ശതപദ്മപദന്യസ്തപാദപദ്മം ച ബിഭ്രതീമ്
നൂറു ദളമുള്ള താമരപ്പൂവിൽ കാലിടയിട്ട് താമരപ്പാദം അവൾ ധരിച്ചിരുന്നു.
പിതൃഭ്യസ്താം ദദൌ കന്യാം തുഷ്ടേഭ്യസ്തുഷ്ടിരൂപിണീമ്
പിതാക്കന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, തൃപ്തിയുടെ രൂപമായ ആ മകളെ ബ്രഹ്മാവ് അവർക്കു നൽകി.
സ്വധാന്തം മന്ത്രമുച്ചാര്യ്യ പിതൃഭ്യോ ദേഹി ചേതി ച
'സ്വധാ'യെന്നു അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, 'ഇത് പിതാക്കന്മാർക്ക് കൊടുക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
സ്വാഹാ ശസ്താ ദേവദാനേ പിതൃദാനേ സ്വധാ വരാ
'സ്വാഹാ' ദേവതകൾക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതിൽ ഉത്തമം; പിതാക്കന്മാർക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതിൽ 'സ്വധാ' ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം.
പിതരോ ദേവതാ വിപ്രാ മുനയോ മാനവാസ്തഥാ
പിതാക്കന്മാർ, ദേവതകൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, മുനികൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരും അങ്ങനെ തന്നെ,
ദേവാദയശ്ച സന്തുഷ്ടാഃ പരിപൂര്ണമനോരഥാഃ
ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും തൃപ്തരായി, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മുഴുവനും നിറവേറ്റപ്പെട്ടു.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം സ്വധോപാഖ്യാനമുത്തമമ്
ഇങ്ങനെ സ്വധയുടെ ഉത്തമമായ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞുതീർന്നു.
നാരദ ഉവാച ശ്രോതുമിച്ഛാമി യത്നേന വദ വേദവിദാം വര
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വേദങ്ങളെ അറിയുന്നതിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ദയവായി പറയൂ.
നാരായണ ഉവാച സര്വം ജാനാസി വക്ഷ്യേ വൈ ജ്ഞാതുമിച്ഛസി വൃദ്ധയേ ।। 2.41.
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: നീ എല്ലാം അറിയുന്നു; എന്നാൽ നിന്റെ ഉന്നതിക്കായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയാം.
ശരത്കൃഷ്ണത്രയോദശ്യാം മഘായാം ശ്രാദ്ധവാസരേ
ശരത്കാലത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പതിമൂന്നാം തീയതി, മഘാ നക്ഷത്രത്തിൽ, ശ്രാദ്ധദിനത്തിൽ,
സ്വധാം നാഭ്യര്ച്യ യോ വിപ്രഃ ശ്രാദ്ധം കുര്യ്യാദഹംമതിഃ
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ആദ്യം സ്വധാദേവിയെ ആരാധിക്കാതെ ശ്രാദ്ധം നടത്തുകയാണെങ്കിൽ,
ബ്രഹ്മണോ മാനസീം കന്യാം ശശ്വത്സുസ്ഥിരയൌവനാമ്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച, എന്നും യുവത്വം നിലനിൽക്കുന്ന, സ്ഥിരതയുള്ള കന്യകയെ ധ്യാനിക്കണം.
ഇതി ധ്യാത്വാ ഘടേ രമ്യേ ശാലഗ്രാമേഽഥവാ ശുഭേ
ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, മനോഹരമായ ഒരു പാത്രത്തിൽ, ശാലഗ്രാമത്തിലും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ശുഭസ്ഥലത്തിലും,
ആം ശ്രീം ക്ലീം സ്വധാദേവ്യൈ സ്വാഹേതി ച മഹാമനുമ്
ആം, ശ്രീം, ക്ളീം, സ്വധാദേവ്യൈ, സ്വാഹാ എന്ന മഹാമന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.
സ്തോത്രം ശൃണു മുനിശ്രേഷ്ഠ ബ്രഹ്മപുത്ര വിശാരദ
ബ്രഹ്മപുത്രനായ മഹാമുനിയേ, ഈ സ്തോത്രം കേൾക്കൂ.
ബ്രഹ്മോവാച മുച്യതേ സര്വപാപേഭ്യോ വാജപേയഫലം ലഭേത്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: എല്ലാപാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ് വാജപേയയാഗഫലം ലഭിക്കും.
സ്വധാ സ്വധാ സ്വധേത്യേവം യദി വാരത്രയം സ്മരേത്
'സ്വധാ, സ്വധാ, സ്വധാ' എന്നു ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഓർക്കുന്നവൻ,
ശ്രാദ്ധകാലേ സ്വധാസ്തോത്രം യഃ ശൃണോതി സമാഹിതഃ
ശ്രാദ്ധസമയത്ത് സ്വധാസ്തോത്രം ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവൻ,
സ്വധാ സ്വധാ സ്വധേത്യേവം ത്രിസന്ധ്യം യഃ പഠേന്നരഃ 2.41.
'സ്വധാ, സ്വധാ, സ്വധാ' എന്നു ദിവസത്തിലെ മൂന്നു സന്ധികളിലുമാണ് ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുന്നത് എങ്കിൽ,
പിതൄണാം പ്രാണതുല്യാ ത്വം ദ്വിജജീവനരൂപിണീ
നീ പിതാക്കന്മാരുടെ ശ്വാസംപോലെയാണ്, ദ്വിജന്മാരുടെ ജീവൻ രൂപിണിയുമാണ്.
ബഹിര്മന്മനസോ ഗച്ഛ പിതൄണാം തുഷ്ടിഹേതവേ
എന്റെ മനസ്സിന് അപ്പുറത്തേക്ക് നീ പോവുക, പിതാക്കന്മാരുടെ സന്തോഷത്തിനായി.
നിത്യാ നിത്യസ്വരൂപാഽസി ഗുണരൂപാഽസി സുവ്രതേ
നീ എന്നും നിലനിൽക്കുന്നവളാണ്, നിത്യസ്വഭാവമുള്ളവളാണ്, ഗുണപരമായ രൂപമുള്ളവളാണ്, സദാചാരമുള്ളവളാണ്.
ഓം സ്വസ്തി ച നമഃ സ്വാഹാ സ്വധാ ത്വം ദക്ഷിണാ തഥാ
ഓം, ക്ഷേമം, നമസ്കാരം, സ്വാഹാ, സ്വധാ, നീ ദക്ഷിണയും ആണു.
പുരാഽഽസീസ്ത്വം സ്വധാ ഗോപീ ഗോലോകേ രാധികാ സഖീ
പണ്ടു നീ സ്വധയായി ഗോലോകത്തിൽ രാധികയുടെ സഖിയായിരുന്നു.
ധ്വസ്താ ത്വം രാധികാശാപാദ്ഗോലോകാദ്വിശ്വമാഗതാ
രാധികയുടെ ശാപം മൂലം നീ ഗോലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിയവളായി.
കൃഷ്ണാലിംഗനപുണ്യേന ഭൂതാ മേ മാനസീ സുതാ
കൃഷ്ണന്റെ അങ്കലാപ്പിന്റെ ഫലമായി നീ എന്റെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച മകളായി.
സ്വാഹാ സാ സുന്ദരീ ഗോപീ പുരാഽഽസീദ്രാധികാസഖീ
സ്വാഹാ എന്ന ആ മനോഹരിയായ ഗോപി, പഴയകാലത്ത് രാധികയുടെ സഖിയായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
കൃഷ്ണേന സാര്ദ്ധം സുചിരം വസന്തേ രാസമണ്ഡലേ
വസന്തകാലത്ത്, രാസമണ്ഡലത്തിൽ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം അവൾ ദീർഘകാലം താമസിച്ചു.
തസ്യാഃ ശാപേന സാ ധ്വസ്താ ഗോലോകാദ്വിശ്വമാഗതാ 2.41.
അവളുടെ ശാപം മൂലം അവൾ നശിച്ചു, ഗോളോകത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തിലേക്ക് വന്നു.
പവിത്രരൂപാ പരമാ ദേവാദ്യൈര്വന്ദിതാ നൃഭിഃ
ശുദ്ധമായ രൂപവും ഉത്തമത്വവും ഉള്ള അവളെ ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ആദരിക്കുന്നു.