പരിപക്വാ വിപക്വാ വാ വൈഷ്ണവാഃ സാധവശ്ച തേ
പൂർണമായാലോ അപൂർണമായാലോ, വൈഷ്ണവരും സദാചാരമുള്ളവരും ആണെങ്കിൽ അതുപോലെയാണ്.
യഥാ വഹ്നൌ ശുഷ്കതൃണം ഭസ്മീഭൂതം ഭവേത്സദാ
എങ്ങനെ ഉണക്കമുളക് എപ്പോഴും അഗ്നിയിൽ ചാരമാകുന്നുവോ,
ഗുരുവക്ത്രാദ്വിഷ്ണുമന്ത്രോ യസ്യ കര്ണേ പ്രവേക്ഷ്യതി
ഗുരുവിന്റെ വായിലൂടെ വിഷ്ണുമന്ത്രം ഒരാളുടെ ചെവിയിൽ ചൊല്ലിയാൽ,
പുംസാം ശതം പിതൄണാം ച ശതം മാതാമഹസ്യ ച
അത് പിതൃവംശത്തിലെ നൂറ് പേരെയും മാതാവിന്റെ വംശത്തിലെ നൂറ് പേരെയും മോചിപ്പിക്കുന്നു.
ഗയായാം പിണ്ഡദാനേന പിണ്ഡദാഃ പിണ്ഡഭോജിനമ്
ഗയയിൽ പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചാൽ, പിണ്ഡം നൽകുന്നവരും പിണ്ഡം സ്വീകരിക്കുന്നവരും—
മന്ത്രഗ്രഹണമാത്രേണ ജീവന്മുക്തോ ഭവേന്നരഃ
മന്ത്രം സ്വീകരിച്ചുകൂടിയാൽ തന്നെ മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം നേടുന്നു.
പുനന്ത്യേവ ഹി തീര്ഥാനി ഗങ്ഗാദീനി ച ഭാരതേ
ഭാരതത്തിലെ ഗംഗാദി തീർത്ഥങ്ങൾ എല്ലാം പവിത്രമാക്കുന്നു.
പാപാനി പാപിനാം തീര്ഥേ യാവന്തി പ്രഭവന്തി ച 2.60.
തീർത്ഥങ്ങളിൽ പാപികൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന എത്രയോ പാപങ്ങൾ—
കൃഷ്ണമന്ത്രോപാസകാനാം രജസാ പാദപദ്മയോഃ
കൃഷ്ണമന്ത്രം ഉപാസിക്കുന്നവരുടെ പാദധൂളിയാൽ,
വായുശ്ച പവനോ വഹ്നിഃ സൂര്യ്യഃ സര്വം പുനാതി ച
കാറ്റും വായുവും അഗ്നിയും സൂര്യനും എല്ലാം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.
അഹം ബ്രഹ്മാ ച ശേഷശ്ച ധര്മഃ സാക്ഷീ ച കര്മ്മണാമ്
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ശേഷനും ധർമ്മവും കര്മ്മങ്ങൾക്കു സാക്ഷിയായവനും—
ഫലം കര്മാനുരൂപേണ സര്വേഷാം ഭാരതേ ഭവേത്
ഭാരതത്തിൽ എല്ലാവർക്കും ഫലം അവരുടെ കര്മ്മത്തിന് അനുസരിച്ചായിരിക്കും.
ഹന്തി തേഷാം കര്മ പൂര്വം ഭക്താനാം ഭക്തവത്സലഃ
ഭക്തന്മാരെ അതിയായ സ്നേഹത്തോടെ കാണുന്ന ഭഗവാൻ അവരുടെ പഴയ കര്മ്മഫലങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്നു.
തേജസ്വിനാം ച പ്രവരം വൈഷ്ണവം ഭൃഗുനന്ദനമ്
പ്രഭയുള്ളവരില് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന് ഭൃഗുവിന്റെ വംശജനായ വൈഷ്ണവനാണ്.
സുദര്ശനോ ബലിഷ്ഠം ച ശുക്രം ജേതും ന ശക്തിമാന്
ശക്തനായ സുദര്ശനും ശുക്രനെ ജയിക്കാന് കഴിയില്ല.
ഭജ സത്യം പരം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണമാത്മാനമീശ്വരമ്
നിജസത്യമായ പരബ്രഹ്മമായ കൃഷ്ണനെ, ആത്മാവിനെയും ഈശ്വരനെയും ആരാധിച്ചുകൊള്ക.
മന്ത്രം തസ്യ പ്രദാസ്യാമി ഭ്രാതഃ കല്പതരും പരമ്
സഹോദരാ, ഞാന് നിന്നെ അതിന്റെ മന്ത്രം നല്കാം—അത് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഇഷ്ടവൃക്ഷംപോലെയാണ്.
ബ്രഹ്മാദിസ്തംബപര്യ്യന്തം നശ്വരം ജലബിമ്ബവത് താവദ്ഭവേച്ഛാ ഭോഗേച്ഛാ സ്ത്രീസുഖേച്ഛാ നൃണാമിഹ ।। 2.60.
ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ എല്ലാം വെള്ളബുഡ്ബുദംപോലെ നശ്വരമാണ്; ആസ്വാദനത്തിനും സ്ത്രീസുഖത്തിനും ഇച്ഛകള് മനുഷ്യരില് ഉണ്ടാകുന്നവരെ വരെ ഇവ നിലനില്ക്കും.
യാവദ്ഗുരുമുഖാമ്ഭോജാന്ന പ്രാപ്നോതി മനും ഹരേഃ
ഗുരുവിന്റെ കമലപോലുള്ള വായില് നിന്ന് ഹരിയുടെ മന്ത്രം ലഭിക്കുന്നതുവരെ,
ഇന്ദ്രത്വമമരത്വം ച നഹി വാഞ്ഛന്തി വൈഷ്ണവാഃ
വൈഷ്ണവന്മാര്ക്ക് ഇന്ദ്രപദവിയോ അമരത്വമോ ആഗ്രഹമില്ല.
ഭക്തി നിര്മഥനം ഭക്തോ മോക്ഷം നോ വാഞ്ഛതി പ്രഭോഃ
പ്രഭോ, ഭക്തന്ക്ക് മോക്ഷം ആഗ്രഹമല്ല; ഭക്തിയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവം മാത്രമാണ് അവന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
വാക്സിദ്ധിം ചൈവ ധാതൃത്വം ഭക്താനാം നഹി വാഞ്ഛിതമ്
വാക്കിന്റെ സിദ്ധിയും സൃഷ്ടാവിന്റെ സ്ഥാനം പോലും ഭക്തന്മാര്ക്ക് ആഗ്രഹമല്ല.
അഹം ബ്രഹ്മാ ച വിഷ്ണുശ്ച ധര്മോഽനന്തശ്ച കശ്യപഃ
ഞാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ധര്മ്മനും അനന്തനും കശ്യപനും,
കപിലശ്ച കുമാരശ്ച നരനാരായണാവൃഷീ
കപിലനും കുമാരനും നരനും നാരായണനും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഋഷിമാരും,
ഭൃഗുഃ ശുക്രശ്ച ദുര്വാസാ വസിഷ്ഠഃ ക്രതുരംഗിരാഃ
ഭൃഗു, ശുക്ര, ദുര്വാസ, വസിഷ്ഠ, ക്രതു, അങ്കിരസ് ഇവരും,
വായുഃ സൂര്യശ്ച ഗരുഡോ ദക്ഷോ ഗണപതിഃ സ്വയമ്
വായു, സൂര്യന്, ഗരുഡന്, ദക്ഷന്, സ്വയം ഗണപതി ഇവരും,
യേ ച തസ്യ കലാഃ ശ്രേഷ്ഠാസ്തേ തദ്ഭക്തിപരായണാഃ
അവന്റെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ കലകള് പോലും ഭഗവത്ഭക്തിയിലാണു ലയിക്കുന്നത്.
ലക്ഷ്മീമായാകാമബീജം ങേന്തം കൃഷ്ണപദം മുനേ ।। 2.60.
മുനിവേ, ലക്ഷ്മി, മായ, കാമം എന്നിവയുടെ വിത്ത് കൃഷ്ണപാദത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
തത്പുരശ്ചരണം ധ്യാനം ശുദ്ധേ മന്ദാകിനീതടേ
അത് സംബന്ധിച്ച കര്മ്മങ്ങളും ധ്യാനവും വിശുദ്ധമായ മന്ദാകിനി തീരത്ത് നടത്തണം.
വിഷണ്ണോ ഹി ഭവാബ്ധൌ ച ബഭൂവ തമുവാച ഹ
ഭവസമുദ്രത്തില് വിഷണ്ണനായി അവന് അവനോട് പറഞ്ഞു.