മിഥ്യാസാക്ഷ്യം യോ ദദാതി കാമാത്ക്രോധാത്തഥാ ഭയാത്
ആശയത്താൽ, കോപത്താൽ, ഭയത്താൽ, ആരെങ്കിലും തെറ്റായ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നവൻ,
പുണ്യമാത്രം ചാപി രാജന്യോ ഹന്തി സ കൃതഘ്നകഃ
പുണ്യത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന രാജാവും കൃതഘ്നനാണ്.
മിഥ്യാസാക്ഷ്യം പാക്ഷികം വാ ഭാരതേ വക്തി യോ നൃപ
രാജാവേ, ഭാരതത്തിൽ ആരെങ്കിലും തെറ്റായതോ ഭാഗികമായതോ സാക്ഷ്യം പറയുന്നവൻ,
സന്തതം വേഷ്ടിതഃ സര്പൈര്ഭീതോ വൈ ഭക്ഷിതസ്തഥാ 2.52.
അവൻ എപ്പോഴും പാമ്പുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭയപ്പെട്ട്, അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ ഭക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
കൃകലാസോ ഭവേത്തത്ര ഭാരതേ സപ്തജന്മസു
ഭാരതത്തിൽ അവൻ ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കു കൃകലാസം (പല്ലി) ആയി മാറുന്നു.
തതോ ഭവേദ്വൈ വൃക്ഷശ്ച മഹാരണ്യേ തു ശാല്മലിഃ
അതിനുശേഷം, വലിയ കാടിൽ അവൻ ശാല്മലി എന്ന വൃക്ഷമായി ജനിക്കുന്നു.
ആസ്തീക ഉവാച നരാണാം മാതൃഗമനേ പ്രായശ്ചിത്തം ന വിദ്യതേ
ആസ്തികൻ പറഞ്ഞു: പുരുഷന്മാർ മാതാവിനെ സമീപിക്കുന്നതിനു പ്രായശ്ചിത്തം ഇല്ല.
ഭാരതേ ച നൃപശ്രേഷ്ട യോ ദോഷോ മാതൃഗാമിനാമ്
രാജാവേ, ഭാരതത്തിൽ, മാതാവിനെ സമീപിക്കുന്നവർക്കുള്ള പിഴവെന്താണ്?
ബ്രാഹ്മണ്യാസ്താവദേവ സ്യാദ്ദോഷഃ ശൂദ്രേണ മൈഥുനേ
ബ്രാഹ്മണൻ ശൂദ്ര സ്ത്രീയുമായി ലൈംഗിക ബന്ധം പുലർത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന പിഴവു പോലെ തന്നെയാണ്.
സഗര്ഭഭ്രാതൃപത്നീനാ ഭഗിനീനാം തഥൈവ ച
ഗർഭിണിയായ സഹോദരിയുടെ ഭാര്യയുമായി, സഹോദരിയുമായി, അതുപോലെ തന്നെയാണ്.
യഃ കരോതി മഹാപാപീ ചൈതാഭിഃ സഹ മൈഥുനമ്
ഏതെവരും വലിയ പാപികളായി ഈ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം ലൈംഗിക ബന്ധം പുലർത്തുന്നവൻ,
നാധികാരോ ഭവേത്തസ്യ സൂര്യ്യമണ്ഡലദര്ശനേ
അവനു സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കാണാൻ യോജ്യതയില്ല.
സര്വതീര്ഥജലം ചൈവ വിപ്രപാദോദകം തഥാ
സകല തീർത്ഥജലം പോലും, ബ്രാഹ്മണന്റെ കാലിന്റെ വെള്ളം പോലും, അവൻ അർഹനല്ല.
ദൈവം ഗുരും ബ്രാഹ്മണം ച നമസ്കര്തും ന ചാര്ഹതി 2.52.
ദേവന്മാരെ, ഗുരുവിനെ, ബ്രാഹ്മണനെ വണങ്ങാനും അവൻ യോഗ്യനല്ല.
ദേവതാഃ പിതരോ വിപ്രാ നൈവ ഗൃഹ്ണന്തി ഭാരതേ
ഭാരതഭൂമിയിൽ ദേവതകളും പിതാക്കളും ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവനിൽ നിന്നു യാതൊരു വഴിപാട് പോലും സ്വീകരിക്കാറില്ല.
സപ്തരാത്രം ഹ്യുപവസേദ്ദൈവസ്പര്ശാത്തഥാ ദ്വിജഃ
അങ്ങനെയുള്ള ദൈവസ്പർശം സംഭവിച്ചാൽ, ദ്വിജൻ ഏഴു രാത്രികൾ ഉപവസിക്കണം.
തത്പാപാത്പതിതോ ദേശഃ കന്യാവിക്രയിണോ യഥാ
അങ്ങനെയുള്ള പാപം മൂലം ആ ദേശം വീഴുന്നു, മകളെ വിൽക്കുന്നവന്റെ ദേശംപോലെ.
നൃണാം ച തത്സമം പാപം ഭവത്യേവ ന സംശയഃ
ആ പാപം മനുഷ്യർക്കും തുല്യമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ദിവാനിശം ഭ്രമേത്തത്ര ചക്രാവര്ത്തം നിരന്തരമ്
അവൻ പകലും രാത്രിയും അവിടെ അനന്തമായി ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കും.
ഏവം നിത്യം മഹാപാപീ ഭുങ്ക്തേ നിരയയാതനാമ്
ഇങ്ങനെ വലിയ പാപി എല്ലായ്പ്പോഴും നരകവേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
ഗതേ പ്രാകൃതികേ ഘോരേ മഹതി പ്രലയേ തഥാ
ഭയങ്കരമായ പ്രകൃതിപ്രളയം വന്നപ്പോൾ,
ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി വിഷ്ഠായാം ച കൃമിര്ഭവേത്
അവൻ അറുപതിനായിരം വർഷം മലത്തിൽ കൃമിയായി ജനിക്കും.
സപ്തജന്മസു ശുദ്ധശ്ച ഗലത്കുഷ്ഠീ നപുംസകഃ
ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ അവൻ ശുദ്ധനാകും, പക്ഷേ കുഷ്ഠരോഗവും പുംസ്വഭാവം ഇല്ലായ്മയും അനുഭവിക്കും.
ലബ്ധ്വൈവം സപ്ത ജന്മാനി മഹാപാപീ ഭവേച്ഛുചിഃ ।। 2.52.
ഇങ്ങനെ ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കുശേഷം വലിയ പാപി ശുദ്ധനാകുന്നു.
മുനയ ഊചുഃ ഏഭിസ്തുല്യോ ഭവേദ്ദോഷോഽപ്യതിഥീനാം പരാഭവേ
മുനികളാണ് പറഞ്ഞു: അതിഥികളെ അവഗണിച്ചാലും ഇതുപോലെയുള്ളsame പാപം ഉണ്ടാകും.
പ്രണാമം കുരു വിപ്രേന്ദ്രം ഗൃഹം പ്രാപയ നിശ്ചിതമ്
ബ്രാഹ്മണപ്രഭുവിനെ ആദരത്തോടെ വണങ്ങി, അവനെ ഉറപ്പോടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരിക.
വനം ഗച്ഛ മഹാരാജ തപസ്യാം കുരു സത്വരമ്
മഹാരാജാവേ, വനത്തിലേക്ക് പോയി ഉടൻ തപസ്സ് ചെയ്യുക.
ഇത്യുക്ത്വാ മുനയഃ സര്വേ യയുസ്തൂര്ണം സ്വമന്ദിരമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ മുനികളും വേഗത്തിൽ തങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്തേ മഹാപുരാണേ ദ്വിതീയേ പ്രകൃതിഖണ്ഡേ നാരദനാരായണസംവാദാന്തര്ഗതഹരഗൌരീസംവാദേ രാധോപാഖ്യാനേ സുയജ്ഞോപാഖ്യാനേ കര്മവിപാകോ നാമ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത മഹാപുരാണത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗമായ പ്രകൃതിഖണ്ഡത്തില് നാരദനും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തില് ഹരനും ഗൗരിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തില് രാധോപാഖ്യാനത്തിലെ സുയജ്ഞോപാഖ്യാനത്തില് കര്മഫലങ്ങള് എന്ന അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തേതായി സമാപിക്കുന്നു.
ശ്രീപാര്വത്യുവാച കിം ചകാര നൃപശ്രേഷ്ഠോ ബ്രഹ്മശാപേന വിഹ്വലഃ
ശ്രീപാര്വ്വതി ചോദിച്ചു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം വിഷണ്ണനായ ആ രാജാവു പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തു?