സുരൈഃ സ്തുതശ്ച സന്തുഷ്ടഃ ശുക്രാചാര്യ്യോ ഭവിഷ്യതി
ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ചാൽ സന്തോഷത്തോടെ ശുക്രാചാര്യൻ അനുകൂലനാകും.
യുവാഭ്യാം പ്രാര്ഥ്യമാനോഽഹം യുവയോഃ സ്തവനേന ച
നിങ്ങൾ ഇരുവരും അപേക്ഷിക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം നാഥസ്തത്രൈവാന്തര ധീയത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ അവിടെ നിന്നു അപ്രത്യക്ഷനായി.
ഗതേ ച ജഗതാം നാഥേ ശ്വേതദ്വീപം ച നാരദ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, നാരദാ,
മുനീന്ദേവാംശ്ച സംബോധ്യ ബ്രഹ്മാ വൈ തത്ര സംസദി 2.60.
മഹർഷിമാരെയും ദേവന്മാരെയും വിളിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് ആ സഭയിൽ സംസാരിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച അസ്മാകം ച സമഃ സ്നേഹോ ദൈത്യേ ദേവേ ച പുത്രകാഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: കുട്ടികളേ, ദാനവന്മാരോടും ദേവന്മാരോടും ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം ഒരുപോലെയാണ്.
ദൈത്യാനാം ച ഗുരും ശുക്രം പ്രപന്നശ്ച നിശാകരഃ
ദൈത്യന്മാരുടെ ഗുരുവായ ശുക്രന്റെ അടുക്കിലേക്ക് ചന്ദ്രൻ എത്തി.
താരാഹേതോരഹം യാമി ശുക്രസ്യ ഭവനം സുരാഃ
ദേവന്മാരേ, താരയെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ ശുക്രന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു.