അഹം ബ്രഹ്മാ ച ശേഷശ്ച ധര്മഃ സാക്ഷീ ച കര്മ്മണാമ്
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ശേഷനും ധർമ്മവും കര്മ്മങ്ങൾക്കു സാക്ഷിയായവനും—
ഫലം കര്മാനുരൂപേണ സര്വേഷാം ഭാരതേ ഭവേത്
ഭാരതത്തിൽ എല്ലാവർക്കും ഫലം അവരുടെ കര്മ്മത്തിന് അനുസരിച്ചായിരിക്കും.
ഹന്തി തേഷാം കര്മ പൂര്വം ഭക്താനാം ഭക്തവത്സലഃ
ഭക്തന്മാരെ അതിയായ സ്നേഹത്തോടെ കാണുന്ന ഭഗവാൻ അവരുടെ പഴയ കര്മ്മഫലങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്നു.
തേജസ്വിനാം ച പ്രവരം വൈഷ്ണവം ഭൃഗുനന്ദനമ്
പ്രഭയുള്ളവരില് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന് ഭൃഗുവിന്റെ വംശജനായ വൈഷ്ണവനാണ്.
സുദര്ശനോ ബലിഷ്ഠം ച ശുക്രം ജേതും ന ശക്തിമാന്
ശക്തനായ സുദര്ശനും ശുക്രനെ ജയിക്കാന് കഴിയില്ല.
ഭജ സത്യം പരം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണമാത്മാനമീശ്വരമ്
നിജസത്യമായ പരബ്രഹ്മമായ കൃഷ്ണനെ, ആത്മാവിനെയും ഈശ്വരനെയും ആരാധിച്ചുകൊള്ക.
മന്ത്രം തസ്യ പ്രദാസ്യാമി ഭ്രാതഃ കല്പതരും പരമ്
സഹോദരാ, ഞാന് നിന്നെ അതിന്റെ മന്ത്രം നല്കാം—അത് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഇഷ്ടവൃക്ഷംപോലെയാണ്.
ബ്രഹ്മാദിസ്തംബപര്യ്യന്തം നശ്വരം ജലബിമ്ബവത് താവദ്ഭവേച്ഛാ ഭോഗേച്ഛാ സ്ത്രീസുഖേച്ഛാ നൃണാമിഹ ।। 2.60.
ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ എല്ലാം വെള്ളബുഡ്ബുദംപോലെ നശ്വരമാണ്; ആസ്വാദനത്തിനും സ്ത്രീസുഖത്തിനും ഇച്ഛകള് മനുഷ്യരില് ഉണ്ടാകുന്നവരെ വരെ ഇവ നിലനില്ക്കും.
യാവദ്ഗുരുമുഖാമ്ഭോജാന്ന പ്രാപ്നോതി മനും ഹരേഃ
ഗുരുവിന്റെ കമലപോലുള്ള വായില് നിന്ന് ഹരിയുടെ മന്ത്രം ലഭിക്കുന്നതുവരെ,
ഇന്ദ്രത്വമമരത്വം ച നഹി വാഞ്ഛന്തി വൈഷ്ണവാഃ
വൈഷ്ണവന്മാര്ക്ക് ഇന്ദ്രപദവിയോ അമരത്വമോ ആഗ്രഹമില്ല.
ഭക്തി നിര്മഥനം ഭക്തോ മോക്ഷം നോ വാഞ്ഛതി പ്രഭോഃ
പ്രഭോ, ഭക്തന്ക്ക് മോക്ഷം ആഗ്രഹമല്ല; ഭക്തിയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവം മാത്രമാണ് അവന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
വാക്സിദ്ധിം ചൈവ ധാതൃത്വം ഭക്താനാം നഹി വാഞ്ഛിതമ്
വാക്കിന്റെ സിദ്ധിയും സൃഷ്ടാവിന്റെ സ്ഥാനം പോലും ഭക്തന്മാര്ക്ക് ആഗ്രഹമല്ല.
അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ധര്മോഽനന്തശ്ച കശ്യപഃ
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ധര്മ്മനും അനന്തനും കശ്യപനും,
കപിലശ്ച കുമാരശ്ച നരനാരായണാവൃഷീ
കപിലനും കുമാരനും നരനും നാരായണനും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഋഷിമാരും,
ഭൃഗുഃ ശുക്രശ്ച ദുര്വാസാ വസിഷ്ഠഃ ക്രതുരംഗിരാഃ
ഭൃഗു, ശുക്ര, ദുര്വാസ, വസിഷ്ഠ, ക്രതു, അങ്കിരസ് ഇവരും,
വായുഃ സൂര്യശ്ച ഗരുഡോ ദക്ഷോ ഗണപതിഃ സ്വയമ്
വായു, സൂര്യന്, ഗരുഡന്, ദക്ഷന്, സ്വയം ഗണപതി ഇവരും,
യേ ച തസ്യ കലാഃ ശ്രേഷ്ഠാസ്തേ തദ്ഭക്തിപരായണാഃ
അവന്റെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ കലകള് പോലും ഭഗവത്ഭക്തിയിലാണു ലയിക്കുന്നത്.
ലക്ഷ്മീമായാകാമബീജം ങേന്തം കൃഷ്ണപദം മുനേ ।। 2.60.
മുനിവേ, ലക്ഷ്മി, മായ, കാമം എന്നിവയുടെ വിത്ത് കൃഷ്ണപാദത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
തത്പുരശ്ചരണം ധ്യാനം ശുദ്ധേ മന്ദാകിനീതടേ
അത് സംബന്ധിച്ച കര്മ്മങ്ങളും ധ്യാനവും വിശുദ്ധമായ മന്ദാകിനി തീരത്ത് നടത്തണം.
വിഷണ്ണോ ഹി ഭവാബ്ധൌ ച ബഭൂവ തമുവാച ഹ
ഭവസമുദ്രത്തില് വിഷണ്ണനായി അവന് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ബൃഹസ്പതിരുവാച താരാ തിഷ്ഠതു തത്രൈവ ന തയാ മേ പ്രയോജനമ്
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: താര അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ; എനിക്ക് അവളെ വേണ്ടതില്ല.
പശ്യാമി വിഷതുല്യം ച സര്വം നശ്വരമീശ്വര
എല്ലാം വിഷംപോലെയാണ്, എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു, പ്രഭോ.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച സമ്ഭാവിതസ്യ ദുശ്ചര്ച്ചാ മരണാദതിരിച്യതേ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ആദരിക്കപ്പെടുന്നവർക്കു അപമാനം മരണത്തേക്കാൾ വലുതാണ്.
പുരോ ഗച്ഛ മഹാഭാഗ തമേതം നര്മദാതടമ്
നിനക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടാകട്ടെ, നീ മുന്നോട്ട് പോയി ആ നർമദാതീരത്തേക്ക് ചെല്ലൂ.
ശിവസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ യയൌ സുരഗുരുഃ സ്വയമ്
ശിവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ദേവഗുരു സ്വയം പുറപ്പെട്ടു.
സഗണം ശങ്കരം ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നവദനേക്ഷണമ്
സഹചാരികളോടൊപ്പം കനിവോടെ പ്രകാശമുള്ള മുഖത്തോടെ ശങ്കരനെ കണ്ടു.
നനാമ ശമ്ഭുഃ ശിരസാ വിഷ്ണും ച കമലോദ്ഭവമ്
ശംഭു തലവാങ്ങി വിഷ്ണുവിനും കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനും നമസ്കരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര ചാഗമച്ച ബൃഹസ്പതിഃ 2.60.
അതിനിടയിൽ, അവിടെ ബൃഹസ്പതിയും എത്തി.
സൂര്യ്യം ധര്മമനന്തം ച നരം മാം ച മുനീശ്വരാന്
സൂര്യനും ധർമ്മനും അനന്തനും നരനും എന്നെയും മഹർഷിമാരെയും അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.
സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ യുക്തിമൂചേ തത്ര ച സംസദി
മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, അവൻ അവിടത്തെ സഭയിൽ സംസാരിച്ചു.